ตอน โดนหลานฉีดยาแก้ไข้
สองอาทิตย์ต่อมา
แสงไฟนีออนสีขาวบนเพดานห้องพักฟื้นหมายเลข 802 ของโรงพยาบาลเอกชนชื่อดังส่องแสงขาวจ้าจนดูเย็นยะเยือก กลิ่นยาฆ่าเชื้อและแอลกอฮอล์อบอวลไปทั่วห้องที่เปิดเครื่องปรับอากาศจนเย็นฉ่ำ
ฉันนอนทอดร่างอยู่บนเตียงคนไข้ที่ปรับระดับให้เอนหลังได้เล็กน้อย ร่างกายของฉันในตอนนี้ช่างอ่อนแอและรุ่มร้อนด้วยพิษไข้ ใบหน้าที่เคยผุดผ่องกลับซีดเซียวแต่ก็ยังมีสีระเรื่อที่พวงแก้มเพราะอุณหภูมิในร่างกายที่สูงถึง 38.5 องศา
ฉันสวมชุดคนป่วยสีฟ้าอ่อนของโรงพยาบาลที่เป็นผ้าเนื้อบางกริบ ไร้ซึ่งชุดชั้นในใดๆ ปกปิดร่างกาย ทำให้สัมผัสได้ถึงความเย็นของเนื้อผ้าที่เสียดสีกับยอดอกที่คัดตึงอยู่ตลอดเวลา
ที่หลังมือซ้ายของฉันมีเข็มน้ำเกลือเสียบคาอยู่ สายยางใสๆ ทอดตัวยาวไปถึงถุงน้ำเกลือที่แขวนอยู่บนเสาสแตนเลสข้างเตียง ทุกครั้งที่ขยับตัวจะรู้สึกเจ็บจี๊ดๆ ที่หลังมือ แต่นั่นก็เทียบไม่ได้เลยกับความอึดอ
