พานเยียนหลิงรีบออกมาด้านนอกเรือนเพื่อมองหาสตรีผู้นั้น นางไม่แน่ใจว่าระยะห่างของสวีไช่ไช่จากที่นี่มีมากน้อยเพียงใด เมื่อเห็นจวงอี้ซิงกำลังเดินมาจากเรือนของหัวหน้าหมู่บ้าน นางก็รีบพุ่งเข้าไปทันที
“พี่อี้ซิงท่านเดินผ่านมาพบใครบ้างหรือไม่”
หญิงสาวมองไปยังด้านหลังของชายหนุ่มด้วยท่าทางมีลับลมคมใน จวงอี้ซิงหันมองตามแต่เส้นทางนั้นกลับพบว่าว่างเปล่าไม่มีใครเลย เพราะทุกคนกำลังง่วนอยู่กับการชำแหละเนื้อกวาง
“ไม่นี่นา ชาวบ้านไปรวมตัวกันที่เรือนของพ่อตาข้าหมดแล้ว เมื่อมีเนื้อให้ทานโดยไม่ต้องเสียตำลึงมีหรือที่พวกเขาจะพลาดโอกาส”
ชายหนุ่มยังคงเอ่ยติดตลก โดยมิทันได้สังเกตเห็นสีหน้าที่เคร่งเครียดของหญิงสาว
“เช่นนั้นเข้ามาข้างในก่อน ข้ามีเรื่องสำคัญต้องบอกท่าน”
เมื่อคนบ้านจวงมารวมตัวกันที่ห้องโถง พานเยียนหลิงก็ได้เล่าสิ่งที่ตนได้ยินให้พวกเขาฟัง แม่เฒ่าจวงมองไปยังหญิงสาวด้วยสีหน้าคลางแคลง แต่ก็มิได้ถามออ
