Chapter 7
1672 Words
Chapter 7
Shy Marie medroso
After one week na pamamalagi ko sa McCone University ay aaminin kung hindi rin maganda ang mga nangyari sa'kin doon.
Paanong hindi, dahil palage akong pinagbubuntunan ng galit ng nakaka-rami, Specially sa mga babae sa McCone University.
Maganda nga ba talaga?
" Water please?"
" Okay sir, just wait." Sabi ko nalang, maraming customer sa restaurant ngayun. Karamihan ay nag de-date. Isang class na restaurant ang Pinag tatrabauhan ko ngayun. Gabi lang akong pumapasok dahil mas maraming customer pag Gabi.
Kaya ito ako't todo bigay sa order nila, hindi kasi daw makaka-pasok sa trabaho ang kasama ko ngayun na si Monalisa.
"Saan na ang order kung Pizza?" Tanong ng isang customer at halatang gigil na.
Gusto kung sabihin sa lalake na, mag hintay ka kung ayaw mong ipasok ko sa bibig mo ang isang trak ng pizza. Kaso hindi pwede. Dahil customer siya at baka mawalan ang trabaho pag sinabi ko yun.
Back to school nanaman ako bukas. Sarap ng Buhay ko.
Trabaho.....school. pabalik-balik hehe.
"Sorry po sir, Sige kukuni--"
" SORRY!!! Your stupid? Kanina pa ako nag order tapos ngayun mulang kukunin. Anong klaseng restaurant ito?"
" Sorry po talaga sir, wag na kayong sumigaw nakaka-istorbo sa ibang customer. At kung hindi kayo naka-pag hintay pwede naman kayong lumabas at mag hanap ng ibang restaurant. Walang pumipigil sa'nyong lumabas?" Malumanay kung sabi pero may diin ang bawat salita.
"So may gana kapang palayasin ako e may bayad na ako restaurant niyo, walang hiya kang babae ka." Sabi ng lalake at napapikit nalang ako ng iangat niya ang kamay niya para sampalin ako.
" Slap her, and you will regret it!"
Isang malamig na boses ang napa-mulat sa'kin, it's him.
"Masamang magalit ang isang Valencia, tol." Lysander said, habang may ngisisa labi.
Halatang nagulat ang lalake kaya mabilis siyang tumakbo palabas, Anong ginagawa ng mga lalakeng ito Dito?
Plano ba nilang sirain ang Araw ko ngayun, sira na pala kanina pa.
"You guy's, what are you doing here?" Tanong ko, tinaasan lang ako ng kilay ni Dylan. Tss. You save me. But I'm not happy. Sana si maximo yun e. Joke lang.
" As if naman pupunta kami Dito because of you, I'm going to eat. I'm hungry." Dylan said, tss. Nag susungit nanaman.
" Ano po ang order niyo, Sir Kinver Dylan Valencia?" Sarcastic kung tanong, tumaas ang isang kilay niya. Ang taray ng kilay niya MYGHAD!!
"Lahat ng Masarap na food Dito, make it faster ugh!" He said, Nag init ako sa inasta niya. Why so pervert?
Nag madali na akong umalis sa harap nila, at nag tawanan pa Sila.
Hanggang sa maka-balik na ako dala-dala ang mga pagkain ng mga kamahalan, I saw maximo. Naka-tingin siya sa'kin and I don't like it. Para kasing natutunaw ako. Ang lamig ng titig niya at hindi ako sanay na titigan ng ganun.
Nilapag kuna sa harap nila ang speciality ng restaurant.
" So yummy and I like it." Maximo said while tasting the food. Dinilaan panya ang pang ibabang labi niya. Why so hot. Erase it shy.
Umalis na ako sa harap nila, at bumalik sa kusina.
" Shy, paki tapon naman ito sa labas." Marilou said, habang hawak ang isang bigkis ng basura.
" Okay!"
"Thank you?"
Kinuha kuna ang basura para itapon sa labas. Sa likod ako lumabas para hindi Makita ng mga customer ang basura.
Pagka-labas ko ay nagulat ako ng may humatak sa'kin. Mahigpit ang hawak niya sa kamay ko. At namamanhid ang buong braso ko sa sakit na dulot ng pagka-hawak niya.
" Who are you?" Tanong ko habang nag pupumiglas ako.
Mabilis naman niyang inalis ang suot niyang sumbrero.
Nagulat ako at mabilis na nanigas sa kinatatayuan ko, naka-taas ang kilay niya habang naiinis. Ganito parin ang mukha niya. Maganda parin.
"Now, let's talk!" She said, pinakawalan niya ang braso ko.
Ngayun mag papakita lang siya pag may kailangan, Sana hindi nasya nag pakita pa.
" Hindi kana dapat nagpa-kita pa, kasi mas lalo mong pinatunayan na wala Kang kwentang Ina para sa'min nila Suho."
" I don't care what you said, pumunta lang ako Dito para Sabihin sayo na tigilan mong maki-pag close sa mga valencia."
" Ngayun pakialaman muna ang Buhay Namin. Bakit Sino kaba sa inakala mo." Nag tagis ang bagang ko, at unti unting bumagsak ang luhang matagal ng gustong kumawala. I respect her, but now. I really want to shout her, kung gaano siya kapabayang Ina. Okay lang sa'kin pero hindi ko alam kung okay lang ba sa mga Kapatid ko. Sempre hindi. Malungkot kayang walang magulang na umalalay sa'yo Araw Araw.
" I don't care about you shy, i don't really care about you." Mariin niyang sabi.
" I know, wag munang ipamukha sa'kin yun dahil alam kuna simula't sapol, and You didn't love dad at all! Out of all women of this world, why you?! Why you were our mother?! We knew you didn't loved us in the first place because all you want is his money!"-I rage in anger. Tears in my eyes has been escaped when I shouted those words.
"Shut the fvck up, Shy! I don't want you in my whole fvckin life!" She shouted at me.
Mom said then she left..
"LEAVE IF YOU WANT TO LEAVE! WE DON'T CARE ABOUT YOU ANYWAY!"-I shouted.
Nang maka-alis nasya ay pinunasan ko ang mga luhang nag Kalat sa pisngi ko, napa-upo ako sa gilid habang naka-yuko.
Bakit siya pa naging Ina namin nila Suho?
Bakit....
" You can use my shoulders, you should rest your chin on my shoulders." Napa-angat ang tingin ko sa nag mamay-ari ng malamig na boses na 'yon.
Bumuntong hininga siya Bago umupo sa tabi ko.
" Mahirap ang walang magulang, I feel you." He said, hindi ko alam pero biglang kumalma ang buong pagka-tao ko,
" Nakita muba at narinig ang pag uusap Namin ni mommy?"
" Oo, hindi ko intensyong makinig about your life, pero aksidenteng na rinig kulang. So bakit ayaw ng mama mo na lumapit saming mga valencia?"
"I dunno, pero I don't care what she said earlier!"
"Hmm, Maximo. About kanina, wala kadin bang mga magulang?" Tanong ko, tiningnan niya ako ng seryoso Bago umirap.
" Meron, pero hindi kami masyadong close, you know why. Kasi puro business lang alam nilang gawin. Happy Diba." He said at ngumiti ng mapakla.
" Atleast umuuwe parin Sila sa bahay niyo and gumawa ng paraan para mabuhay kanang mabuti. Okay lang iyan."
" Tss!"
Bakit pag si Maximo ang kausap ko nagiging Matino ako, pero pag si dylan naman ang kausap ko daig ko ang matandang hindi nag karoon nobyo sa sungit.
I admit it, crush ko si maximo. Ssshhh lang guys kanina kulang na confirmed
" Your okay na, I need to go. And go back to your work." He said at tinalikuran nanya ako. Tumayo naman ako habang may ngiti sa labi.
MYGHAD kinikilig ang bruha!
Abot tenga ang ngiti ko habang nag lalakad pabalik sa loob.
" Hoy shy, kanina kapa hinahanap ni manager!"
" Bakit daw?"
" Ewan ko! Pero kanina pa galit e." Sagot ni marilou. Baka sisantihin ako. No way!
Dali Dali akong nag lakad papasok sa office niya, kinakabahan ako sobra pa sa sobra. Teteng malagkit.
Huminga ako ng maluwag Bago pihitin ang doorknob ng pinto.
Sana lang ay walang tsinelas o walis tambo ang lilipad ngayun Araw.
Naka-hinga ako ng maluwag dahil walang lumipad na bagay Mula sa loob. Tanging ang katahimikan lang ang sumalubong sa'kin.
Nang maka-pasok na ako ay wala naman Tao, wala Dito si manager. Ano to gaguhan lang. Pinakaba nila ako ng bongga. Akala ko matitikman kuna ang sermon ni manager na mala nanay ang peg. Pero walang Tao e. Lamig lang ng aircon ang naaamoy at nararamdaman ko. Ang lupet din ni manager eh. Parang may balat karabaw siya.
" Kanina pa kita hinahanap!"
" BALAT NG KARABAW!!"
"WHAT! what did you say?" Tanong ni manager habang naka taas ang kilay niyang mala walis tingting sa liit.
"Wala ho, bakit po pala manager?" Kinakabahan kung tanong. Namamawis na ang pwet ko grabi!
" Good job, dahil sa kasipagan mo kanina. Ikaw na ang bagong secretary ng may Ari ng restaurant na ito." She said, literal ba nanlaki ang dalawang mata ko sa narinig ko. Ako...magiging secretary....ng may Ari ng restaurant n ito. Panaginip lang ang lahat ng ito. Impossible din. Isang madaling trabaho lang tapos umangat na ako. May isang Tao akong naaamoy na may pakanan nito.
" Hindi po ako papayag, mas gusto ko na maging waitress lang, tsaka parang ang bilis naman yata hehe." Sabi ko. Kumunot ang noo niya.
" Why, bakit mo tinatanggihan ang alok na ito e alam munaman na makaka-buti ito sa mga Kapatid mo!"
" Sorry po manager, mas gusto ko ang simpleng trabaho lamang. Ayokong maging Marami ang utang na loob ko sa boss natin kung SINO MAN SIYA!" Sabi ko at diniinan ang salitang Sino man siya.
Medyo gumalaw ang kurtina, kaya nakaramdam ako ng kakaiba. Mabilis akong Tumayo at hinawi ang kurtina niluwa nito si Dylan na pinag papawisan.
" Bakit mo ako tinutulungan?" Tanong ko, kumunot ang noo niya.
" Huh!" Patay malisya niyang sagot
" Pwede ba, halata naman na ikaw e. Bakit mo ako Lageng tinutulungan?" Seryosong tanong ko. Curious na ako sa kanya. Palage nalang niya akong tinutulungan kahit ayaw ko ang tulong niya.
" Ah! Mayaman ka pala, Marami kayong negosyo. Kulang nalang sa'nyo lahat ang building Dito sa pilipinas. Pero gusto kulang malaman kung bakit ganyan ka sa'kin. Tapatin mo nga ako! Gusto muba ako?"
" No! I don't like you. I just want to help you. Because you need help. Bakit masama bang tulungan ang nangangailangan. Specially sa mga mahihirap na Gaya mo, now tell me. Is it bad?"
" Wala Kang karaparang ipamukha sa'kin yan, first. I don't need your help. Hindi ko hiningi ang tulong mo. Second. Hindi ako nangangailanganng tulong sa Gaya mong naliit lang ang tingin sa Gaya naming nasa ibaba. Third. Lubayan mo ako at wag pakialaman ang Buhay ko. Hindi tayo close at mas lalong hindi mag kaibigan. Mas lalo naman na walang tayo Diba. Nanginginsulto kana!"
" You don't have a manner, medroso. Boss natin ang ka harap mo tapos ipapahiy--"
" Manager, I'm just saying the truth?"
" I don't care, shy. Basta gusto kitang tulungan kasi mahalaga ka sa'kin. Hindi mulang alam dahil siguro wala kang maala-- forget it dammit!" He said at nag madaling lumabas. What he said.
" Wala ka talagang modo!"
" Sorry po!" Lumabas nadin ako.
To be continued
- Writer
