Chapter 23
HOPE ANDREW
I don't want to talk to him, I don't want to see him, and most of all ... I don't want to hope anymore. We don’t have a label, what else does it look like I’m going to show him because of what happened that night.
Nang silipin ko mula sa labas, wala na si Sam, nakaalis na siya.
Napasampa ako sa sofa, at soon tumungo. Naguguluhan ako. Hindi ko alam kung ano ba ang dapat kong gagawin.
Tumayo ako saka bumalik sa aking kwarta. Naligo at nagbihis nagbihis pagtapos.
Gusto ko munang kalmahin ang aking isipan.
Kinuha ko ang sling bag, saka nilagay doon ang wallet at phone ko. Isang tao lang ang pwede kong mapupuntahan ngayon. Isang taong naging parte ng buhay ko. Taong kilala ako at mahal na mahal ako.
Sumakay ako ng taxi pagkatapos.
"Kuya, Makita po, Washington,"
