"หนูรู้ว่าหนูทำผิดต่อคุณ ที่ปกปิดเรื่องนี้ไว้ คุณจะให้หนูชดใช้ยังไงก็ได้ หนูยอมรับผิดทุกอย่างเลย" คนตัวเล็กเอ่ยออกมา หลังจากที่ร่างกายเริ่มกลับมาอบอุ่นอีกครั้ง
"ทำไมเธอไม่บอกความจริงกับฉัน" ไคโรถามโดยที่สีหน้ายังคงบึ้งตึง พร้อมกระชับเสื้อโค้ทที่สวมอยู่ให้กับคนตัวเล็ก ก่อนคลายอ้อมแขนให้เธอเป็นอิสระ
"หนูขอโทษ หนูยอมรับว่ารู้เรื่องนี้มานานแล้ว รู้ตั้งแต่วันที่เข้ามาสัมภาษณ์งานกับคุณอาซามิ เพื่อแลกกับงาน คือหนูต้องห้ามบอกเรื่องนี้ไม่ว่ากับใครทั้งนั้น หนูขอโทษที่เห็นแก่ตัว ตอนนั้นหนูจำเป็นต้องใช้เงิน เพื่อส่งไปรักษาคุณยายที่ป่วยอยู่ แต่หนูรู้ว่ามันใช้เป็นเหตุผลมาอ้างไม่ได้ เพราะงั้น หนูจะยอมรับผิดทุกอย่างเลย"
"นี่คือคำอธิบาย หรือ คำแก้ตัว!" ไคโรมองร่างเล็กด้วยสายตาที่กลับมาเย็นชาอีกครั้ง
"คุณจะให้หนูทำยังไงคะ ในเมื่อเวลานั้นหนูเป็นแค่คนอื่น คำพูดของลูกจ้างอย่างหนู จะไปสำคัญ หรือเทียบอะไรกับ
