“ปิดๆ ๆ แกรีบลบเสียงนั่นทิ้งไปเลยนะ”
ปิ่นปักรีบบอกร่างใหญ่กว่าในขณะที่ใบหน้าของหญิงสาวเปลี่ยนสีไปหมดแล้วทั้งหน้า
จากนั้นจึงตีเนียนด้วยการทิ้งตัวหงายหลังลงไปบนที่นอน ก่อนจะลากผ้าห่มผืนหนาแล้วตวัดมันขึ้นมาคลุมโปง
อยากจะขอเวลาเพื่อรักษาสภาพจิตใจกับใบหน้าที่กำลังแตกยับนั่นสักพักจะได้มั๊ย?
“ไม่ลบ!...ฉันจะเอาไว้ฟังเอง ส่วนภาพประกอบนั่นฉันได้บันทึกมันเอาไว้ในหัวของฉันหมดแล้ว”
พรึ่บ!
ปิ่นปักตวัดผ้าห่มเปิดออกไปให้เห็นเฉพาะแค่เพียงใบหน้า แล้วผงกหัวขึ้นมามองเจ้าของร่างใหญ่กว่าที่ยังนั่งอยู่ข้างเตียง
เมื่อได้ยินเสียงจอมทัพปฏิเสธเธอกลับมา พร้อมกับเหตุผลบ้าๆ อย่างจงใจให้เธอได้ยิน
“ไอ้บ้าจอม! แกมันเป็นพวกโรคจิตรึเปล่าวะ?”
“ไม่รู้สิ...แต่เมื่อกี้พอได้ยินเสียงแกร้องคราง ฉันก็ดันมีอารมณ์ขึ้นมาทันทีเลยว่ะ ในเมื่อช่วงล่างของแกยังใช้งานไม่ได้ งั้นแกก็ช่วยใช้ปากดูด..เอ๊ย!ไม่ใช่คำนี้ดิ...มันต้องใช้ค
