Chapter 25
a/n: this is my first long time skip since I started this story so yeah!
“Opps! Ingat!” mabuti na lang na sinalo ko si Papa Chord habang papasok kami ng bahay. Nagkatawanan din kami kasi muntikan na magslide si Ode mabuti na lang na hawak hawak siya ni Nathan.
Pinaupo na namin silang dalawa sa sofa at nang tuluyan nang maging kumportable ay hindi namin mapigilan mapangiti ni Nathan. Halos isang buwan din silang nakaadmit sa hospital for recovery at makikita na ayos na silang dalawa—bukod sa iniinda nilang sakit sa mga tahi nila sa tuwing tumatawa sila.
“Nasaan si Winter?” Ode murmured at nginitian ko lang siya.
“Nasa kwarto niya nagpapahinga na kaya magpahinga na rin tayo. Let’s go out tomorrow. How about eating lunch out?”
Nakita ko na wala ni-isang tumango matapos
