@ภูเก็ต
[โรม]
หลังจากไอ้คเชนทร์มันเดินออกไปคุยโทรศัพท์ แต่ไม่รู้ว่าแกล้งหรือเพื่อเอาตัวรอด แต่ก็ช่างมันเถอะปล่อยๆมันบ้างอยู่กับผมทั้งวันมันก็คงเครียดตามผมนั่นแหละ แต่ก็แอบอิจฉามันนะที่มีอารมณ์มุ่งมิ้งกับเด็กของมัน ซึ่งผิดกับผมดูสิจนตะวันจะตกดินแล้วข้อความสักนิดก็ไม่ส่งมา แต่ก็พยายามเข้าใจแหละก็ใครให้ผมไปชอบมันล่ะ ลักษณะนิสัยก็ดันมาคล้ายกันอีก ถามว่าทำไมผมถึงไม่โทรหามันก่อนก็เพราะผมหยิ่งเกินกว่าจะโทรหาเอาตามตรงมันรู้สึกแปลกๆยังไงไม่รู้ แต่ถามว่าคิดถึงไหม...อยากจะบอกว่าโคตรจะคิดถึงมันเลย คิดถึงทุกลมหายใจเข้าออกเลยก็ว่าได้ แต่เรื่องอะไรจะบอกเพราะกลัวว่าเด็กมันจะเหลิง..
ก็ลองดูสิว่าใครมันจะอดทนได้มากกว่ากัน....อยากรู้จริงๆ
ผมเลยต้องนอนเหงาคนเดียวฟังเสียงเกลียวคลื่นซัดชายฝั่งทะเลสลับกับเหล่ตามองโทรศัพท์ที่วางอยู่ข้างๆตัว หลายครั้งที่ผมยกมันขึ้นมากดข้อความหาแต่สุดท้ายก็ไม่ได้ส่งไป
"นายครับ
