Mabigat ang pakiramdam na pinunasan ni Julia ang luha niyang walang patid na tumutulo habang pinagmamasdan ang puntod ng kaniyang ama. Kalilibing lang nito at mag-isa na lang siyang naiwan sa sementeryo.
He had fought enough. Lumaban ito hanggang sa huli pero mukhang hanggang doon na lang talaga ‘yon.
“A-Anak…”
Naikuyom niya ang kamao at puno ng galit ang mga matang nilingon ang kaniyang ina. “What?!”
“Anong ginagawa mo rito, ha? Ang lakas ng loob mong pumunta sa libing ng daddy ko matapos mo ‘kong i-reject noong mga panahon na kailangang-kailangan namin ang tulong mo!”
Mugto ang mga matang napayuko ang kaniyang ina. “I-I’m so sorry. H-Hindi ko sinasadya. Nadala lang ako ng kasakiman ko nang time na ‘yon, anak. Takot akong maghirap tayo. Hindi ko kayang makita ang pamilya natin na
