Rüzgâr, boş askeri üssün etrafında dolaşırken paslı kapılar inceden inliyordu.
Gökyüzü, karanlık gri bir örtüye bürünmüş; sanki gün bile bu yere doğmak istememişti.
Serdar arabadan indi, elindeki pusulaya baktı. “Koordinatlar tam burayı gösteriyor. Cem’in sesinde geçen proje dosyaları buradaysa, Ketebe’nin asıl yüzünü burada göreceğiz.”
Elif, kaseti montunun cebine yerleştirdi.
“Ve eğer bu dosyalar hâlâ buradaysa,” dedi alçak sesle, “babamın ölümünün cevabı da burada demektir.”
Paslı kapı, itildiğinde boğuk bir gıcırtı çıkardı.
İçerisi, terk edilmiş bir laboratuvar gibiydi. Duvarlarda çatlaklar, yerde kırık tüpler, masalarda tozla kaplanmış belgeler vardı.
Fakat hepsinden farklı olan bir şey dikkat çekti:
Odanın ortasında yanıp sönen mavi bir ekran.
Serdar yaklaştı, elini dikkatle
