Hastanenin koridorlarındaki o taze umut havası, öğleden sonra aniden bastıran gri bulutlarla birlikte yerini ağır bir kasvete bıraktı. Timur, odasında yatağının kenarına oturmuş, sol bacağını kendi başına birkaç santim hareket ettirebilmenin verdiği o sessiz gururla pencereye bakıyordu. Yarın iki adım daha atacaktı. Yarın, Aylin’in gözlerindeki o parıltıyı yeniden görecekti.
Ancak kapı, her zamanki nazik tıklayışların dışında, son derece kendinden emin ve ani bir sesle açıldı. Timur, Aylin’in geldiğini sanarak yüzünde hafif bir tebessümle başını çevirdi.
"Erken geldin küçük komutan..."
Cümlesi boğazında bir yumru gibi kaldı. Dudaklarındaki tebessüm, sanki bir buz kütlesine çarpmışçasına dondu ve parçalandı. Kapıda duran kişi Aylin değildi. Üzerinde pahalı kıyafetleri, marka çantası, kus
