ยั่ว(โมโห)รักมาเฟีย

ตอนที่8 เจ้าเล่ห์

ใครจะสวยไม่มีสมองนั่นก็เรื่องของคนอื่น แต่ความโชคดีของเกวลินนั้นก็คือเธอสวยได้แม่ ฉลาด(แกมโกง)ได้พ่อ เพราะแบบนั้นอย่าคิดว่าเด็กอย่างเธอจะพลาดท่าเสียทีให้กับคนแก่อย่างพ่อและนายเปรมที่นั่งอยู่บนโต๊ะอาหารด้วยกันง่ายๆ เด็ดขาด

วันนี้เกวลินยังคงสวมกางเกงยีนส์เหมือนเดิมไม่เปลี่ยน ต่างไปก็เป็นกางเกงยีนส์สีดำเข้ารูปไม่ขาด สวมเสื้อยืดแขนสั้นธรรมดาๆ แต่ถึงเธอจะแต่งตัวธรรมดาๆ ยังไงมันก็ยังดึงดูดสายตาของผู้ชายได้ไม่น้อย ยิ่งชายแก่ที่เป็นหม้ายมานานหลายปียิ่งอยากครอบครองเด็กสาวไม่น้อย

“อาหารมาครบแล้ว งั้นเรากินมื้อเย็นกันก่อนดีกว่าแล้วค่อยคุยธุระสำคัญ” ผู้เป็นเจ้าบ้านเอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้มอารมณ์ดีกับแขกคนสำคัญของเขาในวันนี้

“งั้นหนูไม่เกรงใจคุณลุงแล้วนะคะ” เกวลินยังคงเรียกนายเปรมด้วยสรรพนามเดิมไม่เปลี่ยน แม้ว่าผู้เป็นพ่อจะย้ำนักย้ำหนาไปแล้วตอนอยู่บนรถ

“ไม่ต้องเกรงใจ” นายเปรมที่แม้จะไม่ปลื้มคำว่าลุงตั้งแต่ครั้งแรก แต่เขาก็ยังทำใจกว้างไม่ต่อว่าอะไร

แต่รอหลังจากเขาได้ในสิ่งที่ต้องการก่อนเถอะ เขาจะสั่งสอนให้เธอรู้ว่าเธอควรเรียกเขาว่าอะไร

“ขอบคุณค่ะ” เกวลินส่งยิ้มหวานหยดย้อยไปให้ชายแก่หัวโต๊ะ ก่อนจะหันมาและยกมือขึ้นรวบผมยาวของตัวเองปิดข้างลำคอทั้งสองข้างขึ้นมัดหางม้าอย่างเป็นธรรมชาติ

“!!!” แน่นอนว่าการกระทำไร้มารยาทบนโต๊ะอาหารของเกวลินทำให้ผู้เป็นพ่อหันมาเพื่อต่อว่า

แต่แล้วคำต่อว่าก็ติดอยู่ที่ลำคออย่างพูดไม่ออก เมื่อเขาได้เห็นร่องรอยบางอย่างที่คอของลูกสาวตัวเองเต็มไปหมด

“!” และมันไม่ใช่แค่คุณธนธรณ์เท่านั้นที่ตกใจ คุณเปรมที่เฝ้ามองการกระทำของเกวลินอย่างรู้สึกดีนั้นใบหน้าก็เปลี่ยนสีไปทันทีเมื่อเห็นสิ่งที่ปรากฎตรงหน้า

เกวลินที่รับรู้ได้ถึงสายตาของคนบนโต๊ะก็ทำเป็นไม่รู้และมัดผมของตัวเองจนเสร็จเรียบร้อย ก่อนจะยื่นมือไปตักกับข้าวในจานมาเตรียมจะกิน

“โอ๊ะ! ห้องน้ำอยู่ทางไหนคะ” เกวลินแสร้งร้องขึ้นมาก่อนจะหันไปถามเจ้าบ้านและวางช้อนในมือลง

“อ๋อ เดี๋ยวให้แม่บ้านพาไป” คุณเปรมที่เหมือนพึ่งได้สติก็พูดขึ้น ก่อนจะหันไปบอกแม่บ้านวัยกลางคนที่ยืนอยู่ใกล้ๆ

“ทางนี้ค่ะ” แม่บ้านรู้หน้าที่ก็เอ่ยขึ้นก่อนจะนำเกวลินไปห้องน้ำอย่างไม่รอช้า

“หึ!” เมื่อเข้ามาในห้องน้ำเกวลินก็แค่นเสียงออกมาอย่างพอใจ ก่อนจะมองสำรวจลำคอของตัวเองในกระจก ลำคอที่เต็มไปด้วยรอยจ้ำทั้งแดง ม่วง พร้อมกับรอยฟันที่เทวินทิ้งไว้เมื่อคืน

และใช่ เธอตั้งใจไม่ปกปิดร่องรอยพวกนี้เพื่อให้ทั้งพ่อของเธอและคุณเปรมได้เห็นมัน คนแก่อายุค่อนคนขนาดนี้แถมเป็นผู้ชายย่อมหาเหตุผลมาอ้างกับร่องรอยของเธอไม่ได้อยู่แล้ว

ส่วนเรื่องอยากเข้าห้องน้ำเธอก็แค่หาข้ออ้างเพื่อไม่กินอะไรในบ้านของนายเปรมก็แค่นั้น คนแก่เจ้าเล่ห์ขนาดจะบังคับเอาเด็กรุ่นหลานเป็นเมีย ใครจะไปรู้ว่าจะวางยาอะไรเธอหรือเปล่า

“ไปที่โต๊ะอาหารกันเถอะค่ะ” หลังจากเกวลินเข้าห้องน้ำไปสักพักก็ออกมาเจอกับแม่บ้านที่พาเธอมายืนอยู่ไม่ไกลจากห้องน้ำมากนัก และเดินเข้าไปพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนแรงพร้อมกับริมฝีปากที่ถูกแป้งตลับตบจนดูซีดขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด

“ไหวไหมคะ” เมื่อแม่บ้านเห็นแบบนั้นก็ถามขึ้น

“ไหวค่ะ” เกวลินตอบออกมาก่อนจะเดินไปข้างหน้าช้าๆ มือกุมท้องไว้

“เป็นอะไรหรือเปล่า” หลังจากกลับมาถึงโต๊ะกินข้าวด้วยใบหน้าที่เปลี่ยนไปเจ้าบ้านก็ถามขึ้นทันที

“ท้องเสียค่ะ หนูขอโทษคุณลุงด้วยนะคะที่ทำให้เสียบรรยากาศ” เกวลินตอบพร้อมกับยกมือไหว้อย่างรู้สึกผิด

“เรื่องเจ็บปวดจะโทษกันได้ยังไง แล้วไหวไหม ไปนอนพักดีกว่านะ” คุณเปรมถามไถ่อย่างเป็นห่วงก่อนจะเสนอขึ้นพร้อมหันไปจะบอกแม่บ้านให้พาเกวลินไปพัก

แต่...

“ขอบคุณค่ะ แต่วันนี้หนูมีนัดต้องรีบไป เดี๋ยวไปพักเอาที่ห้องก็ได้ค่ะ” เกวลินแทรกขึ้นอย่างไม่รอช้าพร้อมกับไม่ลืมเน้นย้ำออกไปว่าเธอมีนัดด้วย

“นัดอะไรเลื่อนไปก่อนก็ได้ สภาพเป็นแบบนี้จะฝืนได้ยังไง” ผู้เป็นพ่อที่เหมือนห่วงลูกสาวพูดขึ้น แต่จริงๆ นั้นเขากำลังช่วยคุณเปรมให้ลูกสาวได้พักที่นี่นั่นเอง

“เลื่อนไม่ได้หรอกค่ะ พ่อกับคุณลุงน่าจะพอรู้จักคุณเทวินนะคะ เขาไม่ชอบคนผิดนัด ถ้าหนูไม่ไปมีหวังทำให้เขาไม่พอใจแน่” เกวลินพูดขึ้นราวกับกำลังอธิบายว่านัดของเธอสำคัญแค่ไหน

แต่คนที่เธอเอ่ยชื่อออกมาอย่างง่ายดายและเป็นธรรมชาตินั่น กลับทำชายวัยกลางคนทั้งสองชะงักนิ่งไปทันที

“แกว่าแกนัดกับใครนะ!” คุณธนธรณ์ที่ไม่รู้ว่าผู้ชายที่ลูกสาวมีสัมพันธ์จนทิ้งร่องรอยไว้อย่างชัดเจนนี่คือใคร ก็ตกใจขึ้นมาไม่น้อยจึงถามออกไป

“.....” ส่วนคุณเปรมที่ไม่คิดว่าเทวินจะนัดเด็กสาวอีกครั้งก็ไม่อยากเชื่อแต่ไม่ได้พูดอะไร

“คุณเทวิน เทวิน โรบาโน” เกวลินตอบผู้เป็นพ่อออกไปด้วยใบหน้าใสซื่อราวกับไม่เข้าใจว่าทำไมพ่อต้องตกใจขนาดนี้

“แก...” คุณธนธรณ์ที่ได้ยินชื่อนามสกุลชัดเจนก็ถึงกับพูดไม่ออก

“หนูก็ไม่ค่อยมีแรงและไม่ค่อยอยากไปเท่าไหร่ แต่ถ้าจะให้หนูผิดสัญญาหนูกลัวจะทำให้คุณเทวินไม่พอใจ...”

“งั้นพ่อหรือว่าคุณลุงช่วยโทรไปบอกคุณเทวินให้หนูแทนได้ไหมคะ ว่าหนูไม่สบายไปไม่ได้” เกวลินพูดขึ้นอย่างลำบากใจพร้อมกับล้วงเอานามบัตรของเทวินในกระเป๋าออกมา ยื่นไปตรงหน้าผู้เป็นพ่อเพื่อให้เผชิญหน้าด้วยตัวเอง เพื่อทำให้รู้ว่าเธอไม่ได้แค่ใช้เชื่อเทวินมาอ้างจริงๆ

แต่ที่มากกว่านั้นที่เกวลินไม่รู้เลยก็คือ การเข้าพบเทวินและเจอตัวเขาว่ายากแล้ว แต่แค่นามบัตรของเขาก็ใช่ว่าใครจะมีง่ายๆ คนที่จะได้นามบัตรของเทวินไปครอบครองนั้นจะมีก็แค่คนที่ทำผลประโยชน์ให้เขาได้เท่านั้น

คนที่หวังผลประโยชน์จากเขา หวังจะเข้าไปสร้างความสัมพันธ์เพื่อสร้างผลประโยชน์ให้ตัวเอง อย่าคิดว่าจะได้สิทธิ์รับนามบัตรหรือช่องทางการติดต่อใดๆ จากเขา

แต่ตอนนี้นามบัตรของเทวินอยู่ตรงหน้าเขา นามบัตรที่ถูกทำขึ้นด้วยกระดาษเงาอย่างดี ตราปั๊มนูนนั่นบอกได้ว่านี่ไม่ใช่แค่ของปลอมที่เกวลินทำมาหลอกแน่

“แต่ไม่เป็นไรดีกว่าค่ะ หนูไม่อยากทำให้คุณเทวินไม่พอใจ...”

“ถ้าอย่างนั้นหนูขอตัวก่อนนะคะ” เกวลินที่เห็นพ่อเธอนิ่งงันจ้องมองนามบัตรตรงหน้าไม่หยิบไปสักที ก็เลือกจะพูดขึ้นอย่างเกรงใจก่อนจะดึงนามบัตรกลับมาคืน แล้วยกมือไหว้เจ้าของบ้านเดินออกจากบ้านไปอย่างไม่รอให้ใครอนุญาต ไม่สนใจท่าทางอ่อนแรงก่อนหน้านี้ด้วยซ้ำ

กว่าชายวัยกลางคนทั้งสองจะตั้งตัวได้เกวลินก็ลับสายตาไปแล้ว ที่เหลือก็มีเพียงชายวัยกลางคนที่หันหน้ามองกันด้วยความรู้สึกที่แตกต่างกัน

“คุณจะให้เหตุผลเรื่องนี้กับผมยังไงคุณธนธรณ์” เป็นคุณเปรมที่พูดขึ้นเป็นคนแรก

ต่อให้เทวินจะมีอำนาจกว่าเขา แต่เมื่ออยู่สองคนกับคุณธนธรณ์แน่นอนว่าเขามีอำนาจมากกว่า

“เอ่อ ผมไม่รู้เรื่องนี้จริงๆ ครับ ถ้ายังไงผมขอคุยเรื่องนี้กับลูกสาวก่อนได้ไหมครับ” แน่นอนว่าคุณธนธรณ์ทำตัวไม่ถูกไปแล้ว เพียงแต่เขาไม่ได้ตอบอะไรออกไปเพื่อสร้างความเชื่อมั่นเหมือนเคย

แต่จะให้ทำยังไง ได้ในเมื่อคนที่ตัวเองเลือกกับคนที่ลูกสาวรู้จักอำนาจต่างกันราวฟ้ากับเหว ถ้าเกิดว่าลูกสาวเขารู้จักกับเทวินจริงๆ จนถึงขั้นนัดเจอกันแบบนี้ ถ้าเขาจะหาผลประโยชน์จากเทวินล่ะก็...

“ถ้าคิดจะเปลี่ยนเรือใหม่ ผมขอเตือนคุณหน่อยแล้วกัน ถ้าเรือลำนั้นไม่รับคุณและปล่อยคุณลอยคอ ผมไม่มีทางรับคุณขึ้นเรือผมอีกครั้งแน่!” คนมากประสบการณ์ย่อมประเมินคนได้อย่างง่ายดาย

และสิ่งที่คุณธนธรณ์เป็นอยู่ตอนนี้คือกำลังลังเลและโลภที่จะหวังไปพึ่งเรือใหญ่อย่างเทวิน ซึ่งแน่นอนว่าถ้าไปเขาจะไม่รับอะไรอีก

“ต้องไม่ใช่อยู่แล้วครับ” คุณธนธรณ์ที่ถูกจับจุดได้ก็รีบแก้ตัวออกมาด้วยรอยยิ้มเคารพคนตรงหน้าเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน

“ไม่ใช่ก็ดี เพราะคุณน่าจะรู้ว่านายเทวินไม่ใช่คนที่จะให้ผลประโยชน์ใครฝ่ายเดียวถ้าเขาไม่ได้รับความคุ้มค่าพอ เรื่องผู้หญิงเองก็เหมือนกัน” นี่คือคำเตือนให้คุณธนธรณ์จำขึ้นใจ ว่าตัวเองไม่ได้มีประโยชน์อะไรให้เทวินเลยสักนิด นั่นเป็นไปไม่ได้ที่เทวินจะช่วยเหลืออะไร

แล้วถ้าจะใช้ลูกสาวสำหรับเรื่องนี้ เขาก็น่าจะรู้อีกว่าเรื่องผู้หญิงของเทวินนั้นขึ้นชื่อแค่ไหน

“คุณเปรมไม่ต้องห่วงนะครับ ผมเชื่อว่าเรื่องนี้จะแก้ไขได้” คุณธนธรณ์ที่พึ่งคิดได้ความโลภในตาก็หายไปก่อนจะรีบประจบคุณเปรมอีกครั้งทันที