"อ๊ะ! หนูไม่ได้ตั้งใจนะคะ" เธอแสร้งว่าด้วยแววตาใสซื่อบริสุทธิ์ พร้อมกะพริบตาปริบ ๆ ราวกับลูกแมวน้อยเชื่อง ๆ กลัวว่าตัวเองจะหลุดขำออกมา โดยไม่รู้ตัวว่าอีกฝ่ายพอจะอ่านเกมเธอออก
แต่ทว่าเขากลับทำเป็นไม่สนใจ
"ฉันอยากดื่มกาแฟ"
"แล้ว?" คำกล่าวของเขาพาให้คนตัวเล็กขมวดคิ้ว ก่อนที่สายตาอันคมกริบของไคโรที่เหลือบมองกำลังบอกเธอว่าต้องยกมันขึ้นมาแล้วกระดกมันใส่ปากของเขา
"ป้อนสิ... พอดีมือฉันไม่ว่าง" ดวงตาโฉบเฉี่ยวเหลือบมองสองมือคู่นั้นที่พันธนาการร่างกายของเธอเอาไว้กลางระหว่างท่อนขาแกร่งทั้งสองข้างของเขาอย่างวาบหวาม ดูหมิ่นเหม่จนแทบจะสัมผัสไปตรงส่วนอ่อนไหวของอีกฝ่ายอยู่รอมร่อ
"ก็ได้ค่ะ" ซอลจังยิ้มมุมปาก กะจะฉวยโอกาสในตอนที่ป้อนมันใส่ปาก ก็แกล้งทำถ้วยกาแฟหกเรี่ยราดใส่เขาเสียเลยเรื่องมันจะได้จบ ๆ ทว่าข้อมือบางกลับถูกมือข้างหนึ่งของเขาคว้าเอาไว้ในตอนที่กำลังจะยกมันขึ้นมา
หมับ!
