ปิ่นปักยิ้มกับโทรศัพท์ เมื่อเห็นชื่อจอมทัพโทรเข้ามาปรากฏบนหน้าจอมือ เจ้าของโทรศัพท์ปล่อยให้เสียงโทรเข้าดังอยู่อย่างนั้นสักพัก ก่อนจะกดรับสาย แต่ยังไม่ทันได้พูดอะไร ก็ถูกอีกฝ่ายรัวคำพูดเข้ามาใส่โดยไม่เว้นช่องไฟให้อีกคน
(“ปิ่น...ทำไมแกถึงไม่โทรหาฉันอีก ในเมื่อแกก็รู้ดีว่าบางทีฉันไม่ว่างจะอ่านข้อความ แล้วตอนนี้แกทำอะไรอยู่ที่ไหน แกห้ามกินเหล้าอย่างเด็ดขาดเลยนะก่อนที่ฉันจะไปถึง รู้ใช่มั๊ยว่าเวลาแกเมาน่ะรั่วมากขนาดไหน แกคงไม่อยากได้ผัวโดยไม่รู้ตัวตอนเมาหรอกนะ...ใช่ป่ะ?”)
“โอ๊ยไอ้บ้าจอม!.ไอ้ปากหมา..แกพูดใส่หูฉันจนชาไปหมดแล้ว ฉันเพิ่งมาถึงเกาะพะงันเว้ย...แล้วหมาตัวไหนมันบอกให้ฉันทิ้งข้อความเอาไว้แล้วจะเข้ามาอ่านวะ นี่มันวันที่เจ็ดแล้วมั๊ย? ว่างแล้วว่างั้น? ถึงจะตามฉันมาถึงที่นี่ได้...หรือว่าแกอยากจะมาดูสาวๆ ใส่ทูพีชมากๆ ขนาดยอมทิ้งการทิ้งงาน ก็บอกกันมาตรงๆ ดี้ ไม่ต้องมาแกล้งทำเป็นเสียงแข็งใส่
