Chapter 43
HOPE ANDREW
THINGS change, people change, and so are feelings. Napagod ako, kaya siguro kaagad akong sumuko. Kung para sa iba ay hindi excuse ang ginawa ko, para sa akin iyon ang dapat at tama kong ginawa. Hindi pare-pareho ang nararamdaman ng bawat tao—kanya-kanya—iba-iba.
Pinatawad, binigyan ng isang pagkakataon. Nang binigyan mo, naging maayos naman ang takbo ng lahat. Pero bakit ganun? Hindi lahat ng masaya ay masaya?
Bumangon ako mula sa pagkakahiga nang alalayan ako ni Mild. Nandito pa rin ako sa apartment nila.
"Saan ka na naman pupunta, bakla ka?" Tumayo na rin ai Mild.
"Tatawag ng uwak, baka sakaling mahimasmasan." Alma ko saka pasuroy-suroy na naglakad patungong banyo.
Nakasunod pa rin si Mild sa akin. Parang naging bata ako sa kanila ngayon, dahil panay ang bun
