Mustafa’yı tuttukları yer toprağın içinde açılmış beton bir yaraydı, unutulmuş bir bodrum; böyle anlar için yeniden tasarlanmış gizli depoydu.
Hava, nemli toprak ve bayat korku kokusuyla ağırdı.
Çilem, soğukkanlı bir şekilde ağır adımlarla ilerledi.
Öfkeden delirmiş vaziyetteydi. Her zamanki sevimliliği çok uzaklardaydı.
Gözlerine karanlığa alışmasını beklemeden alacakaranlık depoda ilerlerken peşi sıra yürüyen adamlarına “her şey hazır mı?” diye sordu.
Songül’e yardım eden yaşlı adam hemen yanındaydı.
Herifin yaptığı şeye de birebir şahit olmuştu.
“ayarlandı efendim,” dedi, boğuk neredeyse duyulmaz sesiyle.
Çilem, “ilaçlar?” Diye tek kelimelik bir soru daha yöneltti.
Gerginliği öfkesi neredeyse elle tutulur şekilde hissediliyordu.
Adam, bir kez daha başını sallayarak “çokta
