ห้าเดือนผ่านไป
[รังสิมันต์]
"ใครมันมาขอส่วนบุญกูแต่เช่าวะไอ้เชน" คนหัวยุ่งเดินลงมาจากบันไดมาอย่างหงุดหงิด เพิ่งจะงีบหลับได้ไม่ถึงครึ่งชั่วโมงแต่เสียงเครื่องบินส่วนตัวร่อนลงจอดก็พอจะรู้ว่าเป็นใคร ถ้าไม่ใช่...
“เดี๋ยวนะ..นี่มันบ้านกูนะเว้ย! ไอ้เหี้ยขุนมึงขนอะไรมากันเยอะแยะวะเนี่ย”
พ่อลูกอ่อนเอาผ้าอ้อมพาดบ่ายืนเท้าสะเอวมองลูกน้องตัวเองขนกล่องต่างๆเข้ามาภายในห้องโถง ร่างสูงขมวดคิ้วอย่างไม่ค่อยพอใจที่ทุกคนเห็นบ้านของเขาเป็นที่สาธารณะไปแล้ว...คำว่าเชฟเฮาท์ไม่มีอยู่จริง ตอนนี้ยิ่งกว่าตลาดนัดคลองถมไปแล้ว เพราะมีกล่องของขวัญขนาดเล็กใหญ่จนล้นบ้านรอแค่ว่าเขาจะไลฟ์สดขายมันหรือเปล่า🙄
"ชื้อมาให้หลาน... ไม่ได้ซื้อมาให้มึงเพราะงั้นหยุดบ่น!" คนที่เพิ่งลงเครื่องสั่งให้พวกลูกน้องของเจ้าบ้านไปหอบลงมาจากเครื่องบินส่วนตัวที่ร่อนลงกลางสนาม ตามมาด้วยไอ้อัสกับผู้กองภูผาที่ยิ้มหน้าระรื่นเข้ามาราวกับที่นี่เป็น
