สามปีต่อมา
ภัยแล้งที่คร่าชีวิตประชาชนแคว้นต้าเหลียงไปมากมายในชีวิตก่อนได้ลาจากไป เพราะกลิ่นอายของสายฝนที่หายไปเนิ่นนานบัดนี้กำลังเทกระหน่ำลงมาอย่างไม่ลืมหูลืมตา
เมฆฝนดำทะมึนตั้งเค้ามาแต่ไกล สายลมพัดกรรโชคส่งเสียงหวีดหวิวพลางหอบเอากลิ่นดินกลิ่นหญ้าโชยเข้าจมูก เสียงฟ้าร้องครืนครานดังเป็นช่วงๆ สายตาของเด็กสาวเหม่อมองออกไปด้านนอก เห็นเพียงแสงแลบแปลบปลาบที่อยู่เหนือน่านฟ้า
กว่าสิบวันที่หลี่อันหนิงนั่งมองท้องฟ้าส่งเสียงคำครามสะท้านก้องหุบเขา เมื่อสายฝนซาลงชาวบ้านแห่งหมู่บ้านมู่โถวที่แทบทนรอไม่ไหว ต่างหยิบคราดถือเสียมวิ่งลงไปยังที่ดินของตน
สายธารที่เคยแห้งเหือด บัดนี้ชุ่มฉ่ำหลั่งรินกลับมาหล่อเลี้ยงชีวิตของหมู่บ้านมูโถวอีกครั้ง
จากพื้นดินที่เคยแตกระแหงต้นไม้ในภูเขายืนต้นแห้งเหลือเพียงกิ่งก้าน ครั้นฝนตกลงมาเพียงไม่กี่ครั้งกลับแตกใบเขียวชอุ่มทันตาเห็น ต้นหญ้าตามพื้นแตกหน่อแทงดินขึ้นมา
เหล่าสรร
