ปิ่นปักคิดก่อนตัดสินใจยอมเล่าความจริงที่เก็บเอาไว้ให้จอมทัพฟัง ในระหว่างทางที่นั่งรถมาด้วยกัน ในขณะที่เขากำลังพาหญิงสาวมาส่งที่โรงพยาบาล เพื่อทำงานในตอนเช้าของอีกวัน
“จอม...”
“......”
เสียงหวานหันมาเรียก ทำให้เจ้าของชื่อละสายตาจากถนนข้างหน้า แล้วหันมาเลิกคิ้วเข้มขึ้นสูงเชิงถาม จากนั้นจึงเลื่อนสายตากลับไปมองทางข้างหน้าตามเดิม
“ฉันยังไม่ได้บอกแกเรื่องหนึ่ง”
ปิ่นปักเว้นจังหวะเพื่อรอให้ร่างหนาหันมาถาม ชายหนุ่มแค่ปรายหางตาเชิงรอให้เธอพูดต่อจากนั้น
“ฉันสมัครสอบแข่งขันชิงทุนไปเรียนต่อเฉพาะทางที่อเมริกาว่ะ แต่ฉันคิดว่ามันคงไม่ได้หรอก ฉันก็เลยไม่ได้บอกแก”
“แล้วถ้าแกสอบได้ละ?” จอมทัพถามกลับไป โดยไม่ละสายตาจากถนนด้านหน้า
“ก็ต้องไปเรียนอยู่ที่นั่นประมาณสี่ปีอ่ะดิ...ตอนจบหมอมาใหม่ๆ ฉันก็คิดว่าจะไปเรียนต่อที่นั่นแหละ โดยใช้ทุนของพ่อกับแม่ แต่มันก็ต้องใช้เงินมาก แล้วอีกอย่างฉันอยากจะสะสมประสบกา
