กรุงเทพเชียงใหม่ที่ปกติใช้เวลาประมาณแปดถึงเก้าชั่วโมง แต่เกวลินกับณัฐชาใช้เวลาไปสองวันเพราะณัฐชาสามารถขับรถได้คนเดียวเลยมีการแวะค้างคืนระหว่างทาง กว่าทั้งสองจะถึงก็เป็นวันใหม่ไปแล้ว
ส่วนเรื่องที่พักระหว่างทางเกวลินได้หาที่พักและติดต่อกับเจ้าของไว้เป็นที่เรียบร้อย ทำให้มาถึงก็เข้าดูห้องก่อนจะทำการจ่ายเงินมัดจำและค่าเช่าสำหรับเวลาหนึ่งเดือนที่ณัฐชาเป็นคนออกให้ก่อน และการเช่าย่อมไม่มีข้อมูลของเกวลินอยู่แล้ว เพราะแบบนั้นจึงทำให้ทั้งสองสบายใจไปเปราะหนึ่ง
(พวกแกจำไว้เลย พากันหนีฉันไปไม่บอกไม่กล่าว!) เสียงน้อยใจของรสลินดังขึ้นเมื่อเพื่อนสนิทโทรหาก่อนจะเล่าเรื่องทุกอย่างให้ฟัง
“ไว้ทุกอย่างคลี่คลายเดี๋ยวฉันจะชดใช้ให้แกคืนนะ” เกวลินที่ปลอบเพื่อนออกไปทันที
(เชอะ!) รสลินรู้ดีว่ามันเป็นความจำเป็นและเร่งรีบเลยไม่ได้จริงจังอะไร
“แกเองก็ระวังตัวหน่อยนะ ฉันคิดว่าถ้าผู้ชายคนนั้นหาฉันไม่เจอก็คงต้องหาจาก
