ใต้เงาธิสเซิล​⋆࿐

THISTLE 05 | เผลอตัว​˖⋆࿐໋ NC++

"อ๊ะ!" ซอลจังสะดุ้งเฮือก ในตอนที่ถูกกระชับพื้นที่เข้าหาพร้อมตวัดเรียวขาให้อ้าออกจากกัน ทั้งเขิน และ อาย จนไม่กล้าสู้หน้า

เม็ดเหงื่อผุดขึ้นมาตามไรผม รู้สึกกลัวทั้งที่เป็นฝ่ายจุดไฟในกายของเขาให้ลุกโชนขึ้นมา กลับเป็นตัวเองที่ประหม่าเสียอย่างนั้น

"จำได้ว่าคุณไม่ชอบให้เล้าโลม เพราะมันเสียเวลา งั้นผมทำให้เลยแล้วกัน" คำพูดจากปากไคโรทำคนที่อยู่ใต้ร่างถึงกับอึ้ง เพราะมันแสดงว่าเขาจะต้องใส่เข้ามา โดยไม่มีตัวช่วยเบิกทางให้กับตรงส่วนนั้นของเธอเลย

"อึก!" ซอลจังเผลอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ระหว่างที่ภาพความคิดกำลังแล่นอยู่ในหัว ตีกันจนเกิดความสับสนวุ่นวายว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับครั้งแรกของเธอ เลยทำให้ไม่ทันได้สังเกตเห็นว่าวีชวลหนุ่ม จัดการกับเสื้อผ้าบนตัวของเขาออกไปจนไร้ซึ่งสิ่งกีดขวางเพียงแค่เวลาไม่นาน

"อ๊ะ... ไม่นะ!" ซอลจังผวาตัวโยน เมื่อมือใหญ่ตวัดเข้าที่ท่อนขาเรียวเล็กข้างหนึ่งของเธอพาดไปบนหน้าขาแกร่ง ก่อนดวงตาอันโฉบเฉี่ยวจะเหลือบไปปะทะเข้ากับความอลังการที่ห้อมล้อมด้วยเส้นเลือดปูดโปน ภายใต้ความแข็งแกร่งที่กำลังถูกชักรูดเบา ๆ ด้วยมือของหนุ่มหล่อที่ยังคงร้อนแรงตรงหน้า จนเธอไม่อยากเชื่อสายตา และ คิดว่าทั้งหมดนี้น่าจะเป็นแค่ภาพลวงตาหรือฝันไป

ความเย็นหวิววาบแล่นเข้าหาช่วงล่างของเรียวขาเล็กที่ถูกพาดขึ้นมาบนบ่าแกร่ง กว่าจะรู้ตัวว่าชั้นในบางเบาถูกแหวกออก ก็จนพ่อหนุ่มขี้เมาสุดฮอตตรงหน้ามองเห็นกลีบเนื้อสีหวานด้านในเข้าไปแล้ว

"ด...เดี๋ยวก่อนสิคะ เดี๋ยวก่อน!" คำพูดเป็นแสนล้านคำเกิดขึ้นในใจ เปล่งออกมาได้แค่นั้น ทั้งที่ก็ต้องการ ทว่ากลับกลัวว่ามันจะฉีดขาด เพราะยังไม่ได้รับเล้าโลมเท่าที่ควร

ดูเหมือนเธอจะไม่พร้อม จนเมื่อสองกลีบอวบอูมถูกความแข็งแกร่ง กดลงถูไถที่ร่องนุ่มสีหวานที่เริ่มเกิดความชื้นแฉะขึ้นมาเล็กน้อย แต่ก็เพียงแค่นั้น เมื่อส่วนหัวบานหยักถูกกดเข้ามาในคราวเดียวแบบไม่พูดพร่ำทำเพลง หากแต่มันกลับไปไม่พ้นทาง

ปึก!

"อึกอ๊า! ... ฮือ.. แรงเกินไป!" มือบางดันไว้ที่หน้าท้องแกร่ง หวังให้อีกฝ่ายถอยการกระทำนั้นออกไปก่อน หากแต่เขาก็ไม่ทำเช่นนั้น หนุ่มหล่อที่ความต้องการและความเสียวซ่านแล่นพล่านอยู่ทั่วร่างกาย เลยทำให้เขาหยุดมันไม่ได้

ปัก!

ความใหญ่โตที่ค้างลำไว้บนปากทางนุ่มลื่นเพียงน้อยนิด ถูกเบียดบดเข้ามาจนกลีบเนื้อปริแยกออกจากกันเป็นทางยาว มองเห็นโพรงสีหวานที่อยู่ด้านในดูแดงก่ำ

"อื้อ!" ซอลจังน้ำตาคลอเบ้า เผลอจิกเล็บลงไปที่ท่อนแขนแกร่งในตอนที่เขาสูดปากครางหวิวอย่างสุดสยิวเกินจะบรรยาย

หากแต่เพราะความคับแน่นที่ตอดรัดท่อนเอ็นอุ่น ๆ ของเขาจนแทบจะขาดคาอยู่ตรงนั้น เลยทำให้ต้องกดแช่มันเอาไว้ แล้วจึงค่อย ๆ เคลื่อนไหวไปอย่างช้า ๆ เพื่อให้ร่างกายของเขาและเธอได้จัดแจงอย่างเข้าที่เข้าทางตัวเองเสียก่อน

"อื้อ....เจ็บ เจ็บจัง!" ซอลจังเผลอกัดปากตัวเองระบายความเจ็บปวดที่ร้าวระบมไปทั่วทั้งตัว ราวกับร่างของเธอกำลังจะแหลกสลายออกไปเป็นเสี่ยง ๆ ในตอนที่เขาเคลื่อนไหวร่างกายอยู่บนตัวเธอ และ เพิ่มระดับความถี่ในจังหวะรัวเร็วมากขึ้นกว่าเดิม ทำน้ำนัยน์ตาไหลรินลงบนหมอน หากแต่เธอก็ยินยอมเพื่อให้เขาได้ตักตวงความสุขจากตรงนี้ตามต้องการ อย่างที่เธอเลือก และ เต็มใจ

"อื้อ... อื้อ~" ริมฝีปากอุ่นจรดลงมาครอบครองเรียวปากนุ่มอย่างหยอกเย้า สองเต้าอวบอิ่มนุ่มนิ่มถูกฟอนเฟ้นชูชันขึ้นสู้มือตามแรงปรารถนาของร่างกาย จากที่รู้สึกเจ็บปวดจนแสบซ่าน หากแต่ตอนนี้กลับแปรเปลี่ยนเป็นความเสียวสยิวจนเธอบิดเร่า รับการสัมผัสของเขาอย่างร่านร้อน

เนื้อนุ่ม ๆ กำลังตอดรัดทุกการบีบอัดกระแทกกระทั้นเข้ามาในส่วนอ่อนนุ่มของกลีบอวบอูมที่กำลังเปียกชุ่มอยู่ด้านใน จนเริ่มมีเสียงดังลามกเกิดขึ้นสลับกับเสียงเนื้อกระทบเนื้อ ตามแรงกระแทกที่ส่งให้ท่อนเอ็นดุ้นใหญ่เบียดบดเข้าไปในโพรงแคบที่บีบรัดไปตามความต้องการของร่างกายจนอยากไปให้ถึงฝัน

ความเสียวซ่านแล่นพล่านอยู่ทั่วร่างกายคนทั้งสอง ส่งผลให้มือบางคลายความเจ็บปวดไปบนผ้าปูที่นอนจนมันยับยู่ยี่ไปตามแรงกระเด้าที่เร่งส่งเขาและเธอไปถึงฝั่งได้พร้อมกัน

"อ๊า! ที่รัก เสียวสุด ๆ จะแตกอยู่แล้ว!"

"ย... อย่าปล่อยในนะคะ" ซอลจังรีบอ้าปากบอกออกมา เมื่อนึกขึ้นได้ว่าทั้งตัวเอง และ เขา ปราศจากการป้องกันในครั้งนี้ ทำให้เธอต้องร้องขอ

หากแต่วีชวลหนุ่มที่ปกติก็แบบนี้กับภรรยาของตัวเองอยู่แล้ว เลยไม่ได้สนใจในคำกล่าวนั้น เพราะกำลังเร่งจังหวะอัดสะโพกสอบเข้าหากลีบอ่อนนุ่มสีแดงเถือก ที่มันเริ่มจะแบะอ้าตามแรงกระแทกกระทั้นของเขาจนแทบจะปริแตกออกจากกัน มองเห็นเป็นภาพที่สวยงาม แถมยังกระตุ้นเร้าอารมณ์ได้เป็นอย่างดี

"อ๊ะอ๊าย!" "...อ๊ะอ๊า!" สองเสียงสอดประสานกัน เมื่อทุกอย่างในหัวพลันว่างเปล่าขาวโพลน ในตอนสุดท้ายที่วีชวลหนุ่มดันท่อนเนื้อที่แข็งขืนส่งให้เขาและเธอแตะขอบสวรรค์ แบบเข้าลึกและออกสุด จนคนตัวเล็กเผลอกระดกก้นขึ้นมา และ แอ่นรับแรงกระแทกของเขาด้วยการกระเด้าสวนกลับไปอย่างลืมเจ็บและลืมอาย จนทั้งสองคนถึงจุดหมายปลายทางไปพร้อมกัน

น้ำอุ่น ๆ สีขาวขุ่นฉีดพุ่งเข้าไปในโพรงเนื้อนุ่ม ๆ ทุกหยาดหยด ไม่หลงเหลือ ก่อนจะไหลย้อยกลับออกมา ในตอนที่ท่อนเอ็นดุ้นใหญ่ถูกถอนออกจากกลีบเนื้ออูม ๆ สีแดงเถือก ที่ตอนนี้ยังคงแบะอ้า แบบไม่มีทีท่าว่าจะหุบ แถมยังมีหยดเลือดสีจาง ๆ ไหลตามออกมาเลอะเทอะเปรอะเปื้อนไปบนผ้าปูที่นอนอีกด้วย

ร่างของซอลจังถูกรวบเข้ามาอ้อมแขนแกร่งในจังหวะที่วีชวลหนุ่มล้มตัวนอนลงบนเตียงพร้อมดึงร่างนุ่มของเธอเข้าไปสวมกอดไว้

"อ๊ะ! ปล่อยนะคะ" มือบางพยายามจะดันตัวเองออกมาจากท่อนแขนของเขาที่ล้มลงพาเธอตะแคงข้างไปด้วยกัน

หากแต่กลับไร้กำลังต่อต้าน เพราะหมดเรี่ยวแรง หลงเหลือเพียงเสียงหอบหายใจสำหรับคนทั้งคู่ เมื่อต่างฝ่ายต่างโดนสูบพลังงานออกไปเสียจนหมด

"อื้อ..." ซอลจังพยายามจะดันร่างที่ทิ้งน้ำหนักแทบจะทั้งหมดลงมาทับไว้ที่ตัวของเธอ ในสภาพที่ทั้งท่อนแขน และ ท่อนขาแกร่งยังคงเกยก่ายเธอเอาไว้ ไม่เว้นแม้แต่มือที่ยังคงซุกซนไปที่เนินอกนุ่ม ก่อนจะลูบไล้ไปบนใบหน้าเนียน ริมฝีปากที่ยังวางเกยอยู่บนแผ่นหลังบางของเธออย่างวาบหวิว ทำให้ซอลจังไม่สามารถพาตัวเองออกมาได้

ซอลจังนอนนิ่งอยู่สักพัก กะว่าจะรอให้เขาพลิกตัว แล้วถึงได้พาตัวเองออกมา แต่จนแล้วจนรอด เขาก็ไม่มีทีท่าว่าจะขยับเขยื้อนไปไหน จนกระทั่งซอลจังผล็อยหลับไป โดยไม่รู้ตัวเลยว่าใครกันแน่ที่หลับไปก่อนกัน

จนกระทั่ง

ในเช้าวันต่อมา เสียงเตือนของนาฬิกาปลุกดังขึ้น ทำให้ร่างที่นอนกอดกันทั้งคืนแบบไม่รู้เนื้อรู้ตัว ลืมตาตื่นขึ้นมาพร้อมกันด้วยความตกใจ โดยเฉพาะซอลจังที่ผวาจนร่างของเธอล้มกลิ้งตกลงมาจากเตียง โชคดีที่สองมือเล็กยังคว้าเอาผ้าห่มที่พันรอบตัวมาไว้ด้วย

"โอ๊ะ!" ผิดกับวีชวลหนุ่ม ที่งัวเงียตื่นขึ้นมาพร้อมกับอาการมึนงง ไม่รู้ด้วยฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ที่ดื่มเข้าไป หรือ จากการอดหลับอดนอน เพราะออกแรงอย่างหนักหน่วงไปกับเมื่อคืนนี้กันแน่

"... เธอ!" ดวงตาคมกริบปราดมองไปยังร่างซึ่งพันไว้ด้วยผ้าห่มผืนหนาด้วยสายตาเย็นชา ในจังหวะที่เธอลุกขึ้นมานั่งอยู่ที่พื้น เสมือนกำลังมีคำถามมากมายผุดขึ้นในหัวของวีชวลหนุ่มว่ามันเกิดอะไรขึ้น!

"ม...มันยังไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลยนะคะ คุณสบายใจได้" ซอลจังบอกปัดเป็นพัลวัน หากแต่ก็ตบตาอีกฝ่ายไม่ได้

เมื่อสายตาคมกริบดันเหลือบไปเห็นร่องรอยบางอย่างที่เสมือนเป็นหลักฐานชิ้นสำคัญ ซึ่งเลอะเปรอะเปื้อนอยู่บนผ้าปูที่นอนสีขาว ไม่ว่าจะเป็นรอยด่าง หรือ คราบเลือดสีจาง ๆ ที่หยดอยู่บนผ้าปูเตียง

"ม... มันไม่ใช่อย่างที่คุณคิดเลยนะคะ"

"รู้เหรอ? ฉันคิดอะไร" คิ้วหนาขมวดเข้าหากันในตอนที่ได้ยินคำกล่าวของเธอ ทั้งอยากจะเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง แต่ทว่าหลักฐานกลับทนโท่

"ไม่รู้สิ แต่ดูจากสายตา หนูว่าคุณต้องคิดไปไกลมากแน่ ๆ เอาเป็นว่ามันไม่ใช่อย่างที่คิด ทุกอย่างเกิดขึ้นไวมาก แล้วคุณก็เมามากด้วย แต่คุณไม่ต้องมารับผิดชอบอะไรเลยนะคะ หนูโอเค"

"รับผิดชอบ! ในเมื่อเธอบอกว่าฉันเมา แต่พูดถึงความรับผิดชอบ ฉันคงต้องถามกลับไปว่าถ้าฉันเมา แล้วเธอเมาด้วยรึเปล่า และถ้าไม่ได้เมา เธอยอมให้เรื่องแบบนี้ เกิดขึ้นได้ยังไง!" วีชวลหนุ่มหรี่ตามองเธออย่างจับผิด

"เอ่อคือ..."

"ถ้าฉันเมามาก ทำไมเธอถึงปล่อยให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นได้ ฉันเมา แต่เธอไม่เมา หรือเป็นเพราะว่าฉัน...บังคับขืนใจเธอ?" คำถามนั้นทำให้ซอลจังถึงกับอึ้งไป จนไม่รู้ว่าจะตอบมันออกไปยังไงดี

แน่นอนว่าเขาไม่ได้ขืนใจเธอ หากแต่มันเป็นการสมยอมกันทั้งสองฝ่าย ซึ่งติดแค่เรื่องเดียวตรงที่ว่าเขาเมา แต่เธอไม่เมา นั่นคือความจริงที่สุดที่พูดมันออกมาไม่ได้ หรือ เธอที่เป็นฝ่ายขืนใจเขากันแน่!