Tünelin içi ağır bir sessizlikle doluydu. Nemli duvarlardan sızan su damlaları, taş zemine düştükçe yankılanıyor, gecenin içinden kopup gelen rüzgâr sesleriyle karışıyordu. Küçük kamp lambası titrek bir ışıkla yanıyor, gölgeler Elif’in yüzünde dalgalanıyordu.
Cem, karşısında oturuyordu; yarasının sargısı hâlâ ıslaktı ama yüzündeki ifade, savaşta görmediği kadar karmaşıktı. Elif’in sustuğu her saniye, aralarındaki sessizlik daha da ağırlaşıyordu.
Elif sonunda derin bir nefes aldı, sanki yıllardır içinde tuttuğu bir yükü omuzlarından atmaya karar vermiş gibiydi.
“Bir şey var… sana hiç anlatmadığım bir şey,” dedi, sesi neredeyse fısıltıydı.
Cem kaşlarını hafifçe çattı. “Ne hakkında?”
Elif başını eğdi, parmaklarını birbirine kenetledi. “Ben gazeteci oldum çünkü… gerçeği yazmak istedim. Am
