“อ๊ะ!..เจ็บ!”
ปิ่นปักสะดุ้งเฮือก เมื่อถูกข้อนิ้วหยาบกร้านสัมผัสโดนตรงนั้นของเธอเข้า หญิงสาวสูดปากเบาๆ พร้อมกับขยับก้นหนี และพยายามที่จะหนีบขาเข้าหากัน แต่มันก็ถูกอีกฝ่ายสอดมือเข้าไปใต้สะโพก เพื่อดึงร่างเล็กกว่าให้เข้ามาหาตัวเอง
“อยู่เฉยๆ ดิวะ!” จอมทัพดุให้ทั้งคำพูดและสายตา พลางคิดในใจว่า...
หมอห่าอะไรวะ! นอกจากจะกินยายากแล้ว เจ้าตัวยังใจเสาะอีกต่างหากเลยด้วย...
ปิ่นปักดันตัวลุกขึ้นนั่ง โดยใช้แขนทั้งสองข้างยันกับที่นอน ก่อนจะพยุงร่างกายที่ถูกอีกฝ่ายกระทำให้รู้สึกปวดร้าวไปทั่วทั้งตัว สองมือบางยกขึ้นมาปิดใบหน้า ก่อนจะเบี่ยงองศาหันไปด้านข้าง เมื่อเห็นว่าเจ้าของร่างใหญ่จ้องมองเข้าไปตรงจุดเกิดเหตุของเธอโดยไม่ละสายตาไปทางไหน แต่ชายหนุ่มกลับเข้าใจไปอีกอย่าง พลางเอ่ยถามหญิงสาวเสียงตึง พร้อมกับดึงสีหน้าใส่
“แกเสียใจมากเลยใช่ไหมวะ ที่ครั้งแรกของแกดันเป็นฉันน่ะ”
“ฮึ...”
เสียงที่ดังในลำคอปฏิ
