ชายชุดดำออกคำสั่งผู้ติดตามเสียงกร้าว พานเยียนหลิงมองพวกมันด้วยสีหน้าครุ่นคิด เพราะยังไม่ค่อยเข้าใจจุดประสงค์ของพวกมันเท่าใดนัก เพียงเพื่อจับตัวตนเองถึงกับต้องเล่นใหญ่เพียงนี้เชียวหรือ
“ทะ..ท่านทำเช่นนี้มิได้นะ”
“ทำไมเล่า เป็นเจ้าที่ทำงานพลาด จึงต้องชดใช้ด้วยร่างกายของตนเอง”
เมื่อชายชุดดำเอ่ยขึ้นสวีไช่ไช่ก็มีท่าทีหวาดกลัวขึ้นมา นางพยายามดิ้นรนเพื่อให้ตนรอดพ้นจากพันธนาการแต่สุดท้ายก็ไร้ผล
“ไม่นะ!! ข้าไม่ต้องการเป็นหญิงคณิกา”
“หญิงคณิกาหรือ คนพวกนั้นมัน...”
เมื่อมองให้ชัดหญิงสาวก็จดจำชายชุดดำที่เป็นหัวหน้าได้ ผ่านไปสี่ปีทำให้นางลืมเลือนว่ายังมีพวกมันที่ต้องตามแก้แค้น คนจากหอนางโลม เหล่าเดรัจฉานที่ตามไล่ล่านางจวบจนลมหายใจสุดท้าย
ดวงตาแดงก่ำของหญิงสาววาวโรจน์ บัดนี้ความแค้นที่ค่อยๆ จางหายกลับปะทุขึ้นมาอีกครั้ง เพราะมีชีวิตที่ดีขึ้นทำให้ลืมเลือนไปว่าพวกมันยังมีชีวิตอยู่ ศัตรูที่แท้จริงของ
