THISTLE 04 | เผลอไผล˖⋆࿐໋ NC++
2172 Words
สองปีก่อน
"คุณเลือกแทนผมได้เลย ว่าให้ใครมาดูแลลูกของเรา"
"ได้ค่ะ กลับมาคุณต้องถูกใจแน่ ฝากบอกเลขาหน้าห้องให้ด้วยนะคะ ว่าเรียกคนต่อไปเขามาสัมภาษณ์ได้เลย"
ทันทีที่อาซามิพูดจบ ไคโรก็เดินเข้ามาจุ๊บที่หน้าผาก และ ทำตามคำกล่าวของเธอ ก่อนตรงไปยังรถตู้ที่จอดรอเขาพร้อมกับเพื่อนร่วมวง ใต้ตึกสูง รูปปีกม้า ด้านหน้าทางเข้าบริษัทยักษ์ใหญ่แห่งวงการเพลง เพื่อเดินทางไปทัวร์คอนเสิร์ต ตามตารางงานที่ถูกวางไว้
อาซามิ หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดโทรออก แล้วพูดสายกับเพื่อนสาวคนสนิทที่เป็นทั้งเซเลบริตี้ และ นางแบบสาวสุดเซ็กซี่ขยี้ใจในเวลานั้น ทันทีที่อีกฝ่ายรับสาย
"ฉันเลือกไม่ถูกเลย มีแต่เด็กฝึกงานทั้งนั้น" อาซามิพูดเปิดประเด็น ก่อนที่เพื่อนสาวปลายสายของเธอจะถามกลับมา
"หน้าตาดีรึเปล่า... สวยมากไหม?"
"ฉันไม่สนหรอกว่าสวยรึเปล่า เพราะไคโรไม่ใช่คนแบบนั้น ฉันสนแค่ว่าจะช่วยฉันเลี้ยงลูกไหวไหม ดูไม่มีประสบการณ์เลยสักคน" อาซามิตอบกลับไป
"ลองประกาศหาใหม่ดูไหม?"
"นี่รอบที่สามแล้ว กว่าจะสัมภาษณ์ใหม่ ลูกฉันไม่โตก่อนพอดีเหรอ" อาซามิรีบสวนกลับ
"สามีเธอ ไม่มาช่วยเลือกสักคนเลยรึไง"
"สามีคนไหน คนที่ส่งเสียค่าเลี้ยงดูอยู่ทุกวันนี้ หรือ คนที่เป็นพ่อของลูกในท้อง" นั่นเป็นเสียงของเพื่อนสาวอีกคนที่พูดแทรกขึ้นมาในสาย ทำให้อาซามิดูไม่ค่อยสบอารมณ์นัก
"เลิกพูดถึงผู้ชายคนนั้น จะได้ไหม?"
"จะให้เลิกยังไง ในเมื่อ เร็นคุง เป็นพ่อของเด็กที่อยู่ในท้องเธอ อาซามิ!" นั่นเป็นคำพูดที่ดังออกมาจากสายสนทนา ทำให้ ซอลจัง หรือ ซ่อนกลิ่น ที่เปิดประตูเข้ามา ได้ยินมันเข้าพอดี
"เอ่อ ข...ขอโทษนะคะ ที่เมื่อกี้... " เธอตกใจท่าทางละล่ำละลัก ไม่รู้จะยืนอยู่ หรือ ถอยกลับออกไปก่อนดี เมื่อเหลือบไปเห็นสายตาที่แข็งกร้าวของอาซามิเหลียวขวับมาที่เธอ ทันทีที่โผล่เข้ามาในจังหวะนั้น
"แค่นี้ก่อนนะ!" อาซามิกระแทกเสียงวางสาย โดยที่ซอลจังยังคงยืนขาตาย เพราะอึ้งกับสิ่งที่ได้ยิน จนไม่อยากเชื่อหูตัวเอง
"เธอชื่ออะไร?" อาซามิจ้องราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ เด็กสาวผมยาว ดวงตาโฉบเฉี่ยวที่ยืนอยู่ตรงนี้ ถือว่ารูปร่างหน้าตาดีอยู่ไม่น้อย
"ซะ... ซอนกลิ่น หนูชื่อซ่อนกลิ่นค่ะ เป็นนักศึกษาไทย เรียนจบที่นี่ กำลังหางานทำ หวังว่าคุณจะ... " ไม่ทันได้แนะนำตัว ตามที่เรียบเรียงมาจนจบประโยค อาซามิก็พูดแทรกขึ้นมาเสียก่อน
"ฉันรับเธอเข้าทำงาน แต่มีข้อแม้ว่าเธอ ต้องไม่พูดเรื่องที่ได้ยินเมื่อกี้ ให้ใครรู้เด็ดขาด!" อาซามิตรงมาจับที่ปลายคาง สัมผัสของเธอรุนแรงกว่าแค่จับ จนซอลจังเองรู้สึกได้ว่าเธอกำลังถูกบีบอยู่มากกว่า
"จำไว้ว่า มันไม่ใช่เรื่องของเธอ ถึงพูดไป ก็ไม่มีใครเชื่ออยู่ดี!" คำพูดนั้นไม่ทำให้ซอลจังนึกกลัว เพราะในหัวของเธอกำลังนึกถึงเป้าหมายของการสมัครงานครั้งนี้ ที่ไม่ใช่แค่อยากใกล้ชิดไอดอลคนดัง หากแต่เพราะเธอต้องการส่งเสีย เลี้ยงดู และ เก็บเงินไว้เพื่อรักษาอาการเจ็บป่วยให้กับคุณยายเธอด้วย
"ต... ตกลงค่ะ" ซอลจังตอบรับทันที หลังถูกปล่อยเป็นอิสระ เธอรีบโกยลมหายใจเข้าไปเต็มปอด รู้สึกเหมือนว่าตัวเองกำลังจะขาดอากาศหายใจ ไม่ใช่เพราะถูกบีบที่ปลายคาง แต่เพราะถูกฝ่ามืออันร้ายกาจของอาซามิ กำไว้ที่ต้นคอจนเกือบหายใจไม่ออก
"งั้นเริ่มงานได้เลย" อาซามิเดินไปที่โต๊ะสัมภาษณ์ และ เซ็นต์อนุมัติรับเธอเข้าทำงานในสัญญาจ้างทันที
ไคโร ศิลปินไอดอล วงได ที่ทำเงินให้กับค่ายเพลงอย่างมหาศาล ทำให้เขา และ เพื่อนสมาชิกในวงได้รับสิทธิพิเศษเหนือกว่าศิลปินคนอื่น
โดยการสมัครงานในครั้งนี้ เขาได้ให้ค่ายเพลงประกาศรับสมัครงาน ตามปกติ ในตำแหน่ง งานพิเศษ โดยแจ้งรายละเอียดของงานไว้แค่ว่า อำนวยความสะดวกให้ศิลปิน
หากแต่ได้ระบุข้อความทิ้งท้ายไว้ว่า ค่าตอบแทนสูง เท่านั้น ก็ทำให้ตึกสูงสง่ารูปปีกม้าของค่ายเพลงยักษ์ใหญ่อย่าง ยูนิคอร์น ที่มีผู้คนอยากร่วมงานด้วยมากอยู่แล้วถึงกับปั่นป่วน เมื่อมีผู้คนแห่มาสมัครอย่างล้นหลาม โดยมีซอลจังเป็นหนึ่งในนั้น
จากวันนั้น ถึงวันนี้
เป็นเวลาสองปีกว่าแล้ว ที่ซอลจังเข้ามารับหน้าที่เป็นพี่เลี้ยงให้กับลูก ๆ ภายใต้ชายคาเดียวกับไอดอลหนุ่มหล่อสุดฮอตแห่งแดนอาทิตย์อุทัย ที่สาว ๆ หลายคนคลั่งไคล้ หลงใหลอยากได้มาเป็นแฟน ทว่ามีเพียงคุณอาซามิคนเท่านั้น ที่ได้ครอบครองทั้งตัว และ หัวใจของเขา
ซอลจัง พยายามสลัดภาพความทรงจำในหัว วันที่เจอกับอาซามิเป็นครั้งแรกทิ้งไป เพราะทำเธอผิดหวัง ว่านี่หรือ คือผู้ที่กุมหัวใจของชายหนุ่มที่เรียกว่าโด่งดัง และ ร้อนแรงมากที่สุดของเกาะแห่งนี้ไว้
ซอลจัง ขยับเข้ามายืนโดยมีร่างของวีชวลหนุ่มที่เมาหลับอยู่บนเตียง ก่อนเธอจะพึมพำกับตัวเองอย่างรู้สึกผิด และ เสียใจ
"หนูขอโทษที่ทำอะไรไม่ได้ ขอโทษที่รู้มาตลอดว่าอะไรเป็นอะไร แต่พูดมันไม่ได้ คุณคงรักคุณอาซามิจังมาก มากจนไม่เหลือหัวใจไว้ให้ใครเลย แม้แต่ตัวเอง กลับมาได้แล้วนะคะ กลับมาเป็นไคโร คนที่แฟนคลับชื่นชนในตัวคุณเสมอ ไม่ว่าจะเกิดอะไรก็ตาม" ซอลจังหันไปหยิบผ้าที่เตรียมไว้ชุบน้ำเพื่อเช็ดตัวให้กับเขา
มือบางลูบไปบนใบหน้าอันหล่อเหลา หล่อแบบไร้ที่ติ จนได้ตำแหน่งวีชวลของวงไดไปครอง
ดวงตาคมกริบที่ยังคงปิดสนิท มองไม่เห็นใคร หรือ แม้แต่ตอนที่ลืมตา นอกจากคุณอาซามิคนเดียวเท่านั้น
ซอลจัง ใช้ผ้านุ่มผืนสีขาวเช็ดบนหน้าผาก ข้างแก้ม ไล่มาที่ปลายจมูกโด่งเป็นสันของเขา เบา ๆ ก่อนจะหยุดที่ริมฝีปากแดงระเรื่ออย่างเป็นธรรมชาติ ได้กลิ่นแอลกอฮอล์จาง ๆ กระจายอยู่ทั่วตัว เขาดื่มหนักจนนึกว่าอาบยังได้
"คิดไม่ถึงว่าจะได้อยู่ใกล้ขนาดนี้ คุณหล่อมากจริง ๆ ไม่ว่าจะตอนที่เจิดจ้าอยู่บนเวที หรือ แม้แต่ในตอนที่นอนหลับตาอยู่แบบนี้"
มือบางขยับผ้าไปวางไว้ข้างแก้มขาวอมชมพูระเรื่อด้วยพิษของแอลกอฮอล์ เฝ้ามองใบหน้าอันหล่อเหลาของเขาอยู่สักพักใหญ่ ก่อนจะโน้มตัวเข้าไปหาแล้วจรดริมฝีปากของตัวเองลงบนเรียวปากของเขา อย่างหักห้ามใจไว้ไม่ได้
"อืม~" เธอหลับตา ตักตวงความหวานจากริมฝีปากของเขาเอาไว้ มันนุ่มละมุนอย่างบอกไม่ถูก
ในเสี้ยวนาทีนั้น ซอลจังไม่รู้ตัวว่ากำลังทำอะไรลงไป รู้แค่เพียงว่าเธอ อยากสัมผัสเขาให้ใกล้มากที่สุด ไม่ได้มีเจตนาอื่น นอกเหนือไปกว่านี้เลย
ริมฝีปากที่สัมผัสกัน ทำเธออุ่นซ่านไปทั้งตัว แม้จะตื่นเต้น ท่าทาง เก้ ๆ กัง ๆ ด้วยว่ายังขาดประสบการณ์ ไม่ประสีประสาไปบ้าง ทว่าเธอก็ทำได้ดี จนมีบางอย่างบนร่างกายของเขาตอบสนอง
ซอลจังรีบถอนจูบออกมา เมื่อรู้สึกถึงบางอย่างขยับเขยื้อน ทว่าไม่ทันได้ตั้งหลัก เจ้าของดวงตาคมกริบก็ตื่นขึ้นมาทันที ราวกับรู้สึกตัวจากการสัมผัสนั้นของเธอ ที่กำลังจะจางหายไป
"อ๊ะ!" ร่างบางถูกรวบเข้าไปหาอย่างรวดเร็ว รู้ตัวอีกที ก็กลายมาเป็นคนที่นอนแผ่หลาอยู่บนเตียงซะเอง
สัมผัสอุ่นซ่านบนริมฝีปากของเขาและเธอ เริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง หากแต่ครั้งนี้ ไคโรที่เป็นฝ่ายรุกกลับสงบ และ เยือกเย็น ต่างจากเธอที่รู้สึกวาบหวามจนสั่นสะท้านไปทั้งตัว
"อื้อ~" ซอลจังส่งเสียงไม่เป็นภาษา ดวงตาโฉบเฉี่ยวที่เคยเบิกกว้างหลับพริ้มลงรับสัมผัสอ่อนไหว จนรู้สึกอ่อนยวบไปหมดทั้งตัว สัมผัสพิเศษที่ทำเธอละลายลงได้ในพริบตา
สัมผัสนั้นเลื่อนลงไปที่ปลายคาง ก่อนจะกลับมาประกบจูบบนกลีบปากนุ่ม ขบเม้มอย่างแผ่วเบา จนเธอเผลอเปิดปากให้เขาได้สอดเรียวลิ้นเข้ามาด้านใน ด้วยสัมผัสที่เหนือชั้นกว่า ส่งเสียงผสานอืออาในลำคอออกมาไม่หยุด
จูบละมุน เสมือนความหวานซ่อนเปรี้ยวบนปลายลิ้นจากชิ้นเค้กแสนอร่อย ระดับพรีเมียม รสชาติดีที่สุดเท่าที่เคยลิ้มลองมา ทำซอลจังรู้สึกหลงใหล เคลิบเคลิ้ม สุดจะบรรยาย
"เราไม่ได้ทำแบบนี้กันนานแค่ไหนแล้ว อาซามิ?"
ซอลจังลืมตาขึ้นทันที เมื่อได้ยินเสียงอันแผ่วเบาที่เกิดขึ้นพร้อมกับลมหายใจอุ่น ๆ ที่เป่ารดบนปลายจมูก คำพูดจากปากวีชวลหนุ่ม เปรียบเสมือนคำเตือนให้รู้ว่าเธอกำลังตกอยู่ในสถานการณ์แบบไหนกันแน่
"หนูไม่ใช่ คุณ อ...อื้อ~" ซอลจัง หวังหยุดการกระทำนั้น ด้วยการเตือนสติของเขาให้รู้ตัว ว่า เธอไม่ใช่อาซามิ หากแต่มันไม่ได้ผล
สัมผัสอุ่นชื้นที่ถูกบดลงบนเรียวปากอ่อนนุ่ม ทำเธอไม่อาจปฏิเสธได้ คงเพราะความรู้สึกของเขาที่มีต่ออดีตคนรัก เลยทำให้เขาแสดงออกต่อเธอเสมือนที่เคยทำกับอาซามิ
ด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์ทำให้ไคโรไม่รู้ตัวว่าทำอะไรลงไป ผิดกับซอลจังที่รู้ตัวทุกอย่าง และ ดูเหมือนเธอจะเต็มใจ หากไม่ได้ยินชื่อเรียกของอาซามิดังจากปากของเขา
"เปลี่ยนน้ำหอมตั้งแต่เมื่อไหร่? ทำไมผมรู้สึกชอบกลิ่นนี้ อามิจัง~" วีชวลหนุ่มกระซิบแผ่วเบาที่ข้างหู
ทว่า เธอนั้นรู้ว่ากำลังตกอยู่ภายใต้เงาของอาซามิ จึงรีบปฏิเสธออกไป เพราะไม่อยากให้เขาหลงเข้าใจผิด และ เลยเถิดมากเกินไปกว่านี้
"คุณไคโร หนูไม่ อ... อื้อ~" เรียวปากของเธอถูกปิดกั้น ด้วยจูบอันแสนหวานของเขานับครั้งไม่ถ้วน ไม่เพียงเท่านี้ เนินอกของเธอกำลังถูกรุกล้ำด้วยสองมือ และ ปลายนิ้วเรียวยาวทั้งสองของเขาอีกด้วย
"เราไม่ได้มีอะไรกัน นานแค่ไหนแล้ว" ไคโรผละจูบแล้วมองไปที่ดวงตาคู่นั้นของเธอ สองมือนวดคลึงเนินอกนุ่มหยุ่นที่กำลังเด้งสู้มือของเขาไปมาเบา ๆ
ซอลจังพยายามที่จะขัดขืน หากแต่ไม่เป็นผล แถมเมื่อกี้เขายังทำราวกับว่าหูดับ ไม่สนใจในสิ่งที่เธอบอกออกไป คงด้วยพิษของแอลกอฮอล์ที่กำลังควบคุมตัวตนของเขาอยู่ในตอนนี้ หรือนี่อาจเกิดจากความต้องการของเขาที่เธอเป็นคนปลุกมันขึ้นมากันแน่
ซอลจัง ไม่รู้เลยว่า ระหว่างเขา และ อาซามิ ห่างหายจากเรื่องอย่างว่านี้ มานานแค่ไหนแล้ว แต่เท่าที่รู้คือ ไคโรทำงานหนักจนแทบไม่มีเวลาอยู่กับบ้านเลยด้วยซ้ำ
ตลอดระยะเวลาสองปีที่ผ่านมา น้อยครั้งมากที่จะเห็นสองคนนี้มีเวลาอยู่ด้วยกัน เลยทำให้ทั้งคู่ รู้สึกขาดหาย อาจเป็นผลให้อาซามิ เผลอตัวทำผิดต่อเขาก็เป็นได้
"อ๊ะ!" ซอลจังสัมผัสถึงบางอย่างที่กำลังรุกล้ำมาที่ต้นขาใกล้กับส่วนอ่อนไหวที่สุดของเธออย่างร้ายกาจ
"ม... ไม่นะ!" ดวงตาโฉบเฉี่ยวระริกไหว ด้วยความกลัวจนตัวสั่น สองมือกำผ้าปูจนยับย่น
ดวงตาคมกริบประสานมองลึกเข้าไปในดวงตาอันโฉบเฉี่ยวที่กำลังสั่นไหว ใต้ร่างที่ถูกกักขังไว้ด้วยท่อนแขนแกร่งทั้งสองข้างของเขา
"ฉันต้องการ อย่าปฏิเสธเลยได้ไหม?" คำพูดนี้ทำให้ซอลจังที่พยายามจะหยุดทุกอย่างไว้เพียงแค่นี้ กำลังจะเผลอตัวเผลอใจ ไม่ใช่เพราะเขาเท่านั้นที่ต้องการ แต่อาจเป็นเพราะเธอเองที่กำลังต้องการเขา
"หนูไม่ใช่... (ภรรยาของคุณ!)" คำพูดทั้งหมดถูกกลืนหายลงไปในคอด้วยริมฝีปากที่ประกบเข้ามาช่วงชิงลมหายใจ พร้อมกับเรียวขาของเธอที่ถูกดันให้แยกออกจากกัน
- Writer
