Nathalie
Uçak gökyüzüne yükseldiğinde, umutlarını bıraktığı Madrid’e son kez baktı. Şehir ışıkları tepeden ışıl ışıl parlasada, Nathalie’nin dünyası ve geleceği tamamen karanlıktı. İşaret parmağının ucuyla küçük pencereye dokundu. Göremese bile Reynaldo o ışıkların arasında bir yerdeydi. Bu ona uzaktan son bakışı, son dokunuşuydu. Sürekli akan gözyaşlarını durduramazken, sanki sevdiği adam onu duyabilecekmiş gibi seni seviyorum dedi. Umarım beni bir gün affedersin.
Sırtını koltuğa yaslayıp, gözlerini kapattığında hafızasından hiç silinmeyecek olan evlilik teklifi zihninde canlandı. Reynaldo heyecanla sonsuzluğum olur musun dediğinde, boynuna sarılıp ona evet demeyi, o kadar çok istemişti ki. Her gece sevdiği adamın güven kokan tenine sarılarak uyumak, her yeni güne onunla uyanmak, hangi
