Nathalie, bedeninde Reynaldo’nun bebeğini taşıdığına hâlâ inanamıyordu. Bu bir mucizeydi. Hayatın, onca acıdan sonra ona bahşettiği bir ödüldü. Günlerden sonra ilk kez yaşadığını hissederek, buruk bir tebessümle elleri karnının üzerine indi. Orada ikisine ait minicik bir kalp çarpıyordu. Reynaldo bu haberi öğrenseydi, nasıl tepki verirdi, çok merak ediyordu. Sanki kendisi doğuştan anne olmaya hazırmış gibi hissederken, o ne düşünürdü acaba. Baba olmaya hazır mıydı?
“Doktor randevusuna gecikeceğiz Nathalie!”
İrene’nin uyarısıyla daldığı düşüncelerden sıyrılan genç kadın, oturduğu koltuğundan doğrulup, saate baktı. 16.00 olmak üzereydi. Vaktin nasıl geçtiğini, hatta arkadaşının odaya hangi ara girdiğini anlamamıştı. Çantasını alıp, moda evinden çıkmak için kapıya yürürken, “Sence on beş da
