ทาสรักเพลิงมาร 🔞

7แม่เฒ่าผู้กุมความลับ

เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและจังหวะการเคาะไม้เท้าลงบนพื้นหินดังใกล้เข้ามาที่ห้องบรรทม แม่เฒ่าอินทรี ก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความกังวล นางสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของ "พิษสังหารเทพ" ที่ปะทุขึ้นเมื่อคืนจากกระท่อมที่พัก จนต้องรีบเร่งรุดมาหาจอมมารผู้เป็นดั่งหลานชายแท้ๆ

"เฟยเทียน! เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง?" แม่เฒ่าถามด้วยเสียงสั่นเครือ พลางปรี่เข้าไปจับชีพจรที่ข้อมือของเขา

เฟยเทียนที่กำลังนั่งนิ่งใช้ความคิดอยู่บนเตียงเงยหน้าขึ้น "ข้าไม่เป็นไรแม่เฒ่า แค่หน้ามืดไปครู่เดียว ตอนนี้พลังข้ากลับมาเกือบปกติแล้ว"

แม่เฒ่าอินทรีขมวดคิ้วแน่น ดวงตาฝ้าฟางแต่คมกริบตรวจตราไปทั่วร่างของเขา "แปลกนัก... พิษกำเริบหนักขนาดนั้น เหตุใดชีพจรเจ้าถึงกลับมาคงที่ได้เร็วเพียงนี้ ใครเป็นคนช่วยเจ้า?"

เฟยเทียนนิ่งไปชั่วครู่ ก่อนจะเบือนหน้ามองไปยังประตูห้อง "นาง... ลั่วชิง นางเฝ้าข้าทั้งคืน"

ชื่อของธิดาแห่งมหาเทพทำให้แม่เฒ่าชะงักไปครู่ใหญ่ นางหันไปมองลั่วชิงที่แสร้งยืนสงบเสงี่ยมอยู่มุมห้อง แม่เฒ่าเดินเข้าไปใกล้ลั่วชิงจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาของหญิงสาว ราวกับพยายามจะมองให้ทะลุถึงวิญญาณ

"เจ้าเป็นคนช่วยเขางั้นหรือ ธิดามหาเทพ?" แม่เฒ่าถามเสียงต่ำ

"ข้าเพียงแต่ทำตามหน้าที่ของเชลยที่ไม่อยากให้เจ้านายตายก่อนเวลาอันควรเท่านั้นเจ้าค่ะ" ลั่วชิงตอบพลางก้มหน้า ดูอ่อนน้อมแต่แฝงไปด้วยเล่ห์กล

แม่เฒ่าอินทรีนิ่งเงียบไป จมูกของนางได้กลิ่นบางอย่าง... มันไม่ใช่กลิ่นไอทิพย์ของเทพเซียนที่สะอาดบริสุทธิ์ แต่มันคือ กลิ่นอาย ที่จางมากๆ ที่แผ่ออกมาจากตัวของลั่วชิง กลิ่นที่นางจำได้ดีว่ามันเคยเป็นกลิ่นของ.....

‘เป็นไปไม่ได้... หรือว่านางจะเป็น...’ หัวใจของหญิงชราเต้นผิดจังหวะ นางรีบเก็บอาการแล้วหันกลับไปหาเฟยเทียน

"เจ้าออกไปก่อน ข้ามีเรื่องสำคัญจะคุยกับเฟยเทียนเพียงลำพัง" แม่เฒ่าบอกก่อนจะปรายตาไล่ลั่วชิงให้ออกไปจากห้อง

เมื่อลั่วชิงพ้นประตูไป แม่เฒ่ารีบกระซิบเสียงเครียด "เฟยเทียน... ข้าเตือนเจ้าว่าอย่าไว้ใจนางฟ้าหน้าซื่อ แต่ตอนนี้ข้าเห็นบางอย่างที่ประหลาดกว่านั้น พลังที่ช่วยระงับพิษในกายเจ้าเมื่อคืน มันไม่ใช่พลังเทพ แต่มันคล้ายกับพลังของ..."

"พลังของใคร?" เฟยเทียนขมวดคิ้ว

แม่เฒ่าหยุดคำพูดไว้แค่นั้น นางยังไม่กล้าบอกความจริงที่สั่นสะเทือน

"ข้าขอกลับไปตรวจสอบตำราเก่าแก่ก่อนมีอะไรหลายอย่างที่ข้าสงสัย" แม่เฒ่าตัดบท "แต่ช่วงนี้... เจ้าอย่าเพิ่งทำร้ายนางรุนแรงนัก และจงสังเกตที่ต้นคอของนางให้ดี หากมันเริ่มเปลี่ยนเป็นดอกไม้สีแดงชัดสนิทเมื่อไหร่ เมื่อนั้นความจริงทุกอย่างจะปรากฏ!"

เฟยเทียนมองตามแม่เฒ่าที่เดินจากไปด้วยความสับสน ในขณะที่ลั่วชิงที่แอบฟังอยู่หลังม่าน ก็เริ่มใจเต้นแรงเมื่อได้ยินเรื่อง 'ดอกไม้สีแดงที่ต้นคอ"