Üsse aynı ağır sessizlik içinde vardılar; zırhlı aracın dışındaki dünya, kar ve taşların kasvetli bir monokrom rengindeydi; manzara, kendi hayatları kadar acımasız ve uçsuz bucaksızdı.
Sıkı korunan kapılardan geçer geçmez grup dağıldı, her adam kendi görevine çekildi.
Çağdaş, çoktan ikinci doğası haline gelmiş bir sahiplenme duygusuyla Songül'ü kendi odasına doğru yürüttü.
Bina sade, işlevseldi, keskin bir yer cilası ve barut yağı kokusu vardı.
Songül etrafa şöyle bir bakınıp durup baktıklarını gizlemeye gerek duymadan Çağdaş’ı görünce selama duran askerlerin arasından geçerken adama yanaşmak istese de ne düşünürler, uygun olur mu bilemeyerek mesafelerini korudu.
Çağdaş elini tutmaya çalışmayınca, ya da her zamanki sınır ihlalleri gerçekleşmeyince böylesinin uygun olduğunu anladı.
Ad
