ทาสรักเพลิงมาร 🔞

5ภายใต้เพลิงแค้น

เฟยเทียนก้าวเข้ามาในห้องบรรทมอีกครั้ง แสงจันทร์สาดส่องเข้ามาเพียงรำไร เผยให้เห็นร่างของลั่วชิงที่นั่งอยู่บนเตียงในอาภรณ์สีแดงเพลิงที่เขาโยนให้ก่อนหน้านี้ ชุดที่ตัดเย็บอย่างประณีตกลับดูเหมือนเสื้อผ้าของเชลยมากกว่าของสตรีสูงศักดิ์ ผมยาวสยายของเธอไม่ได้ถูกจัดแต่ง ใบหน้าซีดเซียวแต่ดวงตาของเธอกลับวาวโรจน์ไปด้วยโทสะ

"เตรียมตัวให้ข้าต้องรอนานไปถึงไหนกันลั่วชิง" เฟยเทียนเอ่ยเสียงเย็นยะเยือก กลิ่นอายมารแผ่ซ่านออกมาจากร่างสูง

ลั่วชิงเงยหน้าขึ้นมองเขา แววตาของเธอนิ่งงันแต่เต็มไปด้วยไฟแค้น "เจ้าคิดว่าเพียงชุดโง่ๆ นี่จะทำให้ข้ากลายเป็นของเล่นของเจ้าอย่างนั้นหรือ? ฝันไปเถอะ! ข้าไม่มีวันลดตัวลงไปอยู่ในระดับเดียวกับสัตว์เดรัจฉานอย่างเจ้า!"

คำพูดของเธอราวกับมีดกรีดลงบนใจของจอมมาร เฟยเทียนพุ่งเข้าหาเธอในทันที มือหนาบีบเข้าที่ปลายคางมนของลั่วชิงอย่างแรง บังคับให้เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขา

"ปากดี!" เฟยเทียนคำราม "เจ้าคิดว่าการทำตัวน่าสมเพชแบบนี้จะทำให้ข้าสงสารเจ้างั้นหรือ? อย่าหวังเลย! พวกเจ้ามันเจ้าเล่ห์เหมือนพ่อของเจ้า คิดว่าความอ่อนแอจะทำให้ข้าหลงกล แต่เปล่าเลย! มันยิ่งทำให้ข้ารังเกียจพวกเทพเซียนอย่างพวกเจ้า!"

ลั่วชิงพยายามกลั้นน้ำตาไว้ ไม่ยอมให้มันไหลรินลงมาแม้จะรู้สึกเจ็บปวดไปทั่วใบหน้า เธอมองลึกเข้าไปในดวงตาของเขา

"ความแค้นมันทำให้เจ้ามืดบอด เฟยเทียน" ลั่วชิงเอ่ยเสียงสั่นพร่าแต่เต็มไปด้วยความท้าทาย "เจ้าเอาแต่พูดถึงความชั่วร้ายของผู้อื่น แต่ไม่เคยหันกลับมามองตัวเอง! เจ้ากำลังทำสิ่งที่เลวร้ายยิ่งกว่าสิ่งที่เจ้ากล่าวหาพวกเราเสียอีก! เจ้ามันปีศาจ!"

คำพูดของเธอจุดชนวนเพลิงโทสะในกายของเฟยเทียน เขากดจูบลงบนริมฝีปากที่สั่นเทาของลั่วชิงอย่างรุนแรง เธอพยายามเม้มปากแน่นและเบือนหน้าหนี แต่เฟยเทียนกลับบีบกรามเธอไว้แน่น บังคับให้เธอรับจูบนั้น ลั่วชิงกัดริมฝีปากของเขาอย่างแรงจนได้กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วโพรงปาก

"อึก!" เฟยเทียนผละออก ใบหน้าของเขาบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ "เจ้ากล้านักนะ!"

เขาสะบัดร่างของลั่วชิงลงบนเตียงอย่างแรงจนผ้าห่มปลิวว่อน ร่างบางกระแทกกับฟูกนุ่มแต่ก็ยังรู้สึกเจ็บไปทั่วแผ่นหลัง

"ยิ่งเห็นเจ้าทรมาน... ข้ายิ่งสะใจ!" ลั่วชิงตะโกนสวนกลับไปทั้งน้ำตา "เจ้ามันชั่วช้า! บอกว่าคนอื่นชั่วร้าย แต่เจ้าดูตัวเองตอนนี้สิ!"

เฟยเทียนไม่ตอบ เขาพุ่งเข้าหาเธออีกครั้ง กลิ่นอายมารรุนแรงขึ้นจนห้องทั้งห้องดูมืดมิด เขาคร่อมร่างบางไว้ พยายามกดจูบลงมาอีกครั้ง ลั่วชิงพยายามดิ้นรนขัดขืนสุดกำลัง เธอใช้สองมือผลักอกแกร่งของเขาออก แต่กลับไร้เรี่ยวแรงที่จะต้านทาน

เมื่อการดิ้นรนของเธออ่อนแรงลง ลั่วชิงเบือนหน้าหนี พยายามกลั้นน้ำตาที่เอ่อล้นออกมา เธอไม่ต้องการให้เขาเห็นความอ่อนแอของเธอ แต่หยดน้ำตาใสๆ ก็ยังคงไหลรินลงมาอาบแก้ม เฟยเทียนมองใบหน้าที่เปรอะเปื้อนน้ำตาของเธอ ดวงตาที่เต็มไปด้วยความเกลียดชังแต่ก็แฝงไปด้วยความอ่อนล้า

ในห้วงลึกของจิตใจจอมมาร ความรู้สึกบางอย่างที่เขาไม่เข้าใจค่อยๆ ก่อตัวขึ้น ภาพของเด็กน้อยที่คุกเข่าท่ามกลางซากศพในวันนั้นซ้อนทับกับใบหน้าของลั่วชิงที่กำลังเบือนหน้าหนี ภาพในอดีตฉายชัดขึ้นมาในสมอง เฟยเทียนรู้สึกเจ็บแปลบในอก ความร้อนรุ่มในกายที่เคยปะทุพลันมอดดับลงอย่างฉับพลัน

"ข้า... ข้าหมดอารมณ์แล้ว" เฟยเทียนพึมพำเสียงแผ่ว พลังมารในกายของเขาลดฮวบลงอย่างรวดเร็ว เขารู้สึกมึนงงและอ่อนแรงอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

ร่างกายของเขาเซถลา ภาพตรงหน้าพร่ามัว เฟยเทียนพยายามยันกายขึ้น แต่กลับไร้เรี่ยวแรง เขาเซซบลงบนเตียงข้างกายของลั่วชิง ร่างสูงใหญ่ทรุดฮวบลงไปกองอยู่ข้างเธอ ดวงตาของเขาปิดสนิทลงอย่างช้าๆ หมดสติไปในที่สุด

ลั่วชิงที่กำลังสะอื้นฮักอยู่นั้น สะดุ้งขึ้นเมื่อรู้สึกถึงน้ำหนักที่ทรุดลงมาข้างกาย เธอหันไปมอง... เห็นจอมมารเฟยเทียนนอนแน่นิ่งอยู่บนเตียง ใบหน้าของเขาซีดเผือดจนน่าตกใจ กลิ่นอายมารที่เคยรุนแรงเมื่อครู่กลับเลือนหายไปจนหมดสิ้น เหลือไว้เพียงความเงียบงันและความหวาดกลัวที่เกาะกุมหัวใจเธอ