ทาสรักเพลิงมาร 🔞

1บุกชิงตัวจากแดนสวรรค์

ระฆังเงินแห่งแดนสวรรค์ที่เคยดังกังวานอย่างสง่างาม บัดนี้ถูกกลบด้วยเสียงกรีดร้องและกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งไปทั่ววิหารหยกขาว ท้องฟ้าสีครามสดใสกลับกลายเป็นสีแดงฉานประดุจถูกอาบด้วยโลหิต เมื่อทัพมารนับหมื่นกรีธาทัพบุกทะลวงผ่านประตูสวรรค์ที่ไม่มีใครเคยทำลายได้มานับพันปี

"เฟยเทียน! เจ้าปีศาจสารเลว! หยุดเดี๋ยวนี้!"

ท่ามกลางสมรภูมิที่นองเลือด 'มู่เฉิน' เทพสงครามหนุ่มในเกราะสีเงินพุ่งทะยานเข้ามาขวางทัพมาร เขาคือคนที่คอยอยู่เคียงข้าง 'ลั่วชิง' มาตั้งแต่เยาว์วัย เป็นทั้งศิษย์พี่และเป็นเพียงคนเดียวที่มอบความอบอุ่นให้เธอท่ามกลางความเย็นชาของกฎสวรรค์ มู่เฉินกัดฟันสู้สุดชีวิตเพื่อไม่ให้จอมมารเข้าถึงตัวหญิงสาวที่เขารัก

ฉัวะ!

เฟยเทียนสะบัดหัตถ์มารเพียงครั้งเดียว ร่างของมู่เฉินก็กระเด็นไปกระแทกเสาวิหารจนกระอักเลือดคำโต จอมมารก้าวย่ำไปบนพื้นหินอ่อนอย่างช้าๆ ก่อนจะใช้เท้าเหยียบลงบนอกของเทพหนุ่ม

"ความรักของเทพเซียนช่างน่าสมเพช..." เฟยเทียนแสยะยิ้มเย็น "จงมองดูข้าพรากนางไป... และจดจำความไร้ความสามารถของเจ้าไว้ในวิญญาณ!"

พลังแห่งมหาเทพ: ฉากหน้าของการปกป้อง

"หยุดมือเดี๋ยวนี้ เฟยเทียน!"

สุ้มเสียงกังวานทรงอำนาจดังมาจากเบื้องบน มหาเทพผู้พิพากษา ปรากฏกายในรัศมีแสงสีทองอันเจิดจ้า ท่านก้าวลงมาขวางระหว่างจอมมารและลั่วชิงแววตาของมหาเทพฉายชัดถึงความโกรธเกรี้ยวและการห่วงใยบุตรสาวอย่างที่สุด

"เจ้ากล้าดียังไงมาเหยียบย่ำดินแดนศักดิ์สิทธิ์และแตะต้องแก้วตาดวงใจของข้า!" มหาเทพวาดมือสร้างกำแพงแสงนิรันดร์ล้อมรอบตัวลั่วชิงไว้ "ลั่วชิงไม่ต้องกลัว พ่อจะไม่มีวันยอมให้มันทำร้ายเจ้า แม้พ่อต้องแลกด้วยตบะหมื่นปีก็ตาม!"

"หึ! รักลูกสาวงั้นหรือ?" เฟยเทียนคำราม เพลิงมารในกายปะทุหนักกว่าเดิม "งั้นข้าจะดูว่าแสงโสมมของเจ้าจะต้านทานนรกของข้าได้นานแค่ไหน!"

การปะทะกันของมหาเทพและจอมมารสั่นสะเทือนไปทั้งสามภพ มหาเทพดูเหมือนจะพยายามอย่างสุดความสามารถเพื่อปกป้องบุตรสาว เขาต้านรับทุกวิถีทางจนมุมปากเริ่มมีเลือดซึม

"หนีไป... ลั่วชิงหนีไป!"

ท่ามกลางความชุลมุน มหาเทพพลาดท่า เปิดช่องว่างให้เฟยเทียนพุ่งทะลวงกำแพงแสงเข้าไปคว้าตัวไป๋หลิงมาได้ในที่สุด ลั่วชิงกรีดร้องพลางมองภาพบิดาที่ล้มลงราวกับพ่ายแพ้เพื่อปกป้องเธอใจจะขาด "ท่านพ่อ! ไม่!!!"

ตรวนแค้นและการพิพากษา

"ยอมเสียสละเพื่อบิดาและชายคนรักงั้นหรือ?" เฟยเทียนกระชากร่างลั่วชิงขึ้นพาดบ่า ท่ามกลางสายตาที่พร่าเลือนของมู่เฉินที่พยายามยื่นมือมาหาเธอ และภาพมหาเทพที่ดูแตกสลายอยู่บนพื้นวิหาร

เมื่อถึงตำหนักมารอันเยือกเย็น เฟยเทียนโยนร่างบางลงบนเตียงกว้างอย่างป่าเถื่อน ความแค้นนับพันปีทำให้เขาไร้ซึ่งความสงสาร

"วันนี้ข้าจะทำให้เจ้าได้รู้... ว่าการสูญเสียทุกอย่างในชีวิตมันรู้สึกอย่างไร!"

"บิดาของเจ้าพรากทุกอย่างไปจากข้า... วันนี้ข้าจะกระชากหัวใจของมันมาบดขยี้ ผ่านร่างกายของเจ้า!"

เสื้อผ้าสีขาวสะอาดตาถูกกระชากขาดวิ่นด้วยมือเปล่า ลั่วชิงหลับตาแน่น พยายามนึกถึงใบหน้าอันอ่อนโยนของมู่เฉินและการเสียสละของบิดาเพื่อเป็นที่ยึดเหนี่ยว ทว่าสัมผัสที่รุ่มร้อนและรุนแรงของเฟยเทียนกลับดึงเธอดิ่งลงสู่ขุมนรกแห่งราคะที่เขาจงใจสร้างขึ้นเพื่อย่ำยีให้หนำใจ