Derin Göktaş
Elimdeki kahvelerle kütüphaneye doğru yürürken yüzümdeki gülümsemeyi bir türlü yok edemiyordum.
Yolun sonunda beni Ayaz'ın beklediğini bilmek anlamsız bir heyecana kapılmama, ona attığım her adımımın titremesine sebep oluyordu.
Olanların üzerinden koca 1 ay geçmiş ve vize zamanımız gelmişti. Herkes kendi içine çekilip harıl harıl ders çalışmaya başlarken biz genelde Ayaz ile beraberdik.
Hem projemize hem de vizelere çalışıyorduk. Geçirdiğimiz bu sürede aramızda sıkı bir dostluk oluşmuştu. Ben hala onu deli gibi sevsem de bu dostluktan rahatsız değildim.
Ayaz'ın kendini bana açması, bir sıkıntısı olduğunda çekinmeden anlatması ve istediği her an yanıma gelmesi içimde tarifi imkansız duygular yaratıyordu.
Onunla sınıfta yaptığımız konuşmadan sonra koca 1 hafta Ayaz sessizl
