“มึงไม่ต้องมายุ่ง!”
ฝ่ามือหนาข้างซ้ายผลักอกหนุ่มรุ่นน้องด้วยความแรง ก่อนจะย่างตามเฟญ่าออกไปพร้อมตะโกนเรียกชื่อเธอไม่หยุดหย่อน
“เฟ เดี๋ยวก่อนเฟ!”
แม้เสียงเรียกจะดังลั่นเข้าหูเจ้าของชื่อ แต่ทว่าหญิงสาวกลับไม่แม้แต่จะเหลียวมองคนที่เดินตามเธอมาต้อยๆจนถึงหน้าบ้านพัก มือเรียวจับประตูกำลังจะเปิดออกแต่ก็ถูกชายด้านหลังดึงเธอผลิกหันมาเสียก่อน
เฟญ่าไม่ขัดขืน สายตาแดงกํ่าจากการเสียนํ้าตามองหน้าชายเบื้องหน้าอย่างนิ่งเฉย มือหนากุมมือเธอเอาไว้แน่นพรางพูดเสียงอ่อนพยายามอธิบายให้เธอเข้าใจ
“เฟ…มึงฟังกูก่อนได้มั้ย..”
สายตาอ้อนวอน คิ้วขมวดเข้ากันถึงความรู้สึกผิดลึกในใจที่เผยออกมาบนใบหน้าหล่อ แต่ทว่าเฟญ่ากลับไม่พร้อมฟัง สบัดมือตัวเองออกจากอ้อมมือหนา พร้อมเอ่ยไล่เสียงแผ่วเบา บ่งบอกว่าเธอเหนื่อยมากแค่ไหน
“มึงกลับไปเถอะ…กูขอร้อง มึงรู้ป่ะ..ตอนนี้กูโครตสมเพชตัวเองเลย ที่ต้องมาอยู่ในสภาพน่าละอายแบบนี้ทั้งท
