Napindot ni Yolanda ang magkabilang tainga dahil sa tinis ng paglangit-ngit ng gate ni Miguel. Wala sana syang balak puntahan ang lalaki, ngunit ang aga-aga syang tinawagan nito upang magpatulong. Di naman sinabi kung saan magpapatulong.
“Miguel? Bes? Bes? BES!” May halong inis na ang huling pagtawag nya rito.
“Nandito ko, Krung!”
Tumingala si Yolanda at nakita nya mula sa itaas na bintana si Miguel, si Miguel na nakabalot ang ulo ng tulad sa bombay at walang baro. Kahit malayo ay tanaw ni Yolanda ang bawat butil ng pawis nito na naglalandas sa katawan ng lalaki.
Ganon kalinaw ang mata nya. Char!
Halos mapatid-patid na umakyat si Yolanda ng bahay ni Miguel. Hindi sya excited, hindi halata. Nadatnan nyang sini-seal na ni Miguel ang pangalawang malaking karton sa silid
