คุณพ่อบ้าน กับ นายบอดี้การ์ด

คนข้างๆ

"ไอ้มอน"

เซนเรียกหาคนที่เขาลืมตาตื่นขึ้นมาแล้วเจอเป็นคนแรก ไม่ตกใจเลยที่เป็นมันด้วยพอจะจำได้บางว่าช่วงที่ถูกพิษไข้เล่นงานนั้น มีมันเนี้ยแหละคอยอยู่ข้างและก็หมอกับพยาบาล

"จำกูได้ไหม"

เอมอนลุกขึ้นจากโซฟาที่นั่งพักอยู่เดินขึ้นมาหาคนป่วยในทันที เอ่ยคำถามแรกออกไป

ด้วยตลอดหนึ่งคืนหนึ่งวันที่เซนมันนอนซมเพราะพิษไข้ มันเพ้อจนฟังไม่ได้ศัพท์ตลอดเวลา เพ้อไปถึงพ่อกับแม่มันที่เสียชีวิตไปตั้งแต่มันเพิ่งจะเกิดนู้น

นี่พอมันหายไข้เขาก็นึกห่วงมันกลัวว่ามันจะสมองเสื่อมไปด้วย กลัวมันจะจำผัวอย่างเขาไม่ได้

"จำได้ แล้วนี่กูอยู่ที่ไหน"

ทำไมเขาจะจำมันไม่ได้ เขาไม่ได้สมองเสื่อมสักหน่อย เขาก็แค่เป็นไข้เพราะถูกมันทำรุนแรงเท่านั้นเอง

"โรงบาลของนาย นายให้พามึงมาที่นี่"

"กูอยากกลับบ้าน"

"มึงเพิ่งหายไข้ รอให้อาการดีกว่านี้ก่อนถึงจะได้กลับ"

พอได้ยินคำว่าโรงพยาบาลคนป่วยก็เริ่มที่จะลุกออกจากเตียง พร้อมกับคำว่าอยากกลับบ้าน

คนเฝ้าถึงกับต้องจับกดคนไข้ให้นอนนิ่งๆ บนเตียงตามเดิมก่อนที่พิษไข้มันจะกลับมาเล่นงานเอาอีก

นี่กว่าไข้จะลดได้เขาก็ใจหายใจคว่ำไปตั้งหลายหน นึกว่ามันจะไม่รอดซะแล้ว

"ไม่ กูจะกลับ"

เซนดิ้นไม่ได้เพราะสู้แรงไอ้หมีขาวไม่ไหว แต่ยังคงส่งเสียงอยากกลับบ้านทั้งที่ร่างกายก็ยังอ่อนแออยู่

"หมอเขาไม่ได้ตรวจร่างกายมึงหรอก ยังไม่มีใครรู้เรื่องของมึงกับกู"

เอมอนมองดูอีกฝ่ายด้วยสายตาดุๆ แต่แล้วก็ต้องรีบเปลี่ยนแววตากลับมาปกติ ก็ไอ้เซนมันดันทำตาเหมือนจะร้องไห้ตอบโต้เขามา แล้วใครมันจะกล้าไปดูมันล่ะ

แล้วที่มันดิ้นเนี้ยก็คงเป็นเพราะมันอายล่ะมั้งที่เป็นเมียเขา ไอ้นี่โดนไปขนาดนั้นยังไม่ยอมรับอีก

แต่เขาก็ไม่ว่าอะไรมัน แถมยังช่วยปลอมมันให้สงบลงอีกด้วย

"ไอ้มอนมึงเงียบเลยนะ"

"แต่ถ้ามึงโวยวายมากไม่แน่ หมอเขาอาจมาจับมึงพลิกตัว ดูนู้นดูนี้ ดูตรงนั้นตรงนี้"

หมอเขาก็ตรวจร่างกายมันนิดหน่อยนั่นแหละและก็มีพยาบาลช่วยกันเช็คตัวลดไข้

เขาไม่รู้ว่ามีใครรู้ไหมว่าไอ้เซนโดนเ ย็ ดจนไข้ขึ้น แต่ทว่าก็ไม่เห็นมีใครพูดออกมา

แล้วเขาเองก็พยายามจะไม่ให้ใครเข้าใกล้มันมาก ก็ดูแลมันอย่างใกล้ชิดมากที่สุดนั่นแหละ

ปกปิดความลับของมันที่ยังไม่อยากเปิดเผย แต่สำหรับเขาพร้อมเสมอที่จะเปิดเผยออกมา

"ไอ้มอนมึงหยุดเลยนะ"

คำพูดของไอ้บอดี้การ์ดนั้นทำเอาคนป่วยที่กำลังนอนพักรักษาตัวอยู่ถึงกับหน้าแดงขึ้นมาราวกับไข้ขึ้นมาอีกรอบ

ก็มันดันมาพูดให้เขานึกถึงคืนนั้นทำไมล่ะ ใครใช้ให้มาพูดแบบนี้กันว่ะ

"นอนพัก"

เอมอนดึงผ้าห่มขึ้นมาห่มให้ไอ้คนตัวเล็กนั้นเมื่อเห็นว่าหน้ามันแดงขึ้น คงเป็นเพราะเริ่มจะหนาวสั่นล่ะซิ

ก็บอกแล้วว่าอย่าดื้อให้มันมากนักก็ไม่ฟัง เห็นไหมว่าไข้มันจะกลับมากินเอา

"อืม"

พ่อบ้านเซนยอมจำนนแต่โดยดีกับไอ้บอดี้การ์ดหน้าโหดนั้น

เพราะก่อนหน้านี้พยายามที่จะหนีจากเงื้อมมือของมันแล้วแต่ทว่าก็ดูจะไม่สำเร็จ ถูกมันจับกดไว้กับเตียงจนขยับตัวแทบไม่ได้

คนอย่างเขานั้นแรงน้อยเกินไปสู้กับไอ้หมีขาวตัวใหญ่นั้นไม่ไหว แถมยังป่วยจนแทบไม่มีแรงอีก

นอนพักรักษาตัวให้หายสักวันสองวันก่อนค่อยกลับบ้านก็ได้

แล้วเอมอนก็ทำหน้าที่บุรุษพยาบาลที่โคตะระพิเศษดูแลพ่อบ้านตัวน้อยของเขาเป็นอย่างดีจนกระทั่งหมออนุญาตให้กลับบ้านได้

"พักให้หายดีก่อนค่อยกลับมาเริ่มงาน"

เอ็ดวูลฟ์กล่าวต้อนรับพ่อบ้านเซนที่เขารักและเอ็นดูเหมือนลูกคนหนึ่งกลับบ้าน เมื่อรายนั้นรักษาตัวจนหายดี

เป็นคำกล่าวที่มาเฟียอย่างเขานึกหวั่นใจไม่น้อยว่าอีกฝ่ายที่ดื้อมาตั้งแต่เด็กๆ จะไม่ทำตาม

ด้วยเลี้ยงดูมาตั้งแต่อีกฝ่ายลืมตาดูโลกได้ไม่นาน รู้จักนิสัยของมันดี ว่ามันดื้อแค่ไหน

"ครับ"

เซนก้มหัวเล็กน้อยรับคำสั่งเจ้านาย

"มึงก็อย่าหักโหม ไม่ต้องเตรียมมื้อดึกให้กูทุกวันหรอก เดี๋ยวเรื่องนี้ให้ไอ้มอนมันจัดการ"

เอ็ดวูลฟ์ยังเอ่ยต่อไปอีกด้วยกล่าวว่าอีกคนจะไม่พักตามที่สั่ง จะฟื้นร่างกายอยู่จนดึกดื่นไม่พักเพื่อทำมื้อดึกให้เขาได้กินก่อนจะเข้านอน จนทำให้ร่างกายอ่อนแอเพราะพักผ่อนไม่เพียงพอแล้วก็พาลเป็นไข้อย่างที่เห็น

"ผมทำได้ครับ"

"มึงอ่อนแอมาตั้งแต่เด็กๆ กว่ากูจะชุบเลี้ยงมึงจนโตพอจะใช้งานได้ขนาดนี้ มึงรู้ไหมกูหมดเงินไปเท่าไหร่"

เขาไม่ได้จะเอ่ยทวงบุญคุณของลูกน้องหรอก แต่ที่เอ่ยออกมาก็เพราะเป็นห่วงมันกันทั้งนั้นแหละ ทั้งไอ้เซนทั้งไอ้เอมอนนั่นแหละเพราะเลี้ยงมาตั้งแต่แบเบาะรักเหมือนลูก ไม่อยากให้เป็นอะไรไปทั้งนั้น

"ผมถึงอยากดูแลรับใช้นาย ทดแทนบุญคุณที่นายมีให้กับผม"

เซนยังคงมีความตั้งใจจริงที่จะทำงานรับใช้เจ้านายแม้ร่างกายจะอยู่ในช่วงอ่อนแอก็ตาม

อยากตอบแทนบุญคุณของเจ้านายที่ชุบเลี้ยงเขามา

"ไม่ต้อง แค่มึงอยู่ที่นี่ก็พอแล้ว"

เอ็ดวูล์ฟ์พ่อหมาป่าตัวใหญ่ถึงกับคำรามดังเพื่อปราบเด็กดื้อตรงหน้า

พูดกับมันดีๆ ไอ้พวกนี้มันไม่เคยฟังเขา ต้องให้ตะคอกราวกับเป็นจ่าฝูงของพวกมันถึงจะยอมฟังกันแต่โดยดี

"ครับ"

"ไอ้มอน"

แล้วเขาก็หันไปเรียกลูกน้องอีกคนให้มารับคำสั่ง

"ครับนาย"

"พาไอ้เซนไปพัก"

โดยการพาไอ้คนป่วยดื้อๆ ที่ดื้อจนคล้ายกับเขาให้ไปพักได้แล้ว

"ครับนาย"

เอมอนรีบไปประคองไอ้คนตัวบางเข้ามาในอ้อมกอดทันทีตามคำสั่งเจ้านาย

"กูเดินเองได้"

เซนส่งเสียงขู่เล็กๆ ใส่ไอ้คนฉวยโอกาส

"เลิกดื้อกับกูสักสิบนาทีมึงจะตายไหม"

เอมอนดุอีกฝ่ายกลับไปเมื่อมันทำตัวดื้อใส่เขาไม่เลิกตั้งแต่ขับรถออกจากโรงพยาบาลจนมาถึงบ้านเนี้ย

"ไอ้เหี้ยมอน"

คนตัวเล็กก็ไม่มีทางยอมถกเถียงกันไปเรื่อยๆ ตลอดทางเดินนั้น

"ไอ้สองคนนี้ทะเลาะกันตั้งแต่เด็กจนโต เฮ้อ"

เอ็ดวูลฟ์ยิ้มตามทั้งสองคนที่ยังคงทำตัวเหมือนตอนเด็กๆ ไม่มีผิด

ยังคงทะเลาะกัน หยอกกันเลย แม้อีกคนจะอายุสามสิบ อีกคนหนึ่งจะอายุยี่สิบเจ็ดแล้วก็ตาม

นี่แหละหนาที่เขาเรียกว่าเด็กเลี้ยงยังไงก็ไม่เคยโตในสายตาของพ่อ