ใต้เงาธิสเซิล​⋆࿐

THISTLE​ 01 | ลูกเรือ

งานเลี้ยงแสนอบอุ่นของวงได ถูกจัดขึ้นตามที่สมาชิกตกลงกันไว้ ในแต่ละปีจะย้ายไปจัดตามบ้านของแต่ละคน เพื่อเป็นการกระชับความสัมพันธ์ และ ยังได้พบปะกับคนในครอบครัวของเพื่อนร่วมวงอีกด้วย

ในทุกปีจะตรงกับช่วงเทศกาลคริสต์มาส และ ขึ้นปีใหม่ โดยปีนี้เป็นปีที่ 20 ซึ่งจะต้องจัดขึ้นที่บ้านของ คาวาดะ เร็น หากแต่เขาประกาศอำลาวงไปเสียก่อน ทำให้ต้องเลื่อนมาจัดที่บ้านของไคโร ซึ่งเป็นเสมือนเจ้าภาพจัดเลี้ยงในปีถัดไปแทน

"รับอะไรดีคะ?" ซอลจังรับหน้าที่เป็นผู้ช่วยอาซามิ ตั้งแต่เตรียมอาหาร กระทั่งเสิร์ฟ

"ไวน์"

"นี่ค่ะ" ไม่ทันที่จะได้ยกเสิร์ฟ มือใหญ่ก็คว้าแก้วขึ้นมาซะก่อน

"เธอเป็นคนไทยใช่ไหม?"

"คะ? คุณรู้จักหนูด้วยเหรอ?" หญิงสาวใจเต้นแรง ไม่คิดว่าลีดเดอร์ของวงที่เป็นเสมือนตำนานแห่งยุค จะทักทายเธอที่เป็นแค่เด็กเสิร์ฟอย่างเป็นกันเอง โดยไม่ถือเนื้อถือตัว

"ความจริงทั้งวงนี่ก็รู้จักเธอกันหมดอยู่แล้ว ก็เธอเป็นพี่เลี้ยงของลูก ๆ ให้กับอาซามิแล้วก็ไคโรไม่ใช่เหรอ" คำพูดลีดเดอร์หนุ่ม ผู้ไม่เคยถือตัว ทำให้คนฟังใจเต้นแรง จนมีเหงื่อไหลซึมออกมา แม้จะไม่ได้เงยหน้าขึ้นสบตา ทว่าก็แลเห็นออร่าความเปล่งประกายของเขาได้อย่างชัดเจน

"อย่างงั้นเหรอคะ?" ซอลจังก้มหน้าเก็บอาการ แม้ว่าเขาจะไม่ได้ดูดีระดับวีชวลของวง หากแต่ก็ดูหล่อในแบบที่สาวไทยอย่างเธอเห็นแล้ว ใจสั่นได้เหมือนกัน

"ซ่อนกลิ่น...ฉันเรียกถูกรึเปล่า?" เจ้าของความสูงกว่า 180 เซ็นติเมตร ซึ่งเป็นมาตรฐานของวงเอ่ยถาม ก่อนวางแก้วเปล่าคืนลงบนถาดหลังดื่มมันจนหมดในคราวเดียว

"ถูกเผลงเลยค่ะ เอ่อ...ขอโทษนะคะ ทำไมคุณยูเมะ ถึงออกเสียงชื่อหนูได้ชัดเจนจังเลยล่ะคะ อย่างกับคนไทยเลย"

"เรียกฉันว่ายูห์เฉย ๆ ก็พอ ความจริงฉันพูดไทยได้ด้วยนะ" ถึงตรงนี้ ยูเมะ ก็เริ่มเปลี่ยนมาใช้ภาษาไทยกับเธอแทน "ถ้าบอกว่าภรรยาฉันเป็นคนไทย เธอคงต้องไม่เชื่อแน่" คำพูดนั้นทำให้ ซ่อนกลิ่น หรือ ที่เกือบทุกคนที่นี่ เรียกว่า ซอลจัง รู้สึกประหลาดใจ

"คุณแต่งงานแล้วเหรอคะ? เข้าใจว่ามีแค่คุณไคโร กับ คุณฮิโรกิ แล้วก็คุณโทรุเท่านั้น ตามที่ได้ทราบจากข่าว... เหมือนว่าคุณจะไม่เคยเปิดเผยเรื่องของภรรยาเลยด้วยซ้ำ" ซอลจังพูดกับหนุ่มหล่อตรงหน้า ด้วยรอยยิ้มที่ดูยัังไงก็รู้ว่าตื่นเต้นมาก แม้จะเก็บอาการไว้แล้วก็ตาม

"ล้อเล่นน่า... ความจริงฉัน เป็นนักเรียนแลกเปลี่ยน เคยไปอยู่เมืองไทยมาสองปี" ยูเมะไขข้อสงสัยนี้ให้กับเธอ

"ถึงว่า...พูดไทยได้ชัดเลย ดูเหมือนว่าแฟนคลับวงได ไม่น่าจะมีใครรู้" ยังพูดไม่ทันจบ ยูเมะก็รีบอธิบายต่อไปว่า

"ในวงก็ไม่ค่อยมีใครรู้เรื่องนี้หรอก ถ้าไม่ใช่คนที่ไปด้วยกัน"

"นอกจากคุณแล้ว มีคนอื่นอีกเหรอคะ?"

"ไคโรยังไงล่ะ" คำตอบของยูเมะสร้างความประหลาดใจให้เธอไม่น้อย

"จริงใช่ไหมคะ?" ซอลจังถามกลับ และ ดูเหมือนทั้งคู่จะคุยกันถูกคอ จนยูเมะให้ความสนิทสนมกับเธออย่างไม่น่าเชื่อ ด้วยความเป็นกันเองนี้ ยังช่วยให้ซอลจังรู้สึกคลายความตื่นเต้นลงไปด้วย

"ปกติไคโรเรียกชื่อเธอว่าอะไร ไม่ใช่ซ่อนกลิ่นหรอกเหรอ" ยูเมะเปลี่ยนมาสนทนาด้วยภาษาของเธอ เสมือนเป็นเจ้าของภาษา

"คุณไคเรียกหนูว่าซ่อนกลิ่น ออกเสียงได้ชัดเจนทีเดียว หนูยังอดแปลกใจไม่ได้อยู่เลย"

"นั่นสินะ เพราะปกติแล้ว คนที่นี่จะออกเสียงชื่อเธอได้ แต่ยากหน่อย ถ้าไม่ใช่คนที่เคยใช้ภาษาไทยมาก่อน... ว่าแต่ชื่อซอลจังนี่...มีที่มาด้วยใช่ไหม?"

"ค่ะ คุณอาซามิกลัวว่าเด็ก ๆ จะเรียกชื่อของหนูไม่ได้ เลยเรียกหนูว่าซอลจังแทนที่จะเรียกว่าซ่อนกลิ่น"

"... รู้สึกว่าอามิจะเคยพูดว่า เธอเองก็ออกเสียงคำว่าซ่อนกลิ่นได้ไม่ถนัด เลยให้ไคโรคิดชื่อที่เรียกง่าย ๆ จำได้ว่าวันนั้น...ได กำลังทำเพลงอยู่ เหมือนอามิจะโทรเข้ามาแล้วถามเรื่องนี้พอดี ไคโรที่นั่งอยู่หลังเปียโนก็พูดคำว่าซอลขึ้นมา น่าจะหมายถึงกุญแจซอล ตัวโน้ตที่อยู่ในภาษาไทย เหมือนมันจะพ้องเสียงกับคำว่าซ่อน ตามชื่อของเธอพอดี"

ซอลจัง...

ซ่อนกลิ่น...

"แบบนี้เองเหรอคะ ถึงว่า... คุณไคไม่เคยเรียกหนูว่าซอลเลย คงเป็นเพราะออกเสียงชื่อปกติของหนูได้อยู่แล้ว แถมเป็นคนคิดชื่อเรียกอีกด้วย"

"คุยอะไรกันอยู่เหรอ" เสียงใครคนหนึ่งดังขึ้นทางด้านหลังของซอลจัง พร้อมสายตาคมกริบของยูเมะที่ทอดผ่านไปยังต้นเสียง ก่อนตอบคำถาม

"เรื่องทั่วไป มาแจมด้วยกันไหม? "

"ได้สิ.... นี่ซอลจังใช่ไหม? ดูเด็กกว่าที่คิดอีกนะ"

"สวัสดีค่ะ คุณฮิโรกิ" ซอลจังหันไปหาแล้วก้มหน้าเล็กน้อยเพื่อเป็นการทักทาย หนุ่มหล่อ ผิวขาวออร่า ร่างสูงสง่าอีกคนของวงไดที่ยิ้มรับการทักทายของเธอด้วยเช่นกัน

"สวัสดี... เธอพูดญี่ปุ่นได้ดีเลยนะ ถ้าเรียกฉันว่าฮิโระ แทนที่จะเรียกฮิโรกิแบบนั้น"

"ค่ะคุณฮิโระ แต่ว่าหนูเรียนจบแล้วนะคะ"

"ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้นสักหน่อย แค่จะบอกว่า หน้าเธอดูอ่อนกว่าวัยต่างหาก"

"คุณฮิโระเองก็เหมือนกันค่ะ พวกคุณจะสี่สิบกันหมดแล้ว ยังดูเหมือนยี่สิบต้น ๆ กันอยู่เลย"

"เข้าใจแล้วว่า ทำไมอามิ ถึงได้ปลื้มเด็กคนนี้นัก เพราะแบบนี้นี่เอง"

"หนูพูดความจริงนะคะ สาบานได้" ซอลจังรีบแย้ง ทว่าฮิโรกิกลับอมยิ้มให้ความเป็นเด็กน้อยของเธอ และ ไม่ได้พูดอะไรออกมาอีก เป็นจังหวะที่โทรุเดินเข้ามาสมทบ โดยไม่ทันระวัง ทำให้ชนเข้ากับซอลจังที่กำลังจะหันไปทางเขาพอดี

"อ๊ะ!"

โคล้ง... เคล้ง!

เสียงขวดไวน์ รวมถึงแก้วเครื่องดื่มบนถาดกระทบกันไปมา ก่อนจะตกลงไปกระแทกที่พื้น แม้ว่าสองมือเล็กจะประคับประคองมันไว้อย่างดีแล้วก็ตาม

เพล้ง!

"โทษทีนะ ฉันซุ่มซ่ามไปหน่อย" เป็นเสียงที่ดังข้างหู ระหว่างที่ซอลจังก้มลงไปเก็บข้าวของที่กระจัดกระจายอยู่ตามพื้น ซึ่งนั่นเป็นเสมือนคำทักทายจากสมาชิกวงไดอีกคน โดยที่เธอยังไม่มีเวลาพอได้สนใจ แม้ว่าเขาจะดูหล่อ และ สะดุดตามากแค่ไหนก็ตาม

"ไม่เป็นไรค่ะ คุณโทรุ" เธอตอบกลับด้วยภาษาของคนที่นี่ ก่อนจะชำเลืองมองไปหาเขาเพียงแค่ไม่กี่เสี้ยววินาทีเท่านั้น

"นี่ซอลจังหรอกเหรอ? ดูเด็กกว่าที่คิดไว้อีกนะ" คำพูดนี้ ทำให้คนตัวเล็กกว่าที่กำลังก้มหน้าก้มตาเก็บเศษแก้วที่เกลื่อนกลาดอยู่ตามพื้น ถูกบาดเข้าอย่างจัง

"โอ๊ะ!" เสียงร้องของเธอ ไม่เพียงแต่เรียกความสนใจให้กับสมาชิกวงไดที่กำลังช่วยกันเก็บเศษแก้วเท่านั้น ทว่ามันยังทำให้หนุ่มหล่อผู้เป็นลีดเดอร์ของวง ปรี่เข้าไปหาเป็นคนแรกอีกด้วย

"เป็นอะไรมากรึเปล่า?" ยูเมะตรงเข้าไปหาเมื่อเห็นว่ามีหยดเลือดสีแดงสดไหลซึมออกมาบริเวณเรียวนิ้วของเธอ

"สบายมากค่ะ" ยูเมะที่เห็นว่าซอลจังยังคงยิ้มได้ แต่ก็ดูรู้ว่าเธอกำลังสะกดกลั้นความเจ็บปวดนั้นเอาไว้ จึงบอกออกไปว่า

"เข้าไปทำแผลก่อนดีไหม ทางนี้เดี๋ยวฉันจัดการเอง"

ไม่เพียงแต่สีหน้าที่ดูจริงจังของยูเมะเท่านัั้น ที่ทำให้การชั่งใจชั่วครูแปรเปลี่ยนไป แต่จะดีกว่าไหมที่ทำตามคำกล่าวของเขา เพราะบริเวณแผลที่เกิดขึ้นรู้สึกได้ว่ามันกำลังเล่นงานเธออยู่เหมือนกัน และ คงไม่ดีแน่ หากปล่อยเอาไว้นานเกินไป

"ถ้าอย่างนั้นก็... รบกวนด้วยนะคะ" ซอลจังก้มหน้าเพื่อเป็นการขอบคุณทุกคนตรงนั้น ก่อนเดินกลับเข้าไปด้านใน

"พวกนายดื่มกันไปก่อนนะ เดี๋ยวฉันมา" คำพูดในเวลานั้น ไม่มีใครดูไม่ออกว่าเขาขอตัวไปเพื่ออะไร และ ดูเหมือนว่ามันจะไม่ผิดไปจากที่สมาชิกคนอื่นคาดเดาไว้

"โอ๊ะ!...จะแสบไหมเนี่ย"

เพราะเห็นท่าทางเก้ ๆ กัง ๆ ของซอลจังที่ดูเหมือนจะไม่กล้าทำอะไรสักอย่างกับบาดแผลของตัวเอง แม้ว่าจะมีอุปกรณ์ปฐมพยาบาลวางพร้อมอยู่ตรงหน้า ทำให้เจ้าของร่างสูงที่ยืนดูอยู่สักพักต้องเป็นฝ่ายขยับเข้าไปหา แล้วนั่งลงข้างคนเจ็บ

"ให้ฉันช่วยดีกว่า"

"อ๊ะ! ไม่เป็นไรค่ะ" ซอลจังเงยหน้าขึ้นสบตากับเจ้าของคำพูดนั้น แล้วดึงมือกลัับ แต่ไม่ทันหนุ่มหล่อผู้เป็นลีดเดอร์ของวงได ที่คว้าหมับเข้าที่ข้อมือเล็กของเธอไว้ แล้วจัดแจงกับบาดแผลของเธอในทันที

"อย่าดื้อสิ... ไหนว่าไม่เด็กแล้วไง"

"โอ๊ะ..."

"ทนหน่อย... เดี๋ยวก็หาย"

เสียงร้องโอดครวญ เพราะกังวล และ กลัวว่ามันจะเจ็บที่แผล ยังไม่ทันได้หายไป ทุกอย่างก็แล้วเสร็จ จนคนเจ็บแทบไม่รู้สึกอะไรเลย

"เรียบร้อยแล้ว พยายามอย่าให้โดนน้ำ แผลจะได้หายไวขึ้น"

"ขอบคุณมากนะคะ... หนูลืมไปเลยว่าความจริงแล้ว คุณเรียนจบหมอมาด้วย" คำกล่าวของเธอทำให้เขาหลุดขำออกมา แล้วว่า

"ถ้าไม่ได้เป็นลีดเดอร์วงได ฉันคงจะนั่งอยู่ในห้องตรวจ ไม่ก็ราวน์วอร์ดอยู่ที่ไหนสักแห่ง อาจเป็นโอซาก้า เซ็นได ไม่ก็ฮอกไกโด"

"มีคุณเป็นลีดเดอร์ก็ดีที่สุดแล้วค่ะ ยี่สิบปีที่ผ่านมา วงได ส่องแสง และ สร้างความสุขให้กับแฟนคลับทั่วเอเชีย หนูยังจำได้" ดูเหมือนว่าซอลจังกำลังเผยบางอย่างออกมาโดยไม่รู้ตัว

"สมัยที่เปิดตัวใหม่ ๆ เพลงธิสเซิลของพวกคุณดังมาก ๆ แถมดังข้ามปีเลยด้วย ติดอันดับ 1 ของเมืองไทยอยู่นานหลายเดือน แบบที่ไม่เคยมีใครทำได้มาก่อน" พูดถึงตรงนี้แววตาของเธอก็เป็นประกาย สีหน้าดูสดใส เปี่ยมไปด้วยรอยยิ้ม ทำให้คนที่ฟังอยู่เผลอมองแล้วอมยิ้มไปด้วย

"ตอนนั้นหนูเองก็ยังเด็กมาก ๆ คุณยายเปิดเพลงของพวกคุณผ่านเทปคาสเซ็ทให้ฟัง หนูฟังทุกวัน จนรู้จักเพลงของพวกคุณ ร้องตามได้ทุกเพลงเลย" ซอลจังเล่าจนจบแล้วนิ่งไปพักหนึ่ง เมื่อรู้ตัวว่ากำลังถูกจับจ้องจากสายตาของผู้นำวงบอยแบนด์สุดฮอตของเกาะแห่งนี้ ทว่าคำพูดของเขากลับทำเธอหลุดจากภวังค์

"ทั้งคุณยายแล้วก็เธอ คงจะเป็นลูกเรือของไดด้วยสินะ"

"เอ่อ... คือ... " คำถามของยูเมะทำเธอรู้สึกกระอักกระอ่วน

"เรื่องนี้ ไคโรคงยังไม่รู้"

"คุณยูห์จะบอกเรื่องนี้กับคุณไคโรรึเปล่าคะ" ซอลจังถามด้วยสีหน้า และ แววตาที่เป็นกังวล อย่างเห็นได้ชัด จนอีกฝ่ายสังเกตเห็น

"การได้แฟนคลับ มาเป็นพี่เลี้ยงคอยดูแลลูก ๆ ให้กับศิลปินที่ตัวเองชื่นชอบ มันคงไม่ใช่เรื่องแย่อะไรขนาดนั้นหรอกมั้ง ถ้าเธอไม่ใช่ ยาราคาชิ หรือ ซาแซง และ ที่สำคัญ เมน ของเธอต้องไม่ใช่ ไคโร ด้วย แบบนี้ฉันพูดถูกไหม?"