Sıla Gençoğlu
Aradan geçen birkaç gün tahmin ettiğimden de güzel ilerliyordu. İnanılır gibi değildi ama öyleydi. Bu süreçte bir iki kez annemi arasam da pek müsait olamadığı için konuşamadık ama şimdi tekrar arayacaktım.
“Dorukcum, sen bu puzzlenı bitir ben geliyorum tamam mı?” Dediğimde başını aşağı yukarı salladı. Ona tebessüm edip saçlarını okşadıktan sonra telefonumu alarak aktivite odasından çıktım.
Şimdilik ev işlerini falan ben hallediyordum. Her ne kadar Mustafa Kemal dışarıdan birilerini geçici sürelik getirebileceğini söylese de buna gerek yoktu. Yapmaktan gocunmuyordum. Zaten yarın Selvi teyzeler gelecekti.
Annemin telefonunu tuşlayıp hızla aradım, onun için endişeleniyordum çünkü altın günü gibi bir şeyler mırıldanıp telefonu kapatıyordu tam olarak anlamasam da.
“Alo?” di
