..
@โรงพยาบาล
พอมาถึงโรงพยาบาลเปิดประตูเข้าไปก็ต้องยกมือกุมขมับเมื่อเห็นความวุ่นวายและข้าวของภายในกระจัดกระจายเต็มพื้นห้อง ไม่บอกก็รู้ว่าเป็นฝีมือของใคร🙄
คำว่าเด็กสามขวบที่หมอวินเคยบอกไว้คงไม่เกินจริงสินะ...
น่าสงสารคเชนทร์ท่าทางกลุ้มใจหนักยืนกุมขมับอยู่ตรงกลางห้อง เพราะเริ่มจะรับมือเจ้านายไม่ไหว นายหัวของเขาก็เอาแต่สร้างเรื่องไม่หยุดหย่อน ไม่ยอมให้ใครดูแล พยาบาลพิเศษที่บุพการีจ้างมาให้ดูแลก็ถูกไล่ตะเพิดร้องไห้น้ำตาไหลพรากวิ่งหนีกันออกไปจ้าละหวั่น
"กูบอกกี่ครั้งแล้วว่าไม่เอาใครทั้งนั้น กูจะเอาแค่ไอ้เวย์ ทำไมพูดไม่รู้ฟังห๊ะ!ไอ้เชน" เสียงสั่งตะคอกอย่างเอาแต่ใจ มันทำให้เวย์รู้สึกจุกอยู่ในลำคอไม่อยากห่างเขาไปในช่วงนี้เลยแต่ก็จำเป็น
ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆแล้วเดินไปหาคนที่นั่งโมโหมองออกไปนอกหน้าต่าง
"ทำไมเอาแต่ใจตัวเองอย่างนี้ละครับ"
น้ำเสียงเอ่ยถามอ่อนโยนลงอย่างไม่รู้ตัว จนคนที่นั
