“ปิ่น...”
เจ้าของชื่อชะงักมือที่กำลังเปิดประตูรถค้างไว้ ก่อนจะหันมาตามเสียงเรียกของอีกฝ่าย ที่ทำเป็นไม่สนใจ แต่ก็อดจะพูดไม่ได้ตามนิสัยของเจ้าตัว
“ฉันยินดีกับแกด้วยนะ ที่ฝันของแกเป็นจริง...”
“......”
ไม่มีเสียงตอบรับ นอกจากความเงียบของปิ่นปัก กับสีหน้าและสายตาที่แสดงออกมาว่าเจ้าตัวกำลังคิดอะไรสักอย่าง ทั้งๆ ที่เจ้าของร่างบางเพิ่งจะผ่านความดีใจมาได้ไม่ถึงหนึ่งนาที
ตอนที่รู้ตัวว่าสอบชิงทุนได้ หญิงสาวดีใจมากจนลืมคนที่นั่งอยู่ข้างกัน แต่พอหันมาเห็นหน้าของจอมทัพ มันกลับทำให้ความรู้สึกนั้นมลายหายไปในทันที
มันไม่คิดจะรั้งกันไว้บ้างเลยหรือไง?
แล้วอยู่ๆ คำพูดที่ว่า ‘ก็ไปดิ’ ของเจ้าตัวก็ดังก้องขึ้นมาในหัวของเธออีกครั้ง...อีกครั้ง...และอีกครั้ง กระทั่งทำให้สมองของปิ่นปักคล้ายจะหยุดทำงานไปชั่วขณะหนึ่ง ก่อนจะดึงสติกลับมาได้
“ปิ่น..”
“อืม...ขอบใจนะ...แกไปทำงานของแกเถอะ แกต้องรีบไปรายงานตัวไม่ใช
