Melik Şah
Karanlık odada duvarlar üstüme üstüme gelirken sert zeminde çömelip bacaklarımı kendime çekerek başımı dizlerime yaslamıştım. İleri geri sallanırken geçmişe gidip geliyordum. Hiçbir zaman sevilmediğim, en ufak hatamda cezalandırıldığım o günlerin büyüdüğümde biteceğini düşünürdüm.
Ancak en büyük hatayı Ahmet Uygur’a istediği evlat olmamak için serserilik yaptığımdan, bu yaşımda bile kendi ayaklarım üstünde duramadığımda anladım. Boyun eğiyordum. Ahmet Uygur’a kendi saçma kararlarım yüzünden muhtaç hale gelmişim.
Kapıyı yumruklayıp bağırmanında faydası yok. İsyanında… O annemi ölüme sürüklediğinde ben bugün bile ona sadece kafa tutmakla kalabiliyorum.
Telefonumu almıştı Mert. Bir gün peder nalları diktiğinde ilk işim bu yalıdaki çalışanları kovmak olacak.
Kapı aniden açı
