เด็กเฮียโรม (Mpreg) (โรม&เวย์)

เด็กเฮียโรม4

ภายในชั้นใต้ดินที่เป็นห้องประมูลมีเวทีล้อมรอบด้วยเก้าอี้สำหรับลูกค้ากระเป๋าหนักที่คนเป็นเจ้าของร่อนการ์ดเชิญให้มาร่วมงาน

คืนนี้ลูกค้ามามากกว่าปกติ บรรยากาศในงานประมูลเริ่มคึกคักมากเพราะมีหนุ่มหล่อมากมายออกมาอวดโฉมโชว์สยิวแล้วค่อยๆเปลื้องผ้ายักย้ายส่ายสะโพกตามจังหวะเพลงปลุกใจเสือหิว บ้างก็โชว์ซิกแพคเป็นลอนกล้ามโตกันจนตาพล่ามัวไปเลยทีเดียว บ้างก็อ้อนแอ้นอวดรูปร่างบางระหงราวกับอิสตรี แล้วแต่ความชอบตามรสนิยมของแต่ละคนที่มีความชอบแตกต่างกันออกไป

และคืนนี้ทีเด็ดที่ใครๆก็รู้ดีว่าคืออะไรเพราะใจความสำคัญโชว์ด้วยภาพและข้อความกำกับอยู่ในบัตรเชิญแล้ว

ภาพของรันเวย์ถูกจับแต่งเครื่องหน้าเสื้อผ้าที่สวมใส่ทำให้เวย์หล่อมากจนคนจ้องภาพตาแทบถลนเพราะเขาจำแทบไม่ได้ ปกติว่ามันหล่อร้ายไม่เหมือนใครแล้ว แต่พอมาเห็นในบัตรเชิญแทบไม่อยากจะเชื่อสายตา จนถูกเจ้าขุนล้อเข้าให้ก่อนเจ้าตัวจะได้สติเผลอลืมตัวชื่นชมด้วยสายตาเลยแก้เก้อด้วยการแกล้งโยนการ์ดเชิญจนปลิวไปตกบนโตัะตรงโซฟาหน้าทีวีอย่างไม่สนใจ

เวลาต่อมารังสิมันต์ก็ถูกเจ้าขุนลากออกมาด้วยทั้งที่ไม่เต็มใจ อีกไม่กี่วันก็จะต้องบินกลับเมืองไทยกันแล้ว แต่เจ้าขุนก็ยังไม่ละความพยายามเรื่องเด็กที่ชื่อรันเวย์ บัตรเชิญที่ถูกร่อนมาเป็นที่นั่งชั้นบนสุดระดับพรีเมี่ยมวีวีไอพีมีเพียงเขาและเจ้าขุนเท่านั้นที่อยู่บนชั้นนี้ คนในตระกูลอิซักเซ่นหรือจะเรียกว่าญาติห่างๆก็ว่าได้เป็นคนดูแลเรื่องความปลอดภัย และจะจัดการทุกสิ่งอย่างรวมทั้งเรื่องที่สำคัญที่พวกเขาดั้นด้นมาในคืนนี้ด้วย บอดีการ์ดมือดีเข้ามาดูแลความความปลอดภัยภายในห้องประมูลแห่งนี้ ทำให้พวกนักเลงหัวไม้ของบ่อนเถื่อนกลุ่มนั้นไม่กล้าหือกับพวกเขาอีก

รันเวย์ ชื่อนี้ใครๆก็รู้จักเด็กหน้าตาดีอยู่ในแหล่งอโคจรวิ่งเข้าออกตั้งแต่เด็กหัวเท่ากำปั้นจากบ่อนเถื่อนไปบาร์โฮสต์จากบาร์โฮสต์เข้าบ่อนอยู่อย่างนี้จนชินตาซึ่งสถานที่ทั้งสองแห่งเชื่อมต่อกัน จนกระทั่งโตเป็นหนุ่มน้อยอายุสิบสี่ปลายๆที่มีเบ้าหน้าฟ้าประทานราวกับเทพเจ้ากรีก ยิ่งเป็นเด็กวัยรุ่นยิ่งเนื้อหวานพวกแก่ตัณหากลับยิ่งชอบใจนัก เหล่าบรรดาชายหญิงจึงดูคึกคักมากเป็นพิเศษเพราะต่างก็เข้ามาในสถานที่แห่งนี้เพื่อร่วมประมูลเด็กผู้ชายหน้าตาดีตาสีสวยที่ไม่เหมือนใครรับไปอยู่ที่บ้านด้วย

ขึ้นชื่อว่าบาร์โฮสต์ก็ให้รู้ว่าเป็นที่ที่ผู้ชาย รวมถึงสาวน้อยใหญ่บางคนที่มาหาความสุขจากเด็กหนุ่มๆที่พร้อมจะให้บริการ ไม่ว่าใครต่างก็ต้องการหาความสุขให้กับตัวเองด้วยกันทั้งนั้น มันเป็นเรื่องปกติไปแล้วในสังคมสมัยนี้มีทั่วทุกมุมบนโลกใบนี้ แต่สิ่งที่รังสิมันต์ไม่เข้าใจว่าทำไมที่นี่ถึงเปิดได้ทั้งที่อายุของเด็กในบาร์โฮสต์ส่วนใหญ่ยังไม่บรรลุนิติภาวะด้วยซ้ำ

ร่างสูงสง่าของพี่น้องแห่งวนารมย์เรียกสายตาของคนในนี้เป็นอย่างมาก ด้วยความเป็นคนเอเชียที่มีโครงหน้าได้รูปปากหยักคิ้วเข้มเรียงตัวสวยจมูกโด่งเป็นสันรับกันอย่างลงตัวราวกับจิตรกรฝีมือดีปั้นแต่งมา อีกทั้งรูปร่างสูงใหญ่กำยำท่าทางน่าเกรงขามจนใครก็มองจนเหลียวหลัง

"รับเป็นเครื่องดื่มอะไรครับ"

หนุ่มหล่อหน้าตาดีอายุน่าจะยังไม่ยี่สิบหรือไม่ก็ยี่สิบต้นๆเดินเข้ามารับออเดอร์พร้อมชะม้ายชายตาให้ แต่รังสิมันต์ไม่สนใจเพียงตอบกลับไปสั้นๆเท่านั้น ส่วนเจ้าขุนนั้นยิ่งแล้วใหญ่ไม่เคยมองใครอยู่แล้ว

"ขอเป็นไวน์ที่ดี่สุดของที่นี่"

บอกตรงๆว่าไม่มีอารมณ์อย่างว่า ตั้งแต่ถูกขัดจังหวะในวันนั้นทั้งที่เด็กหนุ่มตรงหน้าหน้าตาน่าฟัด รูปร่างกำลังดีน่าจับเย่อกระแทกให้หัก แต่เขากลับมองตามบั้นท้ายงอนงามด้วยอารมณ์ว่างเปล่า

"ถ้าลูกค้าอยากรับอย่างอื่นเรียกผมได้นะครับ"

รังสิมันต์พยักหน้าเบาๆเห็นเด็กมันอ่อยขยิบตาใส่ แต่เขาก็ไม่มีอารมณ์อยู่ดี ยังรู้สึกเซ็งตัวเองอยู่ไม่น้อยอุตส่าห์โดนลากออกมาทั้งทีก็น่าจะหาอะไรทำแก้เบื่อ หลังจากที่นั่งนิ่งดูเขาประมูลกันไปแล้วหลายสิบคน บนโต๊ะที่เขานั่งมีป้ายเตรียมเคาะราคาเป็นโต๊ะหมายเลข 69

คนด้านล่างที่ยืนอล่างฉางอยู่บนเวทีกำลังลูบไล้ร่างเกือบเปลือยแหวกช่องทางรักของตัวเองโชว์ต่อหน้าลูกค้ากระเป๋าหนัก บ้างก็ทำการทดสอบของตรวจสอบสินค้าด้วยการลากลิ้นเลียบ้าง บ้างก็ยอมให้รูดรั้งลำกายโชว์ หรือไม่หนักหน่อยก็ถึงขั้นช่วยตัวเองต่อหน้าลูกค้าที่จ้องตาเป็นมันจนน้ำแตกกระจายใส่คนด้านล่าง พวกเฒ่าตัณหากลับก็แลบลิ้นเลียน้ำกามอย่างชอบใจหัวเราะกันเอิ้กอ๊าก

"ทำไมกูต้องมานั่งทำอะไรอยู่ตรงนี้ด้วยวะ ประมูลผู้หญิงกูก็จะไม่ว่าสักคำ มึงนี่แม่งว่างจัด!!"

คนบ่นอุบด้วยน้ำเสียงสุดจะทน ออกอาการรำคาญนิดๆในมือถือแก้วไวน์นั่งพิงพนักโซฟาราคาแพงมองไปยังด้านล่าง แต่ละนาทีเขามีค่ากลับต้องมานั่งดูผู้ชายเปลือยกายเดินแหกหน้าแหวกหลังทำท่าสะพานโค้งรูดเสาจนบางครั้งถึงกลับต้องหลับตาเพราะทนดูภาพเหล่านั้นไม่ได้ ไม่ใช่ไม่ชอบเพราะเขาเองได้หมดทั้งหญิงและชายไม่เกี่ยงขอแค่ถูกใจก็ขึ้นเตียงได้ไม่มีปัญหา

แต่เพราะว่าเขาเริ่มเบื่อจากที่นั่งดูแรกๆก็ดูตื่นเต้นเร้าใจดี แต่พอเห็นเยอะไปหน่อยก็รู้สึกพะอืดพะอมกับภาพอนาจารลามกเหล่านั้น

"เงียบเหอะก่อนจะมาตกลงกันแล้ว อย่าพูดไม่รู้เรื่อง"

อ้าว! กลายเป็นต้องมาโดนเจ้าขุนเอ็ด อยากรู้นักว่าไอ้เด็กคนนั้นมันมีดีอะไร มันเล่นของหรือมีมนต์เสน่ห์หรือยังไงถึงได้ดึงดูดใจเจ้าขุนได้มากมายขนาดนี้

รังสิมันต์นั่งคิดไปเพลินๆว่าหากเจ้าเด็กนั่นถูกบังคับให้ทำท่าวาบหวิวโชว์อล่างฉ่างแบบคนอื่น เขาจะทนดูได้หรือเปล่า แล้วไอ้เด็กหัวรั้นอย่างมันจะยอมทำไหม คิดแล้วก็หงุดหงิดงุ่นง่านใจอย่างบอกไม่ถูก อยากให้การประมูลคืนนี้เสร็จสิ้นโดยเร็ว

อีกด้านหนึ่ง

เวย์แทบอาเจียนรีบป้องปากเมื่อถูกลากให้มาแต่งตัวในชุดวาบหวาม พอเอาเข้าจริงเขาแทบรับไม่ได้อาจดูไร้ศักดิ์ศรี แต่มันก็ไม่มีทางเลือก เมื่อมาคิดดูอีกทีนี่อาจจะเป็นหนทางเดียวที่รอดออกไปจากขุมนรก ไม่ว่าใครก็ตามที่ประมูลเขาไปก็คงต้องขอบคุณ แต่ไม่รู้ว่าจะหนีเสือปะจระเข้ไหมมันคงต้องเสี่ยง!!

ถึงวันนั้นค่อยหาทางหนีทีไล่อีกที เพราะตอนนี้พวกมันเอาไมโครชิปออกจากตัวเขาแล้ว และนี่เป็นสัญญาณที่ดีว่าเขาจะได้หลุดจากวงโคจรอุบาทว์นี้แล้ว...

"ไอ้เวย์ พร้อมยังเจ๊หลิวให้มาตาม"

เสียงเรียกปลุกให้เวย์ตื่นจากภวังค์ เด็กหนุ่มที่ควรจะสดใสกลับมีแววตาไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆมองคนที่มาใหม่ด้วยสายตาเรียบเฉย

เสียงเจ้หลิวเริ่มประมูลคนอื่นประกาศหาคนให้ค่าตัวสำหรับไปบริการในคืนนี้ แต่สำหรับเวย์เป็นกรณีพิเศษหากเป็นการเดินแบบก็คงเป็นเหมือนชุดฟินาเล่ คือคนประมูลจะได้รับตัวเด็กหนุ่มคนนี้ไปอยู่ด้วยเลยตลอดชีวิต พูดให้ชัดก็คือประมูลซื้อแบบขาดตัว แต่จะมีใครล่ะยอมทุ่มเงินมากมายมหาศาล แผนที่พวกมันวางไว้ก็แค่ต้องการให้ผู้ชายคนนั้นที่แม้แต่ชื่อตนก็ยังไม่รู้จัก ให้พวกเขาถอดใจเพราะยังไงคงไม่กล้าประมูลในราคาเริ่มต้นที่สูงลิ่วเพียงเพื่อแค่อยากได้ตัวเขาไปอยู่ด้วย

หลังจากจบการประมูลของแต่ละคน ทุกคนจะต้องมาเก็บข้าวของสำหรับออกไปพร้อมกับแขกที่ประมูลได้ ไม่มีสิทธิ์เลือกจะอ้วนเตี้ยดำผอมยังไงก็ไม่มีสิทธิ์คัดค้าน ได้เพียงหลับหูหลับตามีหน้าที่ไปปรนเปรอลูกค้าให้ประทับใจมากที่สุดเท่านั้น ถึงแม้จะไม่เต็มใจแต่ก็ได้แต่เงียบทำตามหน้าที่ ภายในห้องเก็บตัวไม่มีใครพูดอะไรกันเพราะทุกคนก็ต้องทำแบบเดียวกันแค่มองตาต่างคนต่างก็รู้ใจกันดี

สักพักชายร่างใหญ่ที่เป็นลูกน้องของเจ้หลิวก็มารับพวกที่ถูกประมูลเสร็จขึ้นไปรับแขกท่าทางของพวกมันกักขฬะใช้มือสกปรกบีบก้นพวกบาร์โฮสต์เล่นเอาเวย์กัดฟันแน่นจนสันกรามขึ้น อยากจะเข้าไปกระทืบมันที่ทำตัวหยาบโลนกับพวกรุ่นพี่เหล่าน้้น เวย์นั่งดูแต่ละคนถูกเรียกออกไปประมูลคนแล้วคนเล่า จนในที่สุดก็เหลือเพียงเขาเพียงคนเดียว เสียงดนตรีตื่นเต้นเร้าใจดังขึ้นพร้อมกับภาพของเวย์ถูกฉายบนจอมอนิเตอร์ขนาดใหญ่เรียกเสียงฮือฮามาจากลูกค้าเป็นอย่างมาก เป็นเหมือนสไสด์แนะนำตัวในอิริยาบถต่างๆรวมถึงชุดที่เปลี่ยนไม่ช้ำจนกระทั่งชุดสุดท้ายที่วาบหวิวจนคนมองต่างพากันอ้าปากค้างน้ำลายไหลมุมปากกันถ้วนทั่ว

รังสิมันต์เองก็ไม่ต่างกันหุ่นเด็กน้อยยามไร้เครื่องนุ่งห่มบนร่างมีเพียงชั้นในสีขาวผืนเล็กห่อหุ้มลำกายขนาดพอดีมือมันทำให้ชายหนุ่มหายใจติดขัด เลือดหนุ่มพลุ่งพล่านวิ่งไหลเวียนไปมาจนในที่สุดก็ลงมาเลี้ยงลำเนื้อที่อยู่ภายในกางเกงจนมันปวดหนึบ...

ได้แต่เตือนตัวเอง..คุกๆๆ!!

เจ้าขุนเหลือบตามองคนข้างกายแล้วเลื่อนสายตาลงล่างเห็นปฏิกิริยาทางกายของญาติสนิทอย่างชัดเจน ถึงกับต้องพ่นลมหายใจออกมาแล้วหันไปต่อว่าอย่างไม่จริงจังนัก

"ไอ้โรม..มึงนี่นะคิดอกุศล นั่นน่ะว่าที่ลูกกูและหลานมึงเลยนะ"

รังสิมันต์อยากเถียงใจจะขาด ทำไมเขาจะคิดไม่ได้ในเมื่อตอนนี้สถานะยังไม่ใช่สักหน่อย...แล้วก็หงุดหงิดตัวเองที่รังสิมันต์น้อยมันเล่นไม่รักดีมามีอารมณ์ทำไมตอนนี้ว่ะ

"มึงออกไปโชว์ตัวได้แล้ว ชุดสุดท้ายแล้ว"

ลูกน้องของเจ้หลิวเดินเข้ามาสั่งอีกทั้งยังใช้สายตาโลมเลียเวย์ไปด้วย ร่างสูงเข้ามากระชากตัวเด็กหนุ่มให้ลุกจากเก้าอี้แต่เวย์สะบัดตัวทั้งยังใช้สายตาจ้องมองอีกฝ่ายด้วยความรังเกียจและไม่พอใจ ไอ้คนนี้เป็นคนเดียวกับที่บีบขย้ำก้นบาร์โฮสต์อย่างไม่ให้เกียรติพวกเขาเหล่านั้น

"หึ จะถูกขายโดนสอยตูดยังเสือกหยิ่งเล่นตัวอีก ถุย!!มึงก็เหมือนอีตัวละวะ ถ้าวันไหนคนประมูลมึงเกิดเบื่อเขี่ยมึงทิ้ง อย่างมึงจะไปทำอะไรกินได้ สุดท้ายก็ต้องมาซบอกบอส มาซบอกเจ้หลิว พอถึงวันนั้นมึงก็ต้องมาขายตัวอยู่ดี แล้วพอตอนนั้นกูนี่แหละจะซื้อตัวมึงมาอมค-ยกู"

พลั่ก!!

เวย์กระแทกหมัดใส่หน้าคนพูดอย่างแรงไม่รอให้มันพล่ามต่อ

"รางวัลสำหรับตัวเหี้ยอย่างมึง"

เวย์ถุยน้ำลายใส่หน้าเกลียดนักไอ้พวกดูแคลนคนอื่นทั้งที่ตัวเองก็ไม่ได้แตกต่างกันเท่าไหร่ ถึงเขาจะนิสัยไม่ดีแต่เรื่องดูถูกคนอื่นเขาไม่เคยทำ

"เฮ้ย! ไอ้เวย์ มึงตาย"

"หยุด!!"

ยังไม่ทันที่มันจะถลาเข้ามาทำร้าย เสียงผู้หญิงทรงอำนาจก็ดังขึ้นจากทางด้านหลัง

"กูให้มึงมาตามเวย์ไม่ได้ให้มาวอแวมัน แล้วอย่าให้กูรู้นะมึงทำล้ำเส้นที่กูสั่ง! แล้วก็ออกไปได้แล้ว!"

เจ้หลิวไล่ลูกน้องด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราด เวย์มองตามได้แต่กำหมัดขบกรามแน่น เขาไมชอบใจที่มีใครมาดูถูกด้วยถ้อยคำดูแคลน สุดท้ายเมื่อทำอะไรไม่ได้ไอ้คนตัวยักษ์ก็เดินกระแทกส้นออกไปด้วยความโกรธแค้น เวย์เห็นมันเช็ดมุมปากที่มีเลือดออกเพราะโดนหมัดที่กระแทกใส่มันอยางแรง

"รู้ใช่ไหมว่าเจ้ไม่ได้อยากทำ แต่เมื่อบอสสั่งก็ไม่มีใครกล้าขัด"