35 - ฉันยอมรับเธอ

912 Words

"อะแฮ่ม" แดเนียลสะดุ้งเฮือกรีบผละจากอลัน เขาหันมามองคนข้างหลังแล้วหัวเราะแหะ ๆ แก้เก้อ อลันหน้าแดงวาบรีบหันหน้าหนีหลบสายตาพ่อ "สวัสดีครับคุณสตีฟ" แดเนียลยิ้มแหย ๆ หน้าร้อนผ่าวไปหมด "อืม สวัสดี ท่าทางมีความสุขกันจริงนะ แต่อย่าลืมสิว่านี่คือโรงพยาบาล" สตีฟตำหนิแบบไม่จริงจัง "ขอโทษครับ" แดเนียลเสียงอ่อย สตีฟไม่สนใจแดเนียลที่กำลังเขินอาย เขาลูบหัวลูกชายที่นอนอยู่ แดเนียลรีบลุกและเชิญสตีฟนั่ง แล้วเขาไปนั่งที่โซฟารับแขก "พ่อย้ายของลูกที่ยังพอจะใช้ได้ไปไว้บ้านคริสหมดแล้วนะ ตอนนี้กำลังรีโนเวทห้องอยู่ เสร็จแล้วคงขายทิ้ง พอลูกออกจากโรงพยาบาลแล้วพ่อจะให้ลูกกลับบ้านที่ไทย ไปช่วยพ่อทำงานที่รีสอร์ต ส่วนเรื่องคดีความกับคนร้ายก็ให้ตำรวจทำงานต่อไป" "กลับบ้านที่ไทยเหรอครับ? แต่ผม..." อลันหันไปมองคนที่นั่งที่โซฟา ที่ก็หน้าเจื่อนลงไปเมื่อได้ยินที่สตีฟพูด "ก็ลาออกจากงานที่นี่แล้วกลับไปด้วยกันสิ ยากตรงไ

Free reading for new users
Scan code to download app
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    Writer
  • chap_listContents
  • likeADD