เกิดใหม่ในฐานะคุณหนูตระกูลพาน

ร่วมใจกันขุดมันเทศ

หลังจากชายหนุ่มกลับออกมา จวงอิงบุตรสาวหัวแก้วหัวแหวนของหัวหน้าหมู่บ้านก็รีบพุ่งออกมาจากห้อง นางมองด้านหลังอันแข็งแรงของชายหนุ่มพลางแสดงสีหน้าเขินอาย

หัวหน้าหมู่บ้านจวงเมื่อเห็นบุตรสาวของตนมองตามเจ้าหนุ่มอี้ซิงไป จึงถามนางด้วยความอยากรู้อยากเห็น

“เจ้ามองตามเขาทำไม หรือว่ามีธุระกับเจ้าหนุ่มบ้านย่าจวง”

จวงอิงสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงของบิดา

“ข้า..ไม่มีธุระอันใด เพียงแต่...ท่านพ่อให้ข้าไปทำงานในไร่ย่าจวงได้หรือไม่”

จวงต้าหลางมองบุตรสาวด้วยสีหน้าคลางแคลง ที่ผ่านมาตนไม่เคยให้นางต้องทำงานหนักในไร่สักครั้ง เพียงให้อยู่เฝ้าเรือนทำงานของสตรี เหตุใดวันนี้ถึงได้อยากทำงานหนักขึ้นมา

“เจ้าหรือทำงานในไร่ จะทำไหวหรือ ต้องตากแดดทั้งวันขุดมันมิใช่งานเบาๆ”

จวงอิงเห็นบิดาเอ่ยเช่นนั้นนางก็กระทืบเท้าอย่างขัดใจ เหตุใดจะทำไม่ได้ นางเองก็โตแล้วทำงานเล็กน้อยจะเป็นไรไป

“ข้าไม่กลัว กลัวอันใดกันข้าเป็นลูกท่านพ่อไหนเลยจะกลัวความลำบาก”

“ก็ตามใจ อยากไปก็เตรียมตัวให้ดี”

จวงต้าหลางเห็นบุตรสาวแสดงท่าทีกระตือรือร้นแต่ก็มิได้สนใจ เพียงคิดว่านางคงจะอยากออกไปเที่ยวเล่นหรือพูดคุยกับเด็กสาวในวัยเดียวกันเท่านั้น ทว่ามิได้คิดเลยเถิดไปถึงเรื่องที่นางอาจจะแอบรักชอบจวงอี้ซิงสักนิด

หลังจากที่คนในหมู่บ้านได้ข่าวว่าแม่เฒ่าจวงต้องการขุดมันเทศในไร่ของตน หลายคนที่ว่างจากการทำนาต่างก็มาที่เรือนของหัวหน้าหมู่บ้านเพื่อฟังรายละเอียด

หลายคนที่รู้ว่าไม่ได้รับค่าตอบแทนเป็นตำลึงต่างก็หันหลังกลับ ทว่ายังมีอีกหลายครอบครัวที่ต้องพึ่งหัวมันสำหรับประทังชีวิต พวกเขาเหล่านี้ต่างเป็นคนที่เชื่อข่าวลือเรื่องภัยแล้งที่แม่เฒ่าจวงเคยพูดเอาไว้

ยังมีหญิงสาวในหมู่บ้านที่แอบชอบจวงอี้ซิงเข้าร่วมอีกหลายคน จวงอิงที่มองออกแสดงท่าทางไม่พอใจ แต่ตนเองก็ไม่สามารถขัดขวางพวกนางได้

“ยังเหลือมากเพียงนี้เชียว”

หัวหน้าหมู่บ้านมองสองสามครอบครัวที่ค่อนข้างยากจน พวกเขามีที่ดินไม่มากทั้งยังต้องเช่าที่ของตระกูลหลี่เพื่อทำนา ไม่แปลกที่ต้องการมันเทศเพื่อเป็นอาหาร

แต่ที่น่าแปลกใจคือหญิงสาวครึ่งหมู่บ้านต่างก็อยู่ที่นี่ พวกนางเองก็ต้องการมันเทศเหมือนกันหรือ หัวหน้าหมู่บ้านมองสตรีเหล่านั้นด้วยสีหน้าสงสัย

“พวกเจ้าที่อยู่ตรงนี้รู้ใช่หรือไม่ว่าค่าตอบแทนการทำงานคือมันเทศ มิใช่ตำลึง”

หัวหน้าหมู่บ้านถามย้ำอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ

“ข้าไม่ต้องการของตอบแทน เพียงต้องการช่วยงานบ้านย่าจวงเท่านั้นเจ้าค่ะ นางอายุมากแล้วทั้งยังต้องดูแลเด็กเพิ่มอีกสองคน พี่อี้ซิงทำงานคนเดียวคงจะลำบาก”

หญิงสาวตระกูลสวีเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าจริงจัง

“เหอะ!! แสดงให้ใครดูกัน แค่ดูก็รู้ว่ามีจุดประสงค์ไม่ดีแอบแฝง”

จวงอิงที่ยืนอยู่ด้านหลังบิดาเอ่ยขึ้นลอยๆ

สวีไช่ไช่มองหน้าคู่กัดอย่างจวงอิงราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ พลางชี้ไปยังหญิงสาวด้วยนิ้วอันสั่นเทา

“เจ้า..จวงอิง เอ่ยวาจาอันใดของเจ้า”

สวีไช่ไช่มองไปยังหมวกไม้ไผ่สานและเครื่องมือขุดที่อยู่ในมือนาง

“เหอะ!! กล้าว่าข้ามีจุดประสงค์แอบแฝง ตัวเจ้าเองก็เถอะร้อยวันพันปีไม่เคยเห็นทำงานในไร่นา วันนี้เหตุใดถึงเข้าร่วมด้วย”

เมื่อคราวถึงตนถูกย้อนถาม จวงอิงถึงกับตอบไม่ถูก

“ขะ..ข้า ข้าก็แค่อยากจะกินมันเทศ พี่อี้ซิงบอกว่าถ้าใครทำงานจะได้รับมันเทศเป็นการตอบแทน”

“มันเทศซื้อที่ใดก็ได้ เหตุใดต้องเป็นของบ้านย่าจวง”

สวีไช่ไช่มองอย่างจับผิด ทว่าจวงอิงก็หาเหตุผลให้ตนเองจนได้

“แต่มันเทศบ้านย่าจวงสดใหม่กว่า ขุดขึ้นมาก็ทานได้เลย ช่างเถอะ เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเจ้า”

หญิงสาวเอ่ยตัดบท ก่อนจะลากเครื่องมือขุดดินออกจากเรือนไป

“ท่านย่าจวงข้ามาช่วยแล้ว”

จวงอิงส่งเสียงตะโกนนำไปแต่ไกล หลังจากมองเห็นสามสี่คนกำลังก้มๆ เงยๆ อยู่ในไร่มันเทศ

“อ้อ มาแล้วหรือ เหตุใดหัวหน้าหมู่บ้านถึงได้ยอมปล่อยเจ้ามาทำงานที่นี่ได้”

แม่เฒ่าจวงมองหญิงสาวกระโดดโลดเต้นมาแต่ไกลด้วยสีหน้าเอ็นดู ในใจได้แต่นึกสงสัยว่าคนที่หวงบุตรสาวยิ่งกว่าจงอางหวงไข่อย่างจวงต้าหลาง เหตุใดวันนี้ถึงได้ยอมปล่อยให้นางมาทำงานนอกเรือน

“ข้าบอกท่านพ่อว่าข้าอยากทานมันเทศ ท่านเลยให้ข้ามาทำงานที่นี่เจ้าค่ะ พี่อี้ซิงให้ข้าเริ่มขุดตรงไหนดี”

หญิงสาวเอ่ยตอบแม่เฒ่าจวงอย่างร่าเริง ก่อนจะหันไปถามบุรุษเพียงคนเดียวที่กำลังขุดดินอย่างขะมักเขม้น

“เจ้าขุดร่องถัดจากหนิงเอ๋อไปก็แล้วกัน ระวังหน่อยอย่าให้โดนหัวมันเทศล่ะ”

“เจ้าค่ะ ข้าจะระวัง”

จวงอิงลากที่ขุดดินไปยังรองมันเทศที่อยู่ถัดไป เมื่อสังเกตเห็นเด็กสองคนอยู่ใกล้ๆ นางจึงเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงเป็นกันเอง

“สวัสดีเด็กๆ พวกเจ้าทำงานในไร่เหนื่อยหรือไม่”

“ไม่เหนื่อยเจ้าค่ะ พี่อาอิง”

หลี่อันหนิงเห็นหญิงสาวอัธยาศัยดีอย่างจวงอิงเอ่ยทักตน ก็รู้สึกดีกับนางไม่น้อย แต่ที่สำคัญคือความคิดในใจของนาง พี่สาวผู้นี้หลงรักพี่อี้ซิงนี่เอง

นอกจากจวงอิงแล้วยังมีสวีไช่ไช่และสตรีอีกหลายคนที่กำลังตรงมาที่ไร่ของแม่เฒ่าจวงที่มีความคิดเหมือนกัน หลี่อันหนิงมองไปยังชายหนุ่มเพียงคนเดียวของบ้านด้วยท่าทางอ่อนใจ

“เหนื่อยหน่อยนะที่เกิดมาหน้าตาดี”

เด็กสาวเอ่ยพึมพำกับตนเอง ทว่าเจ้าตัวน้อยที่กำลังเล่นดินอยู่ไม่ไกลกลับเอ่ยถามขึ้น

“พี่ใหญ่หมายถึงใครหรือเจ้าคะ ข้าหรือ ฮี่ฮี่ ข้ารู้ดีว่าตนเองนั้นงดงาม”

หลี่อันหนิงใช้นิ้วเปื้อนดินเคาะหน้าผากเด็กแก่แดด

“ข้าพูดถึงเจ้าที่ใด พี่ชายของเราต่างหาก ดูเอาเถิดสตรีในหมู่บ้านเกินกว่าครึ่งมารวมตัวกันที่นี่ เจ้าคิดว่าหลังจากนี้จะเกิดอะไรขึ้น”

“อะไรหรือ”

หลี่อันหนิงแสดงท่าทีครุ่นคิด ก่อนเอ่ยเปรียบเทียบให้น้องสาวได้เข้าใจ

“อืมมม! คงจะเป็นสงครามกระมัง แต่อีกเดี๋ยวเจ้าก็จะได้เห็นเอง ไม่รู้พี่ชายเราจะจัดการเรื่องนี้อย่างไร เพราะตัวเขาซื่อบื้อเพียงนี้ ถึงได้ยังไม่มีแม้แต่คู่หมาย”

หลี่ซางเป่าเกาหัวตนเองด้วยสีหน้างุนงง เพราะไม่ค่อยเข้าใจในสิ่งที่พี่สาวเอ่ยนัก

หลังจากที่ทุกคนลงมือทำงานหลี่อันหนิงและแม่เฒ่าจวงก็กลับเรือนไปเพื่อเตรียมอาหารเที่ยงสำหรับทุกคน คราแรกคิดว่ามีเพียงยี่สิบกว่าคนเท่านั้นรวมถึงพวกตนด้วย ทว่าบัดนี้คนที่ทำงานในไร่มันเทศมีถึงสี่สิบคนรวมหญิงสาวในหมู่บ้านที่มีใจให้จวงอี้ซิง อาหารเที่ยงคงต้องทำเพิ่มอีกมากโข

“พี่อี้ซิงท่านดื่มน้ำสักหน่อยนะเจ้าคะ อากาศร้อนเพียงนี้ไช่เอ๋อกลัวว่าท่านจะเป็นลมแดดไปเสียก่อน”

สวีไช่ไช่เดินกรีดกรายมายังชายหนุ่มที่กำลังก้มๆ เงยๆ อยู่ที่ร่องมันเทศ

ทว่าจวงอิงที่แอบสังเกตการณ์อยู่ห่างๆ เดินมาแย่งกระบอกน้ำไปจากมือของสวีไช่ไช่อย่างหน้าตาเฉย

“ขอบใจ ข้าเองก็กระหายน้ำเช่นกัน”

สวีไช่ไช่ที่ถูกแย่งกระบอกน้ำไปต่อหน้าต่อตา ชี้หน้าจวงอิงด้วยกายสั่นเทา

“นั่นเป็นน้ำของข้าที่ยกมาให้พี่อี้ซิง มิใช่ของเจ้า”

“น้ำท่านย่าจวงต่างหาก”