จูบครั้งนี้ของจอมทัพมันทำให้ปิ่นปัก ที่คล้ายจะจำได้บ้างไม่ได้บ้างรู้สึกลึกซึ้งเนิ่นนาน และแสนหวานกว่าทุกครั้งที่สัมผัสได้ เพราะเขาต้องการให้หญิงสาวรู้ว่า ตัวเองกำลังต้องการอะไร?
“แกอยากให้ฉันไปต่อรึเปล่าฮึ?”
จอมทัพเอ่ยถามเสียงแหบพร่า ในขณะที่ยังซุกไชร้ใบหน้าตรงซอกคอหอมกรุ่น ก่อนจะค้างทุกอย่างเอาไว้ แล้วผละออกมากวาดสายตามองหน้าของหญิงสาว เพื่อรั้งรอคำตอบรับนั่น ท่ามกลางความเงียบงันของทั้งสองคน
และปิ่นปักก็ตอบรับเขา ด้วยริมฝีปากของเจ้าตัว...
แต่ถึงอย่างนั้นจอมทัพก็ยังอยากจะได้ยินคำพูด ที่ออกมาจากปากของคนใต้ร่างนั่นมากกว่า
“ฉันอยากให้แกพูด...บอกกับฉันสิว่าแกต้องการฉัน เหมือนกับที่ฉันกำลังต้องการแกอยู่ตอนนี้...”
ปิ่นปักจิ๊ปากอย่างรู้สึกรำคาญ เมื่อความต้องการของร่างกายที่กำลังทะยานสูงขึ้นไป กลับถูกอีกฝ่ายหยุดทุกอย่างไว้...โดยร่างใหญ่ที่กำลังทำให้เธออารมณ์ค้างอย่างรู้สึกหงุดหงิดใจ...จึงไ
