เกิดใหม่ในฐานะคุณหนูตระกูลพาน

หลี่เจียนเจียนก่อเรื่อง

ณ ถนนทางเข้าหมู่บ้าน

เกวียนวันคันหนึ่งวิ่งตรงเข้ามาภายในหมู่บ้านมู่โถวอย่างช้าๆ หญิงสาวหน้าตางดงามนางหนึ่ง ที่นั่งอยู่ด้านในตะโกนถามหญิงชาวบ้านวัยกลางคนที่เดินอยู่ไม่ไกล ด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน

“ขออภัยเจ้าค่ะ เรือนท่านย่าจวงอยู่ที่ใดหรือ”

“เจ้าเป็นใครหรือแม่นาง เหตุใดมาถามหาแม่เฒ่าจวง”

หญิงสาวผู้นั้นก้าวลงมาจากเกวียน ก่อนยอบกายให้อย่างชดช้อย

“ขออภัยที่ลืมแนะนำตัว ข้าคือสะใภ้ตระกูลหลิวที่อยู่หมู่บ้านข้างๆ ได้ยินมาว่าบ้านย่าจวงแห่งหมู่บ้านมู่โถวปลูกมันเทศเอาไว้ ข้าจึงคิดมาขอซื้อกลับไปสักเล็กน้อย รบกวนท่านช่วยบอกทางแก่ข้าได้หรือไม่”

“โธ่เอ้ย! เรื่องนี้เอง ทางน่ะบอกได้อยู่หรอก แต่ตอนนี้นางไม่อยู่ที่เรือน วันนี้ตระกูลจวงกำลังมีเรื่องมงคลข้าว่าเจ้าค่อยแวะมาวันหลังน่าจะดีกว่า”

เมื่อได้ยินเช่นนั้นหญิงสาวก็มีสีหน้าผิดหวังเล็กน้อย นางพยักหน้าขอบคุณก่อนจะมองไปยังเรือนหลังหนึ่งที่มีชาวบ้านอออยู่ที่ประตูทางเข้า

“หรือจะเป็นเรือนหลังนั้นกันนะ อย่างไรก็มาแล้วรอสักหน่อยก็แล้วกัน”

นางหันไปเอ่ยกับเด็กหนุ่มที่ทำหน้าที่ขับเกวียน

“นั่นใครหรือไม่เคยเห็นหน้ามาก่อนเลย”

หนี่ม่านม่านที่กำลังยืนแทะเมล็ดฟักทองอยู่กับสตรีวัยกลางคนชี้ไปยังสตรีใบหน้างดงามที่กำลังหันรีหันขวาง ราวกับไม่รู้ว่าควรทำเช่นไรต่อไปดี

วันนี้นางออกจากเรือนตระกูลหลี่แต่เช้าเพื่อมาดูเรื่องสนุกของผู้อื่น หลังจากที่ได้ยินว่าหลานชายหญิงชราแซ่จวงกำลังจะหมั้นหมาย นางก็เฝ้ารอที่จะได้ทานอาหารจากงานเลี้ยงอย่างไม่ต้องเสียเงินสักเหวิน

“เห็นว่าเป็นสะใภ้ตระกูลหลิวจากหมู่บ้านข้างๆ นางมาหาแม่เฒ่าจวงเพื่อขอซื้อมันเทศ”

หนี่ม่านม่านเบิกตาโตอย่างตื่นเต้น เมื่อได้ยินชื่อตระกูลหลิว

“ตระกูลหลิวหรือ หลิวไหนหรือว่าบัณฑิตหลิว”

“ข้าจะไปรู้ได้อย่างไร นางแนะนำตัวมาเท่านี้”

หญิงชาวบ้านนางนั้นเอ่ยออกมาอย่างไม่ใส่ใจ

หนี่ม่านม่านที่กลัวว่าโลกใบนี้จะสงบสุข นางรีบวางเมล็ดฟักทองในมือลง ก่อนเร่งสาวเท้ากลับไปยังเรือนของตน

“น้องเจียนเอ๋อ พี่สะใภ้รองมีข่าวใหญ่มาบอกเจ้า”

หนี่ม่านม่านกระหืดกระหอบตะโกนเรียกน้องสามีทั้งที่ยังไม่ทันเห็นตัว

ตั้งแต่ถูกปฏิเสธการหมั้นหมาย หลี่เจียนเจียนที่รู้สึกคับแค้นใจและอับอายชาวบ้านทำให้ไม่ยอมก้าวออกจากเรือนแม้เพียงครึ่งก้าว นางอยู่อย่างหมดอาลัยตายอยากวันทั้งวันเอาแต่พร่ำเพ้อถึงหลิวซีห่าว

แม้แต่หลี่อันหนิงที่นางชอบกลั่นแกล้งออกจากตระกูลหลี่นางก็ไม่สนใจ เรื่องนี้สร้างความปวดหัวให้แก่แม่เฒ่าหม่ายิ่งนัก

“พี่สะใภ้รองท่านมีอะไร”

หลี่เจียนเจียนที่นอนอยู่บนเตียงไม่ยอมขยับกายมาหลายวัน เหลือบตามองพี่สะใภ้รองด้วยสีหน้าเรียบเฉย

“ก็มีคนจากตระกูลหลิวมาที่หมู่บ้านเรา ข้า....”

ยังไม่ทันได้เอ่ยจบ หลี่เจียนๆ ก็พุ่งออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว

“รีบอันใดถึงเพียงนั้น ฟังให้จบก่อนก็ไม่ได้ คนจากตระกูลหลิวมาที่นี่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะเป็นบัณฑิตหลิวเสียหน่อย ฝันลมๆ แล้งๆ อยู่ได้”

หนี่ม่านม่านเอ่ยเหน็บแนมน้องสามีลับหลังด้วยสีหน้ารังเกียจ

“นี่!! ข้าได้ยินว่าคนจากตระกูลหลิวมาที่นี่ เขาอยู่ที่ไหนหรือมีบุรุษมาด้วยหรือไม่”

หลี่เจียนเจียนถามแม่บ้านที่ยืนชุมนุมอยู่หน้าเรือนของหัวหน้าหมู่บ้านด้วยท่าทีตื่นเต้น ในใจของนางคิดไปเองว่าพวกเขามาที่นี่เพราะต้องการพูดคุยเรื่องการหมั้นหมายของตนกับบัณฑิตหลิว

“ออ คนพวกนั้นหรือ เห็นมีบุรุษมาด้วยหนึ่งคนนะมาพร้อมกับสตรีหน้าตางดงามมากด้วย พวกเขาขับเกวียนไปทางเรือนของแม่เฒ่าจวงแล้ว”

ชาวบ้านผู้นั้นชี้ไปยังเรือนของหญิงชราที่ตั้งอยู่ใกล้กับทางขึ้นเขา หลี่เจียนเจียนได้ยินเพียงเท่านั้นก็เร่งสาวเท้าจากไป โดยไม่รอฟังคำพูดต่อจากนั้นของนาง

“รีบอันใดของนางกัน”

หญิงชาวบ้านมองตามหลังหลี่เจียนเจียนไปด้วยสีหน้าสงสัยคล้อยหลังของหญิงสาว หนี่ม่านม่านก็วิ่งกระหืดกระหอบตามมา

“เห็นเจียนเอ๋อของบ้านข้าหรือไม่”

หญิงชาวบ้านชี้ไปทางเรือนของแม่เฒ่าจวง หนีม่านม่านเห็นดังนั้นก็รีบวิ่งตามไปทันที

“คนบ้านหลี่เป็นอะไรไปน่ะ คนหนึ่งไปอีกคนหนึ่งมา”

หญิงชาวบ้านอีกคนที่ยืนอยู่ไม่ไกลหันมาถาม

“ข้าเองก็ไม่รู้ เห็นมาถามหาคนตระกูลหลิวแล้วก็รีบจากไป”

หญิงชาวบ้านคนแรกเอ่ยขึ้น เมื่อได้ยินเช่นนั้นหญิงชาวบ้านคนที่สองก็รีบกระซิบกระซาบกับนางทันที

“นี่เจ้าไม่รู้หรือว่าบุตรสาวคนเล็กบ้านหลี่ถูกถอนหมั้นไปเมื่อหลายเดือนก่อน เห็นว่าอาละวาดอยู่นานกว่าจะสงบลงได้ คนที่ถอนหมั้นกับนางเป็นถึงบัณฑิตซิ่วไฉจากหมู่บ้านข้างๆ เชียวนะ เป็นแค่ลูกสาวชาวนาแต่กลับใฝ่สูงเสียจริง”

หญิงชาวบ้านทั้งสองซุบซิบนินทาหลี่เจียนเจียนอย่างออกรส หลี่อันหนิงที่ออกมาเดินรับลมนอกเรือนบังเอิญได้ยินเข้าพอดี

“พี่ใหญ่รีบไปเร็วเข้า ท่านแม่บอกว่ากำลังจะเกิดเรื่องขึ้นที่เรือนของเรา”

หลี่ซางเป่าเบียดชาวบ้านออกมาตามหาพี่สาว เพราะนางรู้สึกได้ถึงลางร้าย

“เจ้ารีบไปบอกย่าจวงพี่จะล่วงหน้าไปก่อน”

หลี่อันหนิงไม่มัวรอชักช้า นางเร่งฝีเท้าอันว่องไววิ่งกลับไปยังเรือนของแม่เฒ่าจวงทันที

ย้อนกลับไปในตอนที่หลี่เจียนเจียนพึ่งมาถึงหน้าเรือนแม่เฒ่าจวง

นางได้พบกับสตรีและบุรุษที่ยืนรออยู่ที่ประตูทางเข้าเรือน หลี่เจียนเจียนมองหญิงสาวที่แต่งกายด้วยชุดเสื้อผ้าธรรมดาที่ชาวบ้านทั่วไปสวมใส่กัน ทว่าความงามของนางกลับมิได้ถูกชุดธรรมดาเหล่านั้นกลบรัศมีแม้เพียงนิด

หญิงสาวนึกริษยาในใจอยู่ครามครัน เหตุใดใบหน้านั่นถึงได้ไปอยู่กับคนธรรมดาเช่นนาง

“ข้าได้ยินจากคนในหมู่บ้านบอกว่าพวกเจ้ามาจากตระกูลหลิว”

หญิงสาวเห็นสตรีผู้มาใหม่เอ่ยซักถามตน ก็คิดไปเองว่านางอาจเป็นบุตรสาวหรือญาติของเจ้าของเรือน แม้จะรู้สึกว่าน้ำเสียงของนางมิได้เป็นมิตรสักเท่าใด แต่ก็ยังตอบกลับไปอย่างนอบน้อม

“เป็นเช่นนั้นเจ้าค่ะ เรามาจากหมู่บ้านตระกูลหลิว ข้าคือสะใภ้รองบ้านหลิวนามว่าอันฮุ่ยหลิง นี่คือน้องชายของข้าอันจื่อชี แม่นางเป็นเจ้าของเรือนหลังนี้หรือ”

หลี่เจียนเจียนเห็นสตรีตรงหน้ามีกิริยาอ่อนหวาน ภายในใจก็รู้สึกเหมือนกำลังมองเห็นใครบางคนซ้อนทับขึ้นมา

ใช่แล้ว พานเยว่หลาน

ช่างคล้ายนัก สตรีตรงหน้ามีท่วงท่ากิริยาคล้ายกับอดีตพี่สะใภ้ใหญ่ของตนและยังเป็นคนที่ตรงข้ามกับนาง เพราะอย่างนั้นหลี่เจียนเจียนทันทีที่ได้พบอันฮุ่ยหลิงก็รู้สึกไม่ชอบหน้าในทันที

ทว่านางมีเรื่องที่สำคัญกว่า นั่นคือถามถึงบุรุษที่นางคำนึงถึงอยู่ทุกวันทุกคืนอย่างหลิวซีห่าว ชายหนุ่มที่เป็นดังแสงตะวันของนาง

“ในเมื่อมาจากหมู่บ้านตระกูลหลิว เช่นนั้นพวกเจ้ารู้จักบัณฑิตหลิวหรือไม่ หลิวซีห่าว”

อันฮุ่ยหลิงเลิกคิ้วเล็กน้อย สตรีผู้นี้ไม่ยอมตอบคำถามของตน แต่กลับถามถึงเรื่องอื่น ฉะนั้นหมายความว่านางมิใช่เจ้าของเรือน

“แน่นอนข้าย่อมต้องรู้จักเขา เพราะบัณฑิตหลิวที่แม่นางเอ่ยถึงคือสามีของข้าเอง”

คำตอบของสตรีตรงหน้าราวกับฟ้าผ่าลงมากลางวันแสกๆ กายของหลี่เจียนเจียนสั่นเทาไปทั้งร่าง นิ้วมือทั้งสิบกำเข้าหากันจนเกร็งแน่น

เป็นหญิงผู้นี้ที่ทำให้นางต้องเจ็บปวดอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน เป็นนางที่ทำให้ตนถูกหลิวซีห่าวปฏิเสธการหมั้นหมาย เป็นนางที่ทำให้ตนมิได้แต่งงานกับชายอันเป็นที่รัก

โทสะอันพลุ่งพล่านของหญิงสาวส่งผลให้ดวงตาของนางแดงก่ำ

ความโกรธแค้นของหลี่เจียนเจียนปะทุขึ้นจนหยุดไม่อยู่ นางตะโกนใส่หน้าอันฮุ่ยหลิงราวกับเป็นคู่แค้นกันมาแต่ชาติปางก่อน ทำเอาหญิงสาวถึงกับงุนงง

“เป็นเจ้านี่เอง!! สตรีไร้ยางอายที่กล้าแย่งบุรุษไปจากข้า”

แม้จะถูกกล่าวหาเช่นนั้น ทว่าหญิงสาวกลับยังสามารถทำใจเย็นสงบนิ่งได้

“วาจาของแม่นางผิดแล้ว ตัวข้าและสามีมีหมั้นหมายตั้งแต่วัยเยาว์ การที่เราทั้งสองแต่งงานกันมีสิ่งใดผิดหรือ”

คำพูดของอันฮุ่ยหลิงทำให้หลี่เจียนเจียนแทบกระอักเลือด

ถูกแล้วนางมาทีหลัง แต่แล้วอย่างไรเล่าในเมื่อนางต้องการมีผู้ใดกล้าขวางหรือ

“เจ้า!! ช่างหัวเรื่องหมั้นหมายอันใดนั่นปะไร เจ้าเป็นเพียงหญิงชาวบ้านยากจนไร้การศึกษา ไหนเลยจะคู่ควรกับพี่ซีห่าว ขอเตือนนะให้เจ้าจงหย่ากับเขาซะ ไม่อย่างนั้นข้าจะทำให้พวกเจ้าอยู่ที่นี่ไม่ได้อีกต่อไป”

เมื่อตนถูกข่มขู่ ทว่าคนตรงไปตรงมาอย่างอันฮุ่ยหลิงมีหรือจะยอม ในใจคิดเพียงว่าสตรีผู้นี้นางเป็นบ้าไปแล้วหรือที่มากล่าวหาผู้อื่นว่าแย่งชิงบุรุษของนาง นางยังสติดีอยู่หรือไม่

“แม่นางช่างมีวาจาใหญ่โตนัก ไม่ทราบว่าครอบครัวของเจ้าเป็นเจ้าของแผ่นดินต้าเหลียงหรือ ถึงได้เอ่ยจะทำลายผู้อื่นก็ทำลายได้”

อีกครั้งที่คำพูดของอันฮุ่ยหลิงทำให้หลี่เจียนเจียนไม่สามารถตอบโต้ได้

“นางสารเลว!! ข้าจะฉีกปากเจ้า”