Mustafa Kemal Karalı
İnsan hiç beklemediği zaman vurulurdu kalbinin tam ortasından. Acı gerçekler boğazını yakar, nefes almak her zamankinden zor olurdu.
Günlerdir nefes alamıyorum çünkü nefesim gitmişti, nefesim kesilmişti. Günlerdir yaptığım tek şey boks torbasının karşısında saatlerimi harcamak ya da Doruk ile konuşup onu sakinleştirmeye çalışmaktı.
Hala daha çok öfkeli ve çok sinirliydi. Küçücük bir çocuğum bu kadar öfke dolu olmazsa bu kadar her şeyi kafayı takması beni gerçekten de şaşırtıyordu.
Durmadan Sıla'nın beni elinden almaya çalıştığını onun güvenini boşa çıkardığını sayıklayıp duruyordu. En son dayanamayıp terapiste götürdüm zaten. Ben psikolog olsam da boşuna dememişlerdi terzi kendi söküğünü dikemez diye. Gerçekten de öyleydi.
Kum torbasını yumruklarken Metin yine
