ผมแค่ต้องการใช้ชีวิตที่สงบในไร่ของผม

บทที่ 12 ผักหมดห้าง (2/2)

วันต่อมา ผักของไร่เคียงดาว ก็ถูกจัดเรียงบนชั้นวางจนเต็ม ก่อนเปิดห้างสรรพสินค้า เมื่อถึงเวลาเปิดทำการ ไม่นานผักหลายชนิดที่อยู่บนชั้นวาง ก็หมดเกลี้ยงลงอย่างไว เพราะมีลูกค้าจำนวนมาก ต่างพากันมาแย่งซื้อ บางคนแทบจะตบตีกันเลยก็มี

ลูกค้า 1 : ผักหมดแล้วเหรอ?

ลูกค้า 2 : ผักจะมาอีกเมื่อไหร่?

ลูกค้า 3 : ทำไมถึงหมดเร็วขนาดนี้?

ลูกค้า 4 : เมื่อวานไม่น่าซื้อไปน้อยเลย

ลูกค้า 5 : มีขายที่ไหนอีก?

ลูกค้า 6 : โธ่เว้ย! มาไม่ทัน ผักหมดแล้ว

ลูกค้า 7 : พนักงาน พรุ่งนี้มีผักอีกไหม?

และคำพูดอีกมากมายของลูกค้า ที่มาซื้อผักไม่ทัน

“ท่านประธานครับ ตอนนี้ผักของไร่เคียงดาว ขายหมดทุกสาขาแล้วครับ จะให้เติมของเลยไหมครับ” ท็อปเลขาของหยางรายงาน เรื่องในห้างสรรพสินค้าทั้งสามสาขา ที่นำผักจากไร่เคียงดาวไปวางขาย

“ยัง ให้ลงของแค่ตอนเช้าพอ ยิ่งสินค้าดีเท่าไหร่ คนก็ยิ่งต้องการเยอะเท่านั้น” หยางคิดว่า ยังไงผักเหล่านั้นก็ขายได้ ปล่อยให้ความต้องการของคน มันพุ่งสูงรอไปก่อน

“ครับ ท่านประธาน”

ท็อปติดต่อไปที่ผู้จัดการห้างสรรพสินค้า ทั้งสามสาขา และบอกเรื่องที่ได้รับคำสั่งจากท่านประธานให้ได้รู้

วันต่อมา

“นายครับ ผลตรวจจากแล็บมาถึงแล้วครับ” ศักดิ์ยื่นซองสีน้ำตาล ที่ด้านในบรรจุผลการตรวจสอบคุณภาพผักชนิดต่าง ๆ จากไร่เคียงดาว ให้กับหยาง

หยางรับมาเปิดดู ผลการตรวจสอบที่ได้ ทำให้เขาประหลาดใจกว่าที่คิด ผักของไร่เคียงดาวทุกชนิด มีสารอาหารมากกว่าผักทั่วไปถึงสิบเท่า ทั้งวิตามิน เกลือแร่ คุณประโยชน์ต่าง ๆ และที่พิเศษคือ มีสรรพคุณทางยาด้วย ช่วยรักษาอาการเมื่อยล้า ทำให้ร่างกายสดชื่น นอนหลับสบาย หากรับประทานอย่างต่อเนื่อง ร่างกายก็จะแข็งแรงขึ้นเรื่อย ๆ

‘วิเศษ! วิเศษจริง ๆ’ หยางคิดในใจ

“นายครับ จะให้เผยแพร่คุณสมบัติของผักเหล่านี้ออกไปไหมครับ?” ศักดิ์ถามเจ้านายของเขา

“ยังก่อน ฉันต้องถามความสมัครใจของดาวด้วยว่า เขาต้องการหรือไม่”

“ได้ครับ แล้วก็เรื่องที่ให้ไปสืบเกี่ยวกับคุณยุทธนา ตอนนี้โจได้หลักฐานมาครบแล้วครับ จะให้จัดการยังไงต่อครับ?”

หยางยิ้มออกมาอย่างเจ้าเล่ห์ “เรียกประชุมหุ้นส่วนทุกคน กำหนดการเร็วที่สุด”

“ครับนาย”

ไร่เคียงดาว

ตอนนี้ดาวเริ่มปลูกต้นผลไม้ ในไร่ของหยาง ที่อยู่ระหว่างไร่เคียงดาวหนึ่งกับสองแล้ว เขาได้นำน้ำวารีทิพย์เทใส่ในสระน้ำทั้งสองของไร่นี้ เพื่อผลไม้จะได้เจริญเติบโตได้ดี เขาได้ให้ช่างมาติดตั้งระบบรดน้ำแบบอัตโนมัติ เหมือนกับที่ไร่ของเขา ถึงแม้ราคาจะสูง แต่ก็สะดวกดี ประหยัดเวลา

เมื่อวันพฤหัสเวียนมาถึง การเปิดให้เข้าชมไร่ก็เริ่มขึ้น นักท่องเที่ยวต่างพากันเดินทางมาที่ไร่เคียงดาวอย่างคึกคัก สุนัขของไร่ เจ้ามังคุดกับสาลี่ ก็ออกมาเห่าต้อนรับนักท่องเที่ยว วิ่งไปวิ่งมาอย่างสนุกสนาน

มีนักท่องเที่ยวหลายคน ที่เคยมาเที่ยวที่ไร่นี้ พอกลับไปก็พากันโพสต์รูปและรีวิวให้ ในรีวิวมีแต่เรื่องประทับใจ ทั้งผลไม้อร่อย บรรยากาศร่มรื่นน่าอยู่ หรือแม้กระทั่งยาสมุนไพรของไร่ ใช้แล้วเห็นผลได้เร็วทันตา และต่าง ๆ อีกมากมาย นั่นจึงทำให้คนที่เห็นรูปถ่ายบรรยากาศของไร่ และข้อความรีวิว ต่างก็พากันเดินทางมาเพื่อให้เห็นกับตาตัวเอง

พนักงานวันนี้ ก็สลัดคราบชาวไร่ มาเป็นพนักงานต้อนรับและคอยบริการนักท่องเที่ยว

โดยดาวจะให้ใส่เสื้อของไร่เคียงดาว ซึ่งเป็นสีฟ้าขาว มีโลโก้ของไร่สกรีนอยู่ด้านหน้าและด้านหลังเสื้อ ดาวสั่งทำให้พนักงานคนละสองตัว ไว้ใส่เวลานักท่องเที่ยวมาที่ไร่ จะได้แยกออกว่า ใครคือพนักงานของไร่นี้

“คุณดาวครับ มีแขกต้องการพักที่รีสอร์ตครับ แต่ตอนนี้รีสอร์ตของเราเต็มหมดแล้ว จะทำยังไงดีครับ?” เจรายงาน

“แขกมากี่คน”

“ตอนนี้ ที่มีมาถามก็ประมาณสิบคนครับ เขาบอกว่าไม่ได้จองที่พักอื่นไว้ด้วย บางคนถึงขั้นขอนอนที่ศาลาก็ได้ครับ เพราะเขาอยากมาดื่มด่ำกับธรรมชาติของไร่เรา”

ถ้านักท่องเที่ยวเหล่านั้นไม่ขอร้อง ให้เขามาพูดกับเจ้าของไร่ เขาคงไม่มาหรอก เพราะรีสอร์ตก็เต็ม แต่ถึงขั้นขอนอนที่ศาลา เขาก็อดเห็นใจไม่ได้ จึงได้นำเรื่องนี้มาปรึกษาดาว เพื่อหาทางออก อย่างน้อยถ้าไม่มีที่ให้นอนจริง ๆ นั่นก็มาจากการตัดสินใจของเจ้าของไร่ เขาก็คงได้แต่นำคำพูดนี้ไปบอกกับนักท่องเที่ยวเหล่านั้น

ดาวใช้เวลาคิดอยู่พักหนึ่ง เขาใช้สายตาทอดมองไปที่ไร่ฝั่งที่ปลูกต้นชา ตาสวยสว่างวาบทันที ที่คิดออก

“เจ เดี๋ยวฉันจะไปในเมืองสักหน่อย เราจะเปิดลานกางเต็นท์กัน” ดาวบอกกับเจ ที่ทำหน้าตกใจ เมื่อได้ยินดาวพูด

“ลานกางเต็นท์! จะให้กางที่ไหนเหรอครับ?” ชายหนุ่มอดตื่นเต้นไม่ได้

“ที่ลานนับดาว” ดาวแอบตั้งชื่อนี้เมื่อครู่เอง

“ลานนับดาว? อยู่ที่ไหนเหรอครับ?” เจถามอย่างสงสัย เพราะเขาอยู่ที่ไร่นี้มา ก็เพิ่งเคยได้ยิน

“เจ มองไปที่ไร่ชาสิ เหนือไร่ชาไป มันจะมีเนินเขา และข้างบนจะมีลานกว้างอยู่ ที่นั่นตอนกลางคืนเหมาะที่จะนอนนับดาวเลยล่ะ ผมคิดว่า จะเปิดลานกางเต็นท์ที่นั่น ก็เลยจะเข้าเมืองไปหาซื้อเต็นท์และชุดที่นอนด้วยตัวเอง”

เจ เมื่อมองตามที่ดาวบอก ก็ตกใจ เพราะเขาก็ลืมลานตรงนั้นไปแล้ว

“คุณดาว ความคิดสุดยอดมากเลยครับ ผมจะรีบไปบอกแขกทันที ว่าแต่จะให้คิดราคาเท่าไหร่ครับ”

“เต็นท์ใหญ่นอนได้สี่คน คืนละ 1,300 เธียร์ เต็นท์เล็กนอนได้สองคน คืนละ 800 เธียร์ ถ้าเอาเต็นท์มาเอง คิด 650 เธียร์ มีอาหารเย็นและอาหารเช้าให้ทานฟรี” ดาวบอกราคาที่สมเหตุสมผลกับเจ

“ได้ครับ” เจจดทุกอย่างลงโน้ตแพด เพื่อนำไปบอกต่อนักท่องเที่ยวเหล่านั้น

“ผมต้องรีบไปในเมืองแล้ว เดี๋ยวจะพาคนงานไปด้วยสองคน เจดูความเรียบร้อยในไร่ด้วยนะ”

“ได้ครับคุณดาว”

ดาวขับรถกระบะเข้าไปในเมือง โดยมีคนงานสองคน ขับรถกระบะอีกคัน ตามมาติด ๆ

ดาวตรงไปเลือกซื้อเต็นท์ ในห้างสรรพสินค้าขนาดใหญ่ในตัวเมืองทันที ดาวซื้อเต็นท์ขนาดใหญ่มาจำนวนหกหลัง เต็นท์ขนาดกลางมาจำนวนสิบหกหลัง เพราะดูแล้ว เต็นท์ของที่นี่มีคุณภาพดี แข็งแรงทนทาน ดาวจึงตกลงซื้อในจำนวนที่เยอะ

แล้วดาวก็พาคนงานไปซื้อฟูกนอน ที่ใช้นอนในเต็นท์ ผ้าห่ม หมอน และหลอดไฟโซล่าเซลล์ ไปอีกจำนวนหนึ่ง

จากนั้นดาวก็กลับมาที่ไร่ และให้คนงานชั่วคราว ที่อยู่ไร่ฝั่งของหยาง มาช่วยกางเต็นท์ หลังจากที่ได้ยืนยันจากเจแล้วว่า มีแขกจะนอนเต็นท์กี่หลัง

ดาวสอนคนงานให้กางเต็นท์ จนคนงานเข้าใจ แล้วทุกคนก็ช่วยกันกางเต็นท์หลังใหญ่ จำนวนหนึ่งหลัง เต็นท์หลังเล็ก จำนวนสามหลัง จนเสร็จเรียบร้อย

ดาวยังซื้อเต็นท์ผ้าใบ สำหรับใช้เป็นที่ทานอาหารเย็นและอาหารเช้า เขาให้คนงานยกโต๊ะกับเก้าอี้มาวางไว้ เพื่อให้นักท่องเที่ยว ได้มีที่นั่งทานอาหาร ส่วนห้องน้ำ คงต้องให้ไปใช้ที่ศาลารองรับนักท่องเที่ยวก่อน ในอนาคตดาวคิดว่า จะสร้างห้องน้ำแถวนี้

_ _ _ _ _