"นั่งเกรี้ยวกราดขนาดนี้คงไม่เป็นอะไรมากหรอกมั่งพี่เข้ม"
คนที่เดินเข้ามาเหมือนเทวดามาโปรด ทุกคนถึงกลับถอนหายใจอย่างโล่งอกกันเป็นแถบโดยเฉพาะเข้มผู้ที่ชีวิตกำลังเข้าสู่หายนะมีสีหน้าโล่งใจมากกว่าใครเพื่อนเหมือนกับว่าชีวิตได้เกิดใหม่อีกหนจริงๆ
"นายน้อยของไอ้เข้ม!"
ไอ้เข้มน้ำตาจะไหลพอเห็นเจ้านายอีกคนก็รีบเดินไปยกมือไหว้กุมมืออีกฝ่ายยกขึ้นมาแนบแก้มสีหน้าบ่งบอกว่าขอบคุณอย่างสุดซึ้ง
"ไอ้เหี้ยเข้มนั่นเมียกู!" เข้มถึงกลับรีบปล่อยมือเวย์ เพราะดีใจจนลืมตัวแล้วก้มหน้าหงุด คนเข้ามาใหม่ถอนใจหนักมองสบตาคนบนเตียงอย่างไม่ชอบใจนัก
เวย์ตัดสินใจอยู่นาน ถึงแม้จะน้อยใจและโกรธอีกฝ่ายแต่เพราะรู้นิสัยเจ้าของเหมืองดีว่าเป็นคนโมโหร้ายแค่ไหน กลัวว่าเข้มจะเดือดร้อน
รังสิมันต์จะหาลูกน้องดีๆแบบนี้ได้ที่ไหนอีก เพราะเข้มถือว่าก็เป็นหัวหน้าคนงานที่แทบจะพลีชีพทำงานให้อย่างถวายหัว เป็นอีกคนที่จงรักภักดีและเกรงรังสิม
