ตอน คิดถึงกล้วยหลานชาย
หนึ่งสัปดาห์... มันควรจะเป็นช่วงเวลาสั้นๆ ในปฏิทินชีวิต แต่สำหรับฉัน แตงกวา ผู้หญิงที่เพิ่งลิ้มลองรสชาติของผลไม้ต้องห้ามจนถอนตัวไม่ขึ้น การที่ ทอม ต้องกลับไปเยี่ยมพ่อแม่ที่ต่างจังหวัดเป็นเวลาเจ็ดวัน มันช่างยาวนานราวกับเจ็ดปี
บ้านเดี่ยวหลังงามที่เคยอบอุ่นกลับดูเวิ้งว้างว่างเปล่า แม้จะมีพี่ก้องและน้องแฮรี่อยู่ด้วย แต่ความเงียบเหงาในใจฉันกลับตะโกนก้อง ฉันกลายเป็นคนเหม่อลอย จิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ร่างกายที่เคยได้รับการปรนเปรออย่างหนักหน่วงด้วยแท่งเอ็นไซส์ยักษ์ทุกวัน กลับต้องมาแห้งเหี่ยวเฉาตายเพราะขาดน้ำหล่อเลี้ยง
ความอยากของดิฉันมันไม่ได้เกิดขึ้นแค่ตอนกลางคืน แต่มันเล่นงานฉันตลอดเวลา ทุกครั้งที่เห็นโซฟาที่ทอมเคยจับฉันกระแทก ทุกครั้งที่เห็นเคาน์เตอร์ครัวที่เขาเคยอุ้มฉันขึ้นไปสอดใส่ ร่างกายของฉันจะร้อนวูบวาบ ร่องสาวเต้นตุบๆ เรียกร้องหาความเจ็บปวดที่แสนหวานนั้น
วันท
