ซูซิ่วหลานรอวันนี้มานานเช่นกัน นางไม่ต้องทนเก็บออมฝีมือตนเองนานแล้ว หลายวันก่อนหลัวก่ายมาขอร้องให้ซูซิ่วหลานช่วยเขี่ยสตรีขี้โวยวายเช่นหลิวซูอิงทิ้ง ซูซิ่วหลานคร้านจะรับฟังคำพร่ำบ่นของหลัวก่าย นางเลยจัดงิ้วฉากใหญ่วันนี้ขึ้นมา
ระดับซูซิ่วหลานลงมือเองทั้งที งานนี้นางไม่เพียงไม่ยอมเก็บเงียบยังจะลากสตรีหมดประโยชน์พวกนั้นลงน้ำครำซ้ำอีก เสียงเปิดประตูด้านหน้าพร้อมกับเรือนร่างบอบบางของซูซิ่วหลานก้าวเข้ามา สตรีตัวดีในห้องพากันกลั้นหายใจ
“ท่านผู้ดูแลเจ้าคะ เหตุใดไม่จุดตะเกียงเล่าเจ้าคะ”
หนิงซูซูกับอิ๋งชุนฮวาได้ยินวาจาอ่อนหวานชัดเต็มสองหูเชียว เป็นนังซูซิ่วหลานไม่ผิดแน่ น้ำเสียงออดอ้อนหวานละมุนของนาง ฟังแล้วอยากจะประทับรอยนิ้วมือลงพวงแก้มนุ่มนิ่มนั่นสักหลายที
อิ๋งชุนฮวาก้าวเดินไปในความมืด นางจับสัมผัสจากชายกระโปรงที่พลิ้วไหวอยู่ไม่ไกล พลางอ้อมมาด้านหลังซูซิ่วหลาน
“...หึ!!...แม่นางซู เจ้าเรีกหาท่
